ნაწილი I — ღვთისმეტყველებისა, მართლმადიდებლური სარწმუნოებისა, კანონებისა და ხელთდასხმის შესახებ

თავი I. ღვთისმეტყველებისა და მართლმადიდებლური სარწმუნოების შესახებ:

თავი II. რომელი კანონების დაცვა არის საჭირო:

თავი III. დაუწერლად მოცემული საეკლესიო წესის, როგორც კანონის დაცვის შესახებ, და რომ ჩვენთვის არ არის საჭირო მოსეს სჯულის დაცვა:

თავი IV. კანონებს დაადგენს არა ერთი ეპისკოპოსი, არამედ ეპისკოპოსთა ერთობა:

თავი V. პატრიარქების, მიტროპოლიტების და აფრიკაში პირველებად, პრივატონებად (საეკლესიო კრების თავჯდომარეობის უფლების მქონე მთავარი ქალაქის ეპისკოპოსი) წოდებულთა შესახებ:

თავი VI. ვინ, ვის, სად და როგორ ხელთდასხმულ ჰყოფს ეპისკოპოსად ან სხვა სასულიერო პირად, და თუ ხელთდასხმული წერილობით უარს იტყვის ეპისკოპოსზე:

თავი VII. მრევლს არა აქვს უფლება, მონაწილეობა მიიღოს მღვდლის არჩევაში:

თავი VIII. ეპისკოპოსის ხელთდასხმის გამო წამოჭრილი დავის შესახებ:

თავი IX. ეპისკოპოსის ხელთდასხმის დროის შესახებ:

თავი X. ვინმეს ხელთდასხმა ეპისკოპოსად, მღვდლად, დიაკვნად არ შეიძლება, სანამ ყველა, მის სახლში მყოფი, არ გახდება ქრისტიანი მართლმადიდებელი:

კართაგენის კრების კანონი 36

თავი XI. იმის შესახებ, ვინც ერისკაცობიდან ეპისკოპოსი გახდა:

თავი XII. როგორ შეიძლება წარმართი, სნეული, ახლად მონათლული და უწესო ცხოვრების მიმდევარი ხელთდასხმულ იქნეს ეისკოპოსად ან სამღვდელო დასის სხვა წარმომადგენლად:

თავი XIII. როგორ უნდა იქნეს დადგენილი უსაყდრო ეპისკოპოსი უეპისკოპოსო საყდარში:

ანტიოქიის კრების კანონი 16

თავი XIV. როდის არის შესაძლებელი, რომ საჭურისი ან სხვაგვარად ასონაკლული გახდეს ეპისკოპოსი ან მოყვასი:

თავი XV. ეშმაკეული არ შეიძლება გახდეს სამღვდელო პირი:

მოციქულთა კანონი 79

თავი XVI. იმათ შესახებ, რომლებიც არ ემორჩილებიან ეპისკოპოსს, როდესაც იგი მოისურვებს მათ ხელთდასხმას უმაღლეს ხარისხში:

თავი XVII. იმ ეპისკოპოსისა ან სხვა სამღვდელო პირის შესახებ, რომელიც ხელთდასხმული იქნება, ხოლო მისი მრევლი მას არ შეიწყნარებს, ან თვითონ არ მიიღებს მრევლს, ან ვერ შეძლებს იქ წასვლას:

თავი XVIII. ეპისკოპოსს, რომელიც სიკვდილის პირას არის მისული, არა აქვს უფლება, თავის ნაცვლად სხვას დაასხას ხელნი:

თავი XIX. მცირე ქალაქში ან დაბაში ეპისკოპოსის დადგენა არ არის საჭირო:

თავი XX. არ შეიძლება, ერთ სამთავროში იყოს ორი მიტროპოლიტი, ან ერთ ქალაქში – ორი ეპისკოპოსი, ან ორ ქალაქში იყოს ვინმე ეკლესიის მსახურად:

თავი XXI. იმ ეკლესიებში ხელთდამსხმელთა შესახებ, რომლებიც არ შედიან მათთვის დაქვემდებარებულ ქალაქებსა და სამთავროებში:

თავი XXII. მთავრების დახმარებით ეკლესიების დამპყრობელთა შესახებ:

თავი XXIII. მეორედ ქორწინებულის ან ხარჭოსნის ხელთდასხმა ეპისკოპოსად ან სხვა სასულიერ პირად არ შეიძლება:

თავი XXIV. იმათ შესახებ, ვინც ფულით ყიდულობს ხელთდასხმას, ან მიიღებს საეკლესიო პატივს:

თავი XXV. ხელთდასხმა მეორედ არ შეიძლება:

თავი XXVI. ეპისკოპოსი ან სხვა სასულიერო პირი არ უნდა იცვლიდეს ადგილს ქალაქიდან ქალაქში:

თავი XXVII. იმის შესახებ, ვინც ცოდვიანია და ხელთდასხმას მიიღებს:

თავი XXVIII. ხელთდასხმადი მამაკაცებისა და დედაკაცების ასაკის შესახებ:

XXIX. ქორეპისკოპოსთა თანამდებობის შექმნის შესახებ და თუ როდის და როგორ მღვდელმსახურებენ, აზიარებენ და ხელთ დაასხამენ, თუ არა ისინი:

თავი XXX. დიდ ქალაქში სათანადოა შვიდი დიაკვნის ყოფნა:

თავი XXXI. თუ როგორნი არიან საეკლესიო წესრიგის მიმართ სასულიერო პირნი:

ლაოდიკიის კრების კანონი 24

თავი XXXII. არ შეიძლება იმისი ხელთდასხმა, ვისი ცოლიც იმრუშებს, და თუ სასულიერო პირის ცოლი იმრუშებს:

ნეოკესარიის კრების კანონი 8

თავი XXXIII. სამღვდელო პირთა ხელთდასხმა არ შეიძლება ეკლესიაში წინასწარი განწესების გარეშე, არამედ ეს უეჭველად უნდა მოხდეს ეკლესიის ან მონასტრის სახელზე:

ქალკედონის IV მსოფლიო კრების კანონი 6

თავი XXXIV. მიმომავალთა და დაბაში არსებული ეკლესიების შესახებ:

ლაოდიკიის კრების კანონი 57

თავი XXXV. ქალაქის ეპისკოპოსს უნდა ექვემდებარებოდნენ სასულიერო პირნი, გლახაკნი, მონასტრები და სამარტვილოები:

ქალკედონის IV მსოფლიო კრების კანონი 8

თავი XXXVI. მონათა ეკლესიის მსახურად გახდომის შესახებ:

მოციქულთა კანონი 82

თავი XXXVII. დედათდიაკონთა და იმის შესახებ, რომ დედაკაცი ვერ გახდება მღვდელი:

თავი XXXVIII. იმ ცოდვების შესახებ, რომელთაც აქარწყლებს ხელთდასხმა:

ნეოკესარიის კრების კანონი 9