📋 სარჩევი
„დიაკონნი ეგრეთვე წმიდა, ნუ ორისმეტყუელ, ნუ ღჳნოსა ფრიადსა მორჩილ, ნუ საძაგელის შემძინელ, აქუსმცა საიდუმლოჲ იგი სარწმუნოებისაჲ წმიდითა გონებითა. და ესენი გამო-ღა-იცადნენ პირველად, და მაშინღა დიაკონებდედ, უბრალომცა არიან.“ ().
1. დიაკონთა ღირსება და ღმრთისმსახურების საიდუმლო
როცა ეპისკოპოსებზე საუბრობდა, ისინი დაახასიათა, თქვა, რა უნდა ჰქონდეთ და რისგან უნდა იკავებდნენ თავს; ხოლო მღვდელთა დასი დატოვა და დიაკონებზე გადავიდა. რატომ მაინცდამაინც? იმიტომ, რომ მღვდლებსა და ეპისკოპოსებს შორის დიდი შუალედი არ არის. რადგან მათაც მინდობილი აქვთ სწავლება და ეკლესიის წინამძღვრობა; და რაც ეპისკოპოსებზე თქვა, ის მღვდლებსაც შეეფერება. რადგან ეპისკოპოსები მხოლოდ ხელდასხმის მხრივ არიან მღვდლებზე აღმატებულნი და, ჩანს, მხოლოდ ამით აქვთ მღვდლებზე უპირატესობა. „დიაკონნი ეგრეთვე“ (). ესე იგი, ამბობს, მათაც იგივე უნდა ჰქონდეთ. რა არის ეს იგივე? მაგალითად, რომ ბრალდებისთვის მიუწვდომელნი იყვნენ, ზომიერნი, სტუმართმოყვარენი, შემწყნარებელნი, უმოქიშპონი და ვერცხლისმოყვარეობისგან თავისუფალნი. და რომ სწორედ ასეთებად სურდა მათი ყოფნა, ეს ცხადყო იმით, რომ თქვა: „დიაკონნი ეგრეთვე წმიდა, ნუ ორისმეტყუელ“ (); ესე იგი, ნურც ფარული მზაკვრები იყვნენ და ნურც ვერაგნი. რადგან არაფერი ხდის კაცს ისე უღირსად, როგორც ვერაგობა; და ეკლესიაში არაფერია ისე უსარგებლო, როგორც ფარული მზაკვრობა. ამბობს: „ნუ ღჳნოსა ფრიადსა მორჩილ, ნუ საძაგელის შემძინელ, აქუსმცა საიდუმლოჲ იგი სარწმუნოებისაჲ წმიდითა გონებითა“ (). აჰა, მიანიშნა, რას ნიშნავს, რომ ბრალდებისგან მიუწვდომელნი იყვნენ. ნახე, როგორ მოიხმობს აქაც სიტყვას: „ნუ ახალნერგ“ (). რადგან როცა თქვა: „და ესენი გამო-ღა-იცადნენ პირველად“ (), ეს ისე დაუკავშირა ეპისკოპოსზე ნათქვამს; რამეთუ მათ შორის არავითარი შუალედი არ არის. ამიტომაც იქაც ნათქვამია: „ნუ ახალნერგ“ (). რადგან განა უჯერო არ არის, რომ სახლში ახლად ნაყიდ მონას ჯერ არაფერი ჩააბარონ სახლის შიდა საქმეებიდან, ვიდრე ხანგრძლივი გამოცდილებით თავისი ზნის მრავალ დამადასტურებელ ნიშანს არ აჩვენებს, ხოლო ღვთის ეკლესიაში გარედან შემოსული კაცი მაშინვე პირველთა შორის ჩაირიცხოს?
ამბობს: „ცოლნი მათნი ეგრეთვე ღირსმცა არიან, ნუ მასმენელ, ფრთხილ, მორწმუნე ყოველსა შინა“ (); დიაკონ ქალებს გულისხმობს. ზოგნი ამბობენ, რომ ეს უბრალოდ ქალებზე ითქვა; მაგრამ ასე არ არის, რადგან რაში დასჭირდებოდა, ნათქვამთა შუაში ქალების შესახებ რაიმე ჩაერთო? არამედ იგი დიაკონიის ღირსების მქონე ქალებზე ამბობს. „დიაკონნიმცა არიან ერთის ცოლის ქმარ“ (). ეს ქალ დიაკონებზეც შესაფერისად არის ნათქვამი. რადგან ეს ეკლესიაში მეტად აუცილებელია, სასარგებლოა და კეთილწესიერია. ამბობს: „დიაკონნიმცა არიან ერთის ცოლის ქმარ“ (). ხედავ, როგორ იმავე სათნოებას მოითხოვს დიაკონთაგანაც? თუმცა ისინი ეპისკოპოსის თანაბარი ღირსებისა არ არიან, მაინც თანაბრად ბრალდებისთვის მიუწვდომელნი და თანაბრად სუფთანი უნდა იყვნენ. „შვილთა კეთილად ზედამდგომელ და თჳსისა სახლისა“ (). „რამეთუ რომელნი კეთილად დიაკონობდენ, პატივი თავთა თჳსთა კეთილი მოუგონ და მრავალი განცხადებულებაჲ სარწმუნოებითა ქრისტე იესუჲსითა“ (). ყველგან ახსენებს შვილებზე კეთილად ზედგომას, რათა ამის გამო სხვა მორწმუნეები არ დაბრკოლდნენ. ამბობს: „რომელნი კეთილად დიაკონობდენ, პატივი თავთა თჳსთა კეთილი მოუგონ“ (); ესე იგი, წარმატებასა და დიდ კადნიერებას, რომელიც იესო ქრისტეს რწმენაშია. თითქოს ამბობდა: ვინც ქვედა საქმეებში თავი ფხიზლად წარმოაჩინა, მალე უფრო მაღალ საქმეებამდეც ამაღლდება.
„ამას მივსწერ შენდა და ვესავ ადრე მოსლვასა ჩემსა“ (). „ხოლო უკუეთუ ვყოვნო, რაჲთა უწყოდი, ვითარ-იგი ჯერ-არს სახლსა შინა ღმრთისასა სლვაჲ, რომელ არს ეკლესიაჲ ღმრთისა ცხოველისაჲ, სუეტი და სიმტკიცე ჭეშმარიტებისაჲ“ (). რათა ასეთ საკითხებზე დარიგებების მიცემას მოწაფე სულმოკლეობაში არ ჩაეგდო, ამბობს: ამისთვის კი არ გწერ ამას, თითქოს აღარ მოვალ; მოვალ, ხოლო თუ მოხდა, რომ დავიგვიანე, ნუ შეწუხდებიო. ტიმოთეს ამას სწერს სულმოკლეობის შესაწყვეტად, სხვებს კი იმისთვის, რომ ისინი გამოაფხიზლოს და უფრო გულმოდგინენი გახადოს; რადგან მისი მოსვლის დაპირებასაც დიდი ძალა ჰქონდა. ნუ გაგიკვირდება, თუ სულით ყველაფრის წინასწარმხილველმა ეს ამბავი არ იცოდა, როცა ამბობდა: „ვესავ ადრე მოსლვასა ჩემსა“ () და „უკუეთუ ვყოვნო“ (); რადგან ეს არცოდნის ნიშანია. რადგან სულით იმართებოდა და რასაც აკეთებდა, საკუთარი განსჯით არ აკეთებდა, ამიტომ ესეც ბუნებრივად არ იცოდა. ამბობს: „რაჲთა უწყოდი, ვითარ-იგი ჯერ-არს სახლსა შინა ღმრთისასა სლვაჲ, რომელ არს ეკლესიაჲ ღმრთისა ცხოველისაჲ, სუეტი და სიმტკიცე ჭეშმარიტებისაჲ“ (). არა ისე, როგორც ის იუდეური სახლი. რადგან სწორედ ეს არის, რაც რწმენასა და ქადაგებას ამტკიცებს; რამეთუ ჭეშმარიტება ეკლესიის სვეტიც არის და სიმტკიცეც. ამბობს: „და, აღსარებულად, დიდ არს ღმრთის მსახურებისა საიდუმლოჲ; ღმერთი გამოჩნდა ჴორცითა და განმართლდა სულითა“ (). ესე იგი, ჩვენთვის აღსრულებული განგებულება. ნუ დამისახელებ ზარაკებს, ნურც წმიდათა წმიდას, ნურც მღვდელმთავარს; ეკლესია სამყაროს სვეტია. გაიაზრე ეს საიდუმლო და შეძრწუნდები; იგი საიდუმლოა, დიდია, ღვთისმოსაობის საიდუმლოა და აღიარებულია, არა სადავო, რადგან უეჭველია. რადგან, როცა მღვდლების შესახებ დადგენილებებს იძლეოდა, არაფერი ისეთი არ უთქვამს, როგორიც ლევიტელთა წიგნშია; საქმეს სხვა სიმაღლეზე აჰყავს და ამბობს: „ღმერთი გამოჩნდა ჴორცითა“ (), ესე იგი, შემოქმედი, ამბობს, ხორცში გამოჩნდა. „განმართლდა სულითა“ (). ან ამას ამბობს: „და განმართლდა სიბრძნე შვილთაგან თჳსთა“ (), ან იმას, რომ ვერაგობა არ ჩაიდინა; რასაც წინასწარმეტყველი ამბობს: „რომელმან-იგი ცოდვაჲ არა ქმნა, არცა იპოვა ზაკუვაჲ პირსა მისსა“ (). „ეჩუენა ანგელოზთა“ (). ამრიგად, ანგელოზებმაც ჩვენთან ერთად იხილეს ღვთის ძე, რომელსაც უწინ არ ხედავდნენ. ჭეშმარიტად დიდია ეს საიდუმლო. „იქადაგა წარმართთა შორის, ჰრწმენა სოფელსა“ (). მთელ სამყაროში გაისმა და ირწმუნეს; ამას ცხადყოფს წინასწარმეტყველი, როცა ამბობს: „ყოველსა ქუეყანასა განჴდა ჴმაჲ მათი“ (). ნუ იფიქრებ, თითქოს ეს უბრალო შიშველი სიტყვები იყოს; რადგან ასე არ არის, არამედ გამოუთქმელი საქმეებით არის სავსე. „ამაღლდა დიდებითა“ (); ესე იგი, ღრუბლებზე. ამბობს: „ესე იესო, რომელი ამაღლდა თქუენგან ზეცად, ეგრეთვე მოვიდეს, ვითარცა იხილეთ“ (). შეხედე ნეტარი პავლეს გონიერებას.
როცა დიაკონიის ღირსყოფილებს უნდა შეაგონოს, რომ ღვინით უზომოდ არ გაძღნენ, არ თქვა: ნუ დათვრებითო, არამედ: „ნუ ღჳნოსა ფრიადსა მორჩილ“ (). სამართლიანადაც; რადგან თუ საწმიდარში შემსვლელები ღვინოს საერთოდ არ იღებდნენ, მით უმეტეს ამათ არ შეჰფერის. რადგან, ამბობს, ღვინო გონების არევას წარმოშობს; და თუნდაც სიმთვრალე არ გამოიწვიოს, სულის სიმტკიცეს ადუნებს და მის მოწესრიგებულ წყობას შლის. და დააკვირდი, როგორ ყველგან საიდუმლოს უწოდებს ჩვენთვის აღსრულებულ განგებულებას; მართებულადაც: რადგან იგი ყველა ადამიანისთვის ცხადი არ არის, უფრო მეტიც, არც ანგელოზებისთვის იყო ცხადი; როგორ იქნებოდა ცხადი, როცა ეკლესიის მეშვეობით გამოჩნდა? ამიტომაც ამბობს: „აღსარებულად, დიდ არს“ (). და მართლაც დიდია: ღმერთი ადამიანად იქცა და ადამიანი ღმერთად; ადამიანი გამოჩნდა უცოდველი; ადამიანი ამაღლდა; სამყაროში ქადაგებულ იქნა; ანგელოზებმა იგი ჩვენთან ერთად იხილეს. ამრიგად, ეს საიდუმლოა. მაშ, ნუ გამოვფენთ ამ საიდუმლოს, ნურც ყველგან წინ დავდებთ; ამ საიდუმლოს ღირსად ვიცხოვროთ. ისინი, ვისაც საიდუმლოები მიენდო, დიდებულნი არიან. თუ მეფემ რაიმე საიდუმლო მოგვანდო, მითხარი, განა ამას დიდი მეგობრობის საბუთად არ მივიჩნევდით? ახლა კი ღმერთმა თავისი საიდუმლო მოგვანდო, ჩვენ კი ისე ვხდებით უმადურნი ქველმოქმედის მიმართ, თითქოს დიდი სიკეთე არ მიგვეღოს. შევძრწუნდეთ, რადგან ჯერ კიდევ უგრძნობლად ვართ განწყობილნი ამ კეთილისყოფის მიმართ. ეს საიდუმლოა, რომელიც ყველამ იცის; უფრო სწორად, წინათ ყველამ არ იცოდა, ახლა კი ყველასთვის ცხადი გახდა.
2. ქონების უარყოფა და ზეციური სიმდიდრე
ამიტომ სანდონი გავხდეთ საიდუმლოს დაცვის საქმეში. მან ჩვენ ასეთი დიდი საიდუმლო მოგვანდო, ჩვენ კი მას ფულსაც არ ვანდობთ. მაგრამ ის კი ამბობს: ჩემთან შეინახეთ ეს ქონება, ვერავინ შეძლებს მის წატაცებას, არც ჩრჩილი და არც ავაზაკი ავნებს; და გვპირდება, რომ ასმაგად მოგვცემს, ჩვენ კი არ ვერწმუნებით. და მაინც, მათგან, ვისთანაც ანაბარს დავდებთ, მეტს არაფერს ვიღებთ; ხოლო თუ მთლიანად დავიბრუნებთ იმას, რაც მივაბარეთ, მადლობასაც ვუხდით. და თუ აქ ქურდმა რამე წაიღო, უფალი ამბობს: ეს ჩემზე ჩათვალე; არ გეუბნები: ავაზაკმა წაიღოო, არც იმას: ჩრჩილმა შეჭამაო. ის აქ ასმაგად უბრუნებს, იქ კი საუკუნო სიცოცხლესაც მიუმატებს, და მაინც არავინ აბარებს. მაგრამ, ამბობს ვინმე, ნელა მიბრუნებსო. და ესეც მისი დიდი გულუხვობის უდიდესი ნიშანია, რომ ამ წარმავალ ცხოვრებაში აქვე არ უბრუნებს; უფრო სწორად, აქაც ასმაგად უბრუნებს.
მითხარი, განა აქვე არ დატოვა პავლემ სადგისი? განა პეტრემ ლერწამი და ანკესი არ დატოვა? განა მათემ მეზვერის დახლი არ დატოვა? განა მთელი ქვეყნიერება მათთვის უფრო მეტად არ იყო გახსნილი, ვიდრე მეფეებისთვის? განა ყველანი ფულს მათ ფერხთით არ დებდნენ, როგორც წერია: „და დასდებდეს ფერჴთა თანა მოციქულთასა“ ()? განა მათ არ ხდიდნენ განმგებლებად და მბრძანებლებად? განა სულებსაც მათ არ ანდობდნენ? განა მთლიანად მათ რჩევაზე არ იყვნენ დამოკიდებულნი? განა საკუთარ თავს მათ მონებადაც არ ჩაწერდნენ? და ახლაც განა ბევრ ასეთ რამეს არ ვხედავთ, რომ ხდება? რადგან მრავალნი, რომლებიც ხშირად მცირე და მდაბალი მდგომარეობიდან იყვნენ, მხოლოდ თოხით მუშაობდნენ და აუცილებელი საზრდოც კი საკმარისად არ ჰქონდათ, მონაზვნის სახელს ატარებდნენ, მაგრამ ყველაზე მეტად გამოჩნდნენ და მეფეებისგანაც პატივი მიიღეს.
მაგრამ ეს მცირე რამ არის? მაგრამ გაიაზრე, რომ ეს მხოლოდ დანამატია; ძირითადი თანხა კი მომავალი დროისთვის არის დაგროვებული. ფული არად ჩააგდე, თუ გინდა ფული გქონდეს; თუ გამდიდრება გინდა, ღარიბი გახდი. რადგან ასეთია ღვთის საკვირველებანი: მას არ სურს, რომ შენი საკუთარი მონდომებით გამდიდრდე, არამედ მისი მადლით გახდე მდიდარი. ესენი მე დამიტოვე, ამბობს; შენ სულიერზე იზრუნე, რათა ჩემი ძალაც შეიცნო; ფულისგან მომდინარე მონობასა და უღელს გაექეცი. ვიდრე ფულს ეჭიდები, ღარიბი ხარ; ხოლო როცა ფულს არად ჩააგდებ, ორმაგად მდიდარი გახდები: იმითაც, რომ ეს ყოველივე ყოველი მხრიდან მოგედინება, და იმითაც, რომ არაფერი გჭირდება იმათგან, რაც მრავალთ სჭირდებათ. რადგან სიმდიდრე ის კი არ არის, რომ ბევრი გქონდეს, არამედ ის, რომ ბევრი რამ არ გჭირდებოდეს. ამიტომ, ვიდრე სჭირდება, მეფე არაფრით განსხვავდება ღარიბისგან; რადგან სიღარიბე სწორედ ეს არის - სხვებზე დამოკიდებულება. ასე რომ, ამ აზრით მეფეც ღარიბია, რადგან ქვეშევრდომები სჭირდება. მაგრამ ასე არ არის საქმე მასთან, ვინც სოფლისათვის ჯვარცმულია; მას ხომ არაფერი სჭირდება, რადგან საზრდოსთვის ხელებიც ჰყოფნის; როგორც ამბობს: „საჴმარსა მას ჩემსა და რომელნი იყვნეს ჩემ თანა, ჴელნი ესე ჩემნი ჰმსახურებდეს“ (). ამას ის ამბობდა, ვინც ამბობდა: „ვითარცა არარაჲ გუაქუს, და ყოველივე გუაქუს“ (); ის, ვინც ლისტრაში მცხოვრებთა მიერ ღმერთად იქნა მიჩნეული.
თუ გინდა, ამქვეყნიურ სიკეთეებს ეწიო, ზეცა ეძებე; თუ გინდა აქაურითაც დატკბე, აქაურიც არად ჩააგდე. რადგან, როგორც ამბობს: „ხოლო თქუენ ეძიებდით პირველად სასუფეველსა ღმრთისასა და სიმართლესა მისსა, და ესე ყოველი შეგეძინოს თქუენ“ (). რატომ გიკვირს მცირე რამ? რატომ პირდაღებული შეჰყურებ იმას, რაც სიტყვადაც არ ღირს? როდემდე იქნები ღარიბი? როდემდე იქნები გლახაკი? აღაპყარ მზერა ზეცისკენ, იქაური სიმდიდრე გაიაზრე, ოქრო სასაცილოდ აიგდე, შეიტყვე, რამდენად მცირეა მისი სარგებლობა. სიამოვნება მხოლოდ აწმყომდე რჩება, მხოლოდ ამ წარმავალ ცხოვრებამდე, ქვიშისოდენად; უფრო სწორად, როგორც წვეთია უზომო უფსკრულთან შედარებით, ისეა აწმყო ცხოვრება მომავალ სიკეთეებთან შედარებით.
ეს ქონება საკუთრება არ არის, გამოყენებაა; ბატონობა არ არის. რადგან როგორ იქნება საკუთრება, როცა სულს ლევ და, გინდა თუ არა, სხვები იღებენ მთელ შენს ქონებას, თვითონაც კვლავ სხვებს აძლევენ, და ისინიც კვლავ სხვებს? რადგან ყველანი მდგმურები ვართ, და სახლის პატრონი, იქნებ, უფრო სახლის მოქირავეცაა; რადგან ხშირად, როცა პატრონი გარდაიცვალა, მოქირავე დარჩა და სახლით უფრო მეტად ისარგებლა. და თუ ეს მოქირავე ქირას იხდის, ის წინანდელი პატრონიც საფასურს იხდიდა; რადგან ააშენა, იწვალა და შეაკეთა. მფლობელობა მხოლოდ სიტყვებია; საქმით კი ყველანი სხვისი ქონების პატრონები ვართ. ჩვენი მხოლოდ ის არის, რასაც იქ წინასწარ გავგზავნით; აქაური კი ჩვენი არაა, არამედ ცოცხლებისაა; უფრო სწორად, აქაური ჯერ კიდევ სიცოცხლეშივე გვტოვებს. ჩვენი მხოლოდ ის არის, რაც სულის კეთილი ღვაწლია: მოწყალება და კაცთმოყვარეობა. ამ გარეგან საგნებს გარეშენიც ასე უწოდებენ; რადგან ისინი ჩვენ გარეთ არიან. ამიტომ ისინი შინაგანთა რიცხვში გადავიტანოთ. რადგან შეუძლებელია ფულის თან წაღებით წასვლა, მაგრამ შესაძლებელია მოწყალების თან წაღებით წასვლა; უფრო სწორად, ეს გარეგანი საგნები წინასწარ გავგზავნოთ, რათა საუკუნო სამყოფლებში კარავი მოგვიმზადონ, როგორც წერია: „შეგიწყნარნენ თქუენ საუკუნეთა მათ საყოფელთა“ ().
3. სათნოება და გარეგანი დიდების სიცარიელე
ქონებას ბერძნულად სახელი სარგებლობისგან აქვს და არა იმისგან, თითქოს მისი ბატონები ვიყოთ; თვით მონაგარიც სარგებლობაა და არა მფლობელობა. აბა, მითხარი: ყოველი ყანა რამდენი ბატონის ხელში გადასულა და კიდევ რამდენისა გახდება? ერთი ფრიად ბრძნული ანდაზაც ითქმის (რადგან ხალხური ანდაზები არ უნდა შეურაცხვყოთ, თუკი მათში რაიმე ბრძნულია): „ყანავ, რამდენისა იყავი და რამდენისა იქნები?“ ეგევე უნდა ვთქვათ სახლებზეც და ეგევე — ქონებაზეც. მხოლოდ სათნოებამ იცის ჩვენთან ერთად მგზავრობა; მხოლოდ სათნოება გადადის იქაურ ცხოვრებაში. ბოლოს და ბოლოს მოვადუნოთ და ჩავაქროთ ქონების წადილი, რათა იქაურის სურვილი ავანთოთ. ეს ორი ტრფიალი ერთ სულს ვერ დაეუფლება, რადგან ნათქვამია: „ანუ ერთი იგი მოიძულოს და სხუაჲ იგი შეიყუაროს, ანუ ერთისაჲ მის თავს-იდვას და ერთი იგი შეურაცხ-ყოს“ ().
აბა, მითხარი: ხედავ კაცს, რომელსაც მრავალი მხლებელი ახლავს, მოედანზე მედიდურად მიაბიჯებს, აბრეშუმის სამოსი აცვია, ცხენზე ზის და კისერს იჭიმავს? ნუ განცვიფრდები, არამედ გაიცინე; როგორც ბავშვებს რომ ხედავ, მთავრებად თამაშობენ, და დასცინი, ასევე ამაზეც გაიცინე. ეს ბავშვების თამაშისგან არაფრით განსხვავდება; უფრო მეტიც, ბავშვების თამაში უფრო სასიამოვნოცაა, რადგან ბავშვური ასაკისთვის არის დამახასიათებელი და დიდი უბრალოებით ხდება. იქ სიცილიც არის და სიამეც; აქ კი ეს კაცი დასაცინია და უწესობით აღსავსე. ადიდე ღმერთი, რომელმაც ამ სანახაობისა და ამ გაბერილობისგან გაგათავისუფლა. რადგან, თუ მოისურვებ, შენ, მიწაზე მოსიარულე, უფრო მაღლა იქნები, ვიდრე ის, ვინც ეტლში ზის. როგორ? იმიტომ, რომ ის სხეულით მხოლოდ ცოტათი ამაღლებულა მიწიდან, სულით კი მიწასვე მიჭედებია; რადგან ნათქვამია: „შეჰჴმეს ჴორცნი ჩემნი ძუალთა ჩემთა“ (), შენ კი გონებით ცაში დაიარები.
მაგრამ, იტყვი, მრავალი მხლებელი ჰყავს, რომლებიც მედიდურად დაჰყვებიან? და ნუთუ თვითონ უფრო პატივდება, ვიდრე ცხენი? რა შეიძლება იყოს ამ უგუნურებაზე უარესი — ადამიანების განდევნა, რათა პირუტყვმა თავისუფლად გაიაროს? ან ცხენით სიარული ღირსეულია? მაგრამ ამაში მონებიც ხომ მონაწილეობენ. არიან ისეთებიც, რომელთაც იმდენი ამპარტავნება აქვთ, რომ, არაფრის საჭიროების გარეშე, მაინც აიძულებენ სხვებს უკან მიჰყვნენ. მართლაც, რა არის ამაზე უგუნური? ცხენებით, ძვირფასი სამოსითა და მხლებლებით სურთ თავის წარმოჩენა. რა შეიძლება იყოს ამ დიდებაზე უფრო ფუჭი, რომელიც ცხენებისა და მსახურებისგან შედგება?
სათნოებიანი ხარ? არცერთი მათგანი არ გამოიყენო; საკუთარი სამკაული გქონდეს და სხვისი ყოფნით ნუ ილამაზებ თავს. ესენი შეიძლება ჰქონდეთ ბოროტებსაც, ბილწებსაც, უხეშებსაც და ყველას, ვინც სიმდიდრეში იღებს წილს. მიმოსებიცა და მოცეკვავეებიც ცხენებით დადიან და წინ მორბენალი მსახური ჰყავთ; მაგრამ მაინც მიმოსები და მოცეკვავეები არიან და ცხენებისა და მხლებლების გამო ღირსეულნი არ გამხდარან. რადგან, როცა ასეთ კაცს სულის სიკეთეებიდან არაფერი აქვს, ეს ყველაფერი, თუნდაც გარედან დაემატოს, ფუჭი და ამაოა. როგორც უძლურ კედელს ან გახრწნილ სხეულს რასაც არ უნდა შემოაწყოს ვინმემ, ის კედელი თუ სხეული მაინც უსიამოვნო და გახრწნილი რჩება, ასევე აქაც: სული გარედან ვერავითარ სარგებელს ვერ იღებს, არამედ იმადვე რჩება, რაც არის, თუნდაც ვინმემ სულს უთვალავი ოქრო შემოაწყოს. მაშ, ნუ მოვიხიბლებით ამ საგნებით; განვაშოროთ ჩვენი თავი წარმავალთ, მივეკრათ უფრო დიდს — სულიერს, იმას, რაც ჭეშმარიტად პატივსაცემად გვხდის, რათა მომავალ სიკეთეებსაც მივაღწიოთ — და რაც შემდეგ მოსდევს.
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.