1 კორინთელთა მიმართ 9:27

...დიდი და მაღალი კაცი, თითქოს ფრთებზე მთელი ქვეყნიერება რომ მოიფრინა, ხორციელ საჭიროებებს რომ აღემატა და გამოუთქმელი სიტყვების მოსმენის ღირსი გახდა, რომელიც მანამდე არავის არ ესმოდა, თავის ეპისტოლეში ამბობდა: „არამედ აღვიკრძალავ ჴორცთა ჩემთა და დავიმონებ, ნუუკუე სხუათა უქადაგებდე და მე გამოუცდელ ვიყო" (1 კორ 9:27), — თუ ის, ასეთი მადლის ღირსქმნილი, ასეთი მრავალი და მაღალი ღვაწლის შემდეგ, საჭიროდ მიიჩნევდა ხორცის დამშვიდებასა და დამონებას, სულის ხელისუფლების ქვეშ მოქცევასა და მისი მბატონობისადმი დამორჩილებას (ხომ იმას აშოშმინებენ, რაც აჯანყებულია და იმას ამონებენ, რაც უღელს იგდებს), მაშინ რას ვიტყვით ჩვენ, არანაირი სიკეთე რომ არ გვაქვს, მძიმე ცოდვებით რომ ვართ დატვირთულნი და ამავე დროს დიდ უზრუნველობას რომ ვეძლევით? განა ამ ბრძოლაში ზავი არის? განა თავდასხმის განსაზღვრული დრო არსებობს? ყოველთვის უნდა ვიფხიზლოთ და ვუთვალთვალოთ და არასოდეს ვიგრძნოთ თავი უსაფრთხოდ, რადგან დათქმული არ არის, როდის დაგვესხმებიან მტერი და მოწინააღმდეგე. ამრიგად, მუდამ ვიფიქროთ, მუდამ ვიზრუნოთ ჩვენს ცხონებაზე, რათა ამგვარად შევძლოთ როგორც დაუმარცხებელნი ვიყოთ, ისე მტრის მზაკვრობათაგან თავი ავარიდოთ და ღვთისგან მოწყალება მივიღოთ — ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა...