1 კორინთელთა მიმართ 9:27

თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარ-იგი უსაკუთრეს არს, ვითარმედ: ვაჭირვებ ჴორცთა, ესე იგი არს, არა უტევებ მუცელსა აღვსებად, არამედ ვაჭირვებ მას და შევაიწრებ, რაჲთა არა კრთოდის გულისთქუმათა მიმართ. და ესრეთ მორჩილ ჩემდა ვჰყოფ საღმრთოთა საქმეთა მიმართ, რამეთუ არა კმა არს ჩემდა ქადაგებაჲ ესე ოდენ, უკუეთუ არა თავითცა ჩემით დავსძინო მას მოღუაწებაჲ რაჲმე, რაჲთა არა სიტყჳთ, არამედ საქმით გამოცდილებით და თჳთ სახის ჩუენებით მოძღუარ ვიყო ყოველთა.

ამას რაჲ იტყოდა მოციქული, ამხილებდა მათ ნაყროვნებასა, რომელნი არარაჲსა სხჳსა, არამედ ნაყროვნებისაგან ძლეულნი ჭამდეს ნაზორევსა. ამას თანა დაუმტკიცებს, ვითარმედ, ვითარ-ესე ჩემდა ქადაგებაჲ ოდენ, ეგრეთვე არცა თქუენდა სარწმუნოებაჲ ოდენ კმა არს, უკუეთუ არა დაიმონნეთ ჴორცნიცა.

...). „რომელი შჯულითა იქადი, გარდასლვითა მაგით შჯულისაჲთა ღმერთსა შეურაცხ-ჰყოფ?“ (რომ 2:23). ამიტომ საკუთარ თავზეც ამბობდა, რომ ეშინოდა: „ნუუკუე სხუათა უქადაგებდე და მე გამოუცდელ ვიყო.“ (1 კორ 9:27) ამით იგი ამხობდა მათ ამპარტავნებას, ვინც სიტყვის სწავლებას დიდ რამედ მიიჩნევს, თვითონ კი სათნოებისგან დაცარიელებულია.

ამ სიტყვას იგი სხვაგვარადაც იყენებს, როცა იუდეველებს მიმართავს და ამბობს: „რამეთუ წარმართთა, რომელთა შჯული არა აქუნ, და ბუნებითსა მას შჯულსა ჰყოფდეს; ამათ რამეთუ შჯულ არა აქუს, თავისა თჳსისათჳს შჯულ არიან:“ (რომ 2:14). და კვლავ: „რამეთუ არა მსმენელნი შჯულისანი განმართლდნენ წინაშე ღმრთისა, არამედ მყოფელნი შჯულისანი განმართლდენ.“ (რომ 2:13). წინასწარმეტყველიც ამბობს: „და მეცნავთა სჯულისა ჩემისათა არა მიცნეს მე.“ (იერ 2:8). და კვლავ: **„ამაოჲსა...

...). და ამის შემდეგ საშინელი სიმძაფრით ამცნებს; რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ ტიმოთე საყვარელი შვილი იყო, ამის თქმა არ მოჰრიდებია. რადგან მან, ვინც საკუთარ თავზე არ შერცხვა ეთქვა: „ნუუკუე სხუათა უქადაგებდე და მე გამოუცდელ ვიყო“ (1 კორ 9:27), მით უფრო ტიმოთეს შესახებ არც მოერიდებოდა და არც შერცხვებოდა. მაგრამ მამასა და ძეს სამართლიანად იღებს მოწმებად; ხოლო რჩეულ ანგელოზებს რის გამო? დიდი შემწყნარებლობის გამო; რადგან მოსეც ასე ამბობს: „მოწამეს-ვჰყოფ დღეს ცასა და ქუეყანასა“ (მეორ 30:19), მეუფის დიდი შემწყნარებლობის გამო; და კვლავ: „ისმინეთ ბორცუთა მსჯავრი უფლისაჲ და ღელეთა საფუძველთა ქუეყანისათა“ (მიქ 6:2). მამასა და ძეს კი ნათქვამის მოწმეებად უხმობს, რათა მომავალ დღეს, თუ რამე ჯეროვანის საწინააღმდეგოდ მოხდება, მათ წინაშე თავის გამართლება შეეძლოს, როგორც მას, ვინც თავისი მხრივ მთელი პასუხისმგებლობა თავიდან მოიხსნა. ამბობს: **„რაჲთა-ესე და...

...საკუთარი თავის მოძღვარი უნდა იყოს. როგორც მხედართმთავარი, თუ ჯერ საუკეთესო მხედარი არ არის, მხედართმთავარიც ვერასოდეს იქნება, ასევეა ისიც, ვინც ასწავლის. ამას სხვაგანაც ამბობს: „ნუუკუე სხუათა უქადაგებდე და მე გამოუცდელ ვიყო“ (1 კორ 9:27). ამბობს: „და გაქუნდეს სარწმუნოებაჲ და კეთილი გონებაჲ“ (1 ტიმ 1:19), რათა ასე წინამძღვრობდე სხვებს. ამას რომ ვისმენთ, ნუ უგულებელვყოფთ უფროსთა შეგონებებს, თუნდაც მოძღვრები ვიყოთ. რადგან თუ ტიმოთე, რომელსაც ჩვენ ყველანი ვერ შევედრებით, მცნებებს იღებს და სწავლასაც იღებს, თანაც მაშინ, როცა მოძღვრის დასშია, მით უმეტეს ჩვენ.

ამბობს: „რომელი-იგი ვიეთმე განიშორეს და სარწმუნოებისაგან განცჳვეს“ (1 ტიმ 1:19). მართებულადაც. რადგან როცა ცხოვრების წესი განწირულია, ასეთივე მოძღვრებაც იბადება; და შეიძლება იხილო მრავალი, ვინც ამის გამ...

...დიდი და მაღალი კაცი, თითქოს ფრთებზე მთელი ქვეყნიერება რომ მოიფრინა, ხორციელ საჭიროებებს რომ აღემატა და გამოუთქმელი სიტყვების მოსმენის ღირსი გახდა, რომელიც მანამდე არავის არ ესმოდა, თავის ეპისტოლეში ამბობდა: „არამედ აღვიკრძალავ ჴორცთა ჩემთა და დავიმონებ, ნუუკუე სხუათა უქადაგებდე და მე გამოუცდელ ვიყო" (1 კორ 9:27), — თუ ის, ასეთი მადლის ღირსქმნილი, ასეთი მრავალი და მაღალი ღვაწლის შემდეგ, საჭიროდ მიიჩნევდა ხორცის დამშვიდებასა და დამონებას, სულის ხელისუფლების ქვეშ მოქცევასა და მისი მბატონობისადმი დამორჩილებას (ხომ იმას აშოშმინებენ, რაც აჯანყებულია და იმას ამონებენ, რაც უღელს იგდებს), მაშინ რას ვიტყვით ჩვენ, არანაირი სიკეთე რომ არ გვაქვს, მძიმე ცოდვებით რომ ვართ დატვირთულნი და ამავე დროს დიდ უზრუნველობას რომ ვეძლევით? განა ამ ბრძოლაში ზავი არის? განა თავდასხმის განსაზღვრული დრო არსებობს? ყოველთვის უნდა ვიფხიზლოთ და ვუთვალთვალოთ და არასოდეს ვიგრძნოთ თავი უსაფრთხოდ, რადგან დათქმული არ არის, როდის დაგვესხმებიან მტერი და მოწინააღმდეგე. ამრიგად, მუდამ ვიფიქროთ, მუდამ ვიზრუნოთ ჩვენს ცხონებაზე, რათა ამგვარად შევძლოთ როგორც დაუმარცხებელნი ვიყოთ, ისე მტრის მზაკვრობათაგან თავი ავარიდოთ და ღვთისგან მოწყალება მივიღოთ — ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა...