...აურაცხელნი იპოებიან. ამისთჳს, საყუარელნო, ყოველივე გულისჴმა-ვყოთ და ვივლტოდით ამის ცოდვისაგან. ნუ ვავნებთ მოყუასთა ჩუენთა ნუცა საქმით, ნუცა სიტყჳთ. რამეთუ ესერა აღმოვიკითხეთ ბრძანებაჲ უფლისაჲ, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „ყოველი სიტყუაჲ ცუდი, რომელსა იტყოდიან კაცნი, მისცენ სიტყუაჲ მისთჳს დღესა მას სასჯელისასა“.
უკუეთუ სიტყჳსა ცუდისა სასჯელი მიგუეჴადების, რაჲ ვთქუათ ძჳრისზრახვათათჳს და შესმენათა მოყუსისათა, რავდენისა სასჯელისა თანამდებ ვართ? რამეთუ დაღაცათუ სიტყუაჲ იგი ძჳრის-ზრახვისაჲ ჭეშმარიტ იყოს, შენ არავე გიჴმს ძჳრის-ზრახვაჲ, რაჲთა არა თანამდებ ბრალისა იქმნე. არა გესმისა, ვითარმედ ფარისეველმან მან ჭეშმარიტი თქუა მეზუერისა მისთჳს და რაჲ-იგი ყოველთა მიერ საცნაურ იყო, არამედ დაისაჯავე სასტიკად? ხოლო უკუეთუ ცხადთა და საცნაურთა საქმეთათჳს ძჳრისზრახვაჲ უჯერო არს, რავდენ უფროჲს ფარულთათჳს და იჭუეულთა? რამეთუ შეცოდებულსა მას აქუს მსაჯული, ხოლო შენ ნუვის განიკითხავ, რომლისა ზრუნვაჲ არა შენდა რწმუნებულ იყოს, ნუცა მოიტაცებ პატივსა მას მხოლოდშობილისასა, მისდა დამარხულ არს საყდარი განკითხვისაჲ.
ხოლო უკუეთუ გწადის შენცა განკითხვაჲ, გიჩუენო განსაკითხავი ფრიად სარგებლისაჲ და ბრალისაგან თავისუფალი: დასჳ საყდართა ზედა შინაგანისა გონებისათა განმკით...