სახარებაჲ იოვანესი 14:23

...დით ურთიერთას" (იოან. 13:34). და ვინაჲთგან მან გუამცნო, არღარა ახალი არს, არამედ ქრისტესგან მიუღებიეს დასაბამი, რომელმან-იგი სიყუარულისათჳს, რომელ აქუნდა ჩუენდა მომართ, სული თჳსი დადვა ჩუენთჳს, და ჩუენგან ამასვე ეძიებს, ვითარმედ: "რომელსა უყუარდე მე, მცნებანი ჩემნი დაიმარხნეს" (იოან. 14:23). აწ უკუე, რომელი იქმოდის სათნოებათა, მსგავსად მცნებათა მისთა, ესევითარი იგი ვალს ნებისაებრ მისისა, ხოლო რომელი უქმებდეს, ესევითარი იგი გარე-მიქცეულ არს მისგან, რამეთუ სლვაჲ წარმატებასა მოასწავებს, ხოლო დგომაჲ — დაცხრომასა კეთილისაგან, და ესრეთ სახისმეტყუელებით თქუმულ არს ადამისთჳს სიტყუაჲ იგი, ვითარმედ: "დაიდგინა სამოთხეს მუშაკობად და ცვად მისსა" (დაბ. 2:15). მუშაკობაჲ უკუე საქმითსა აუწყებს წარმატებასა, ხოლო ცვაჲ — მიწევნასა სისრულისა მიმართ.

მოციქულისაჲ: და ესე არს მცნებაჲ მისი, ვითარცა-იგი გესმა დასაბამითგან, რაჲთა მას შინა ხუჳდოდით, რამეთუ მრავალნი მაცთურნი შემოვიდეს სოფლად, რომელი არა აღიარებენ იესუ ქრისტესა, ჴორციელად მოსრულსა. ესე არს მაცთური და ანტიქრისტე (1,6-7).

თარგმანი: სარწმუნოებისა შჯულთა უცვალებელად უბრძანებს პყრობად, რაჲთა მას შინა წარემატებოდინ საქმითა კეთილითა, და კუალ...

...ცა თჳსი (4,20-21).

თარგმანი: ვინაჲთგან სიყუარული ძმათაჲ მცნებაჲ არს საღმრთოჲ, ვითარმედ: "ამით ცნან ყოველთა, რამეთუ ჩემნი მოწაფენი ხართ, რაჟამს იყურებოდით ურთიერთას" (იოან. 13:35); და კუალად, საზღვრად სიყუარულისა თჳსისა ესე დაუც: "რომელსა უყუარდე მე, მცნებანი ჩემნი დაიმარხნეს" (იოან. 14:23). ამიერ ცხად არს, ვითარმედ სიყუარული მოყუსისაჲ აღსრულებაჲ არს მცნებისაჲ. და აღსრულებაჲ მცნებისაჲ სასწაული არს სიყუარულისა მისისაჲ. ამისთჳს ნიჭად მიემადლების მის თავადისა მოსლვაჲ და სავანე ყოფაჲ მის შორის აღმასრულებელსა მცნებისასა, თანა მამით და სულითურთ. ხოლო თჳნიერ ძმათა სიყუარულისა იქადოს თუ ღმრთისმოყუარე ყოფაჲ, ტყუვილი დაესაჯების, რამეთუ სიყუარული ღმრთისაჲ საქმე არს გონებისაჲ, და დაფარული გონებისაჲ ამით იხილვების, რაჟამს სიყუარულისათჳს ღმრთისა აღვასრულოთ მცნებაჲ მისი და ვიყუარებოდით ურთიერთას, რამეთუ ყოველი გარდამავალი მცნებისაჲ უცხო არს სიყუარულისაგან ღმრთისა.

...ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მე მათ შორის, და შენ ჩემ თანა“ (17,23).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: იხილეთ, ვითარი დიდებაჲ მისცა მათ, რამეთუ მამაჲ თავისა შორის თჳსისა აქუნდა და ესრეთ მათ შორის დაემკჳდრა. ხოლო სხუასა ადგილსა არა ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ: ჩემ მიერ მამაჲ მოვიდესო, არამედ: „მე და მამაჲ მოვიდეთო და სავანე მის თანა ვყოთო“, (შდრ. იოან. 14,23) არამედ მუნ საბელიოზის პირსა დაუყოფს და აქა - არიოზისსა.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რაჲთა იყვნენ სრულ ერთობით, და რაჲთა ცნას სოფელმან, რამეთუ შენ მომავლინე მე“ (17,23).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ზედაჲსზედა იტყჳს ამას და გამოაჩინებს განცხადებულად, ვითარმედ მშჳდობაჲ უფროჲს სასწაულთაცა შემძლებელ არს მოქცევად ერთა.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და მე შევიყუარენ იგინი, ვითარცა შენ შემიყუარე მე“ (17,23).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: კუალად აქა სიტყუაჲ ესე, თუ: „ვითარცა“, არს, ვი-თარცა კაცისაჲ შესაძლებელ არს სიყუარული და სასწაული სიყუარულისაჲ მის, რამეთუ თავი თჳსი დადვა სახედ. ხოლო თქუა რაჲ, ვითარმედ: უცთომელად იყვნენ და წმიდა იყვნენ, და მრავალთა ჰრწმენეს მათ მიერ და ფრიადი დიდებაჲ მიიღონ, და რამეთუ არა მას ოდენ უყუარან, არამედ მამასაცა, აწ კუალად იტყჳს გჳრგჳნთა მათთჳს და ნიჭთა, რომელნი მიეცნენ მათ შემდგომად ამიერ წარსლვისა:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მამაო, მნებავს...

...ავსა შენსა?“ (14,22).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ჰხედავა შიშითა აღვსებულთა სულთა მათთა? რამეთუ შეძრწუნდა და შეშფოთნა და ჰგონებდა, ვითარმედ ვითარცა მკუდართა ვხედავთ სიზმრივ, ესრეთ ეგულებოდა მისი ხილვაჲ. ხოლო რაჲთა არა ესე მოიგონონ, ამისთჳს ისმინე, რასა იტყჳს, ვითარმედ: „მე და მამაჲ მოვიდეთ და სავანე მის თანა ვყოთ“, (შდრ. იოან. 14,23) ვითარმცა იტყოდა, ვითარმედ: ვითარცა მამაჲ გამოაცხადებს თავსა თჳსსა, ეგრეთვე მე, და არა ამით ოდენ, არამედ მითცა სიტყჳთა, რომელ თქუა, ვითარმედ: „სავანე მის თანა ვყოთ“, დაჰჴსნა იჭჳ იგი მსგავსად სიზმრისა ხილვისა. ხოლო შენ იხილე მოწაფჱ იგი შეშფოთებული და ვითარ ვერ იკადრებდა თქუმად განცხადებულად გულისსიტყჳსა თჳსისა, რამეთუ არა თქუა, ვითარმედ: ვაჲ ჩუენდა, რამეთუ მოჰკუდები, და ვითარცა აღსრულებულთაგანსა გეგულების ჩუენებად ჩუენდა თავისა შენისა! გარნა არა თქუა ესრეთ, არამედ: „რაჲ არსო, რომელ ჩუენ გამოგჳცხადებ თავსა შენსა და არა სოფელსა?“ მიუგებს უკუე ამისთჳს: რამეთუ თქუენ მიყუართ, და თქუენ იმარხავთ მცნებათა ჩემთა. რამეთუ რაჲთა არა შემდგომად ამისა იხილონ რაჲ იგი, უცნებაჲ ეგონოს, ამისთჳს წინაჲსწარ ეტყჳს მიზეზსა, ვითარმედ: „ამისთჳს, რამეთუ მცნებათა ჩემთა იმარხავთ“; იტყჳს, ვითარმედ: სულსაცა ესრეთ ეგულების გამოჩინებად; რამეთუ ამას ყოველსა ეტყოდ...

...ლს ნათელი სარწმუნოებისა მიერ, და გამო-რაჲ-ვიდეს მიერითგან, ბრწყინვალედ განანათლებს შემწყნარებელთა მისთა. და უკუეთუ უჩუენო მას ცხორებაჲ კეთილი, მერმე უკუნისამდე დაადგრეს შენ თანა. რამეთუ უფალი იტყჳს, ვი-თარმედ: „რომელსა უყუარდე მე, მცნებანი ჩემნი დაიმარხნეს, და მე და მამაჲ მოვიდეთ და სავანე მის თანა ვყოთ“. (შდრ. იოან. 14,23)

ვითარცა უკუე მზისა ბრწყინვალებისა ხილვად ვერ შემძლებელ ხარ, უკუეთუ არა აღიხილნე თუალნი, ეგრეთვე ამისცა ნათლისა ხილვაჲ შეუძლებელ არს თჳნიერ ახილვისა თუალთა სულისათა. ვითარ უკუე იქმნების ახილვაჲ მათი? გარნა განწმედითა სულისაჲთა ვნებათა მწჳრისაგან, რამეთუ ცოდვაჲ ბნელ არს, და ბნელი ღრმაჲ, და საცნაურ არს ესე ფარულად და უცნაურად ქმნისა მისისათჳის, რამეთუ „ყოველი რომელი იქმოდის ბოროტსა, სძულს ნათელი და არა მოვალს ნათლად“, (იოან. 3,20) და „ფარულად ქმნულთაჲ ბოროტ არს თქუმაჲ“. (შდრ. ეფეს. 5,12) და ვითარცა ბნელსა შინა ვერცა მტერსა ვინ იცნობს, ვერცა მეგობარსა, არამედ ყოველთავე უმეცარ არს, ეგრეთვე, რაჟამს იქმოდის ცოდვასა. რამეთუ ანგაჰრიცა არა ხედავს მეგობარსა ანუ მტერსა, და მოშურნე თჳსსაცა მტერად ჰხედავს, და ყოვლისა ცოდვისა მოქმედი არარაჲთა განყოფილ არს მთრვალ-თა გინა...

...ალობისა მოყუარეთაჲ - გეჰენიად ცეცხლისა.

ამის ტაბლისა ბოროტისაჲ დამგებელი ეშმაკი არს, ხოლო ტაბლისა მის მონაზონთაჲსა შემმზადებელი ქრისტე არს, და პურისმტე მათი იგი არს, ვითარცა იტყჳს თავადი: „რომელსა უყუარდე მე, მცნებანი ჩემნი დაიმარხნეს, და მამამანცა ჩემმან შეიყუაროს იგი, და მოვიდეთ მისა და მის თანა დავადგრეთ“. (იოან. 14,23) ხოლო მომთრვალეთა პურისმტე ეშმაკი არს, რამეთუ სადაცა მთრვალობაჲ არს, მუნცა ეშმაკი, სადა სიტყუანი ბილწნი ითქუმიან და სიმღერანი და როკვანი, მუნ ეშმაკნი როკვენ.

ესევითარი იყო ტაბლაჲ იგი მდიდრისაჲ მის. ამისთჳს არცა თუ წუეთისა ერთისა წყლისა უფალ იყო, მი-რაჲ-ვიდა მერმესა მას სოფელსა; გარნა მოღუაწენი იგი ღმრთისმსახურებისანი ამის ყოვლისა ბოროტისაგან უცხო არიან. ამისთჳს ანგელოზთა ჰბაძვენ და უჴორცოთა მოქალაქობაჲ ჴორცთა შინა აღუსრულებიეს. ხოლო ესეცა თუ გულისჴმა-ჰყო, თუ ვინაჲ შეიმზადებიან ტაბლანი იგი შუებულთანი, ანუ ვინაჲ მოღუაწეთანი, სცნა ბუნებაჲ მათიცა.

ვინაჲ უკუე შეიმზადებიან ტაბლანი მდიდართანი? ჭირისაგან გლახაკ-თაჲსა და სულთქუმისაგან დავრდომილთაჲსა და ცრემლთაგან ჭირვეულ-თაჲსა, მონახუეჭისაგან ობოლთაჲსა და მონატაცებისაგან ქურივთაჲსა.

ხოლო ტაბლაჲ ღმრთისმსახურთაჲ აღეგების შრომისაგან ჴელთა მათ-თაჲსა, ნიჭთაგან ღმრთისათა და საუნჯეთა მათგან...

...სევითარისა მის საწადელისა სიმართლისათჳს, რამეთუ იგინი განძღენ განუძღომელითა მით კეთილითა, რაჟამს აღესრულოს მათ ზედა უტყუელი იგი აღთქუმაჲ უფლისაჲ, რომელ თქუა, ვითარმედ: „რომელსა უყუარდე მე, მცნებანი ჩემნი დაიმარხნეს, და მამამან ჩემმან შეიყუაროს იგი, და მოვიდეთ მისა სულით წმიდითურთ და სავანე მის თანა ვყოთ“. (შდრ. იოან. 14,23)

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ნეტარ არიან მოწყალენი, რამეთუ იგინი შეიწყალნენ“ (5,7).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: აღმაღლდა კიბე ესე საღმრთოჲ ამათ ნეტარებათაჲ და მიგუაახლებს ჩუენ ღმერთსა ჭეშმარიტსა, ნეტარსა და უზეშთაესსა ყოვლისავე ნეტარებისა, რამეთუ ესერა მოწყალებაჲცა შემოიღო შორის და ჰნატრის მოქმედთა მისთა, რომელ-ესეცა მსგავსებად ღმრთისა აღგუამაღლებს, რამეთუ მოწყალე ეწოდების ღმერთსა და სახიერ და მწყალობელ, ვითარცა წერილ არს: „მოწყალე არს უფალი და მართალ, და ღმერთი ჩუენი მწყალობელ“. (ფსალმ. 114,5) აწ უკუე ვინაჲთგან შემსგავსებული სახელი არს ღმრთისაჲ მოწყალებაჲ და ჩუენ ესერა მოწყალებად გჳწესს უფალი, რაჲ სთქუა სხუაჲ წოდებაჲ ესე, გარნა მსგავსებად ღმრთისა წოდებაჲ, ვითარცა სხუასა ადგილსა განჩინებულად თქუა: „იყვენით მოწყალე, ვითარცა მამაჲ თქუენი ზეცათაჲ მოწყალე არს“. (ლუკ. 6,36)

ეჰ...