ფსალმუნნი 119:7

„ჭირსა ჩემსა უფლისა მიმართ ღაღად-ვყავ, და ისმინა ჩემი.“ (ფსალმ 119:1).

1. ჭირი და სულიერი აღმასვლის დასაწყისი

სხვა ფსალმუნთაგან თითოეულს თავისი განსაკუთრებული ზედაწერილი აქვს, აქ კი მრავალი ერთად შეკრებილი ერთი სახელით იწოდა: „აღსავალთა გალობა“, ან, როგორც სხვა მთარგმნელმა თქვა, „აღმასვლათა“. ზოგიერთნი კი მათ „აღსავლებსაც“ უწოდებენ. და, ამბობს იგი, რის გამო ეწოდათ მათ ასე? ისტორიის მიხედვით იმიტომ, რომ ბაბილონიდან ამოსვლაზე საუბრობენ და იქაურ ტყვეობას იხსენებენ; სულიერი აღყვანის მიხედვით კი იმიტომ, რომ სათნოების გზაზე მიგვიძღვიან, რადგან ზოგიერთებმა ისინი ასე გაიგეს. რადგან იქ მიმყვანი გზაც აღსავლებს ჰგავს: იგი ნელ-ნელა აღიყვანს სათნო და სიბრძნისმოყვარე კაცს და ზეცისკენ აყენებს მას. სხვები კი ამბობენ, რომ ამით მინიშნებულია იაკობის კიბე, რომელიც მიწიდან იყო დადგმული და მას...

...გვიძლია მშვიდობისმყოფელნი ვიყოთ; მოისმინე წინასწარმეტყველი, რომელიც ამბობს: „სიყუარულისა ჩემისა წილ მასმენდეს მე, ხოლო მე ვილოცევდ“ (ფსალმ 108:4); და კვლავ: „მოძულეთა თანა მშჳდობისათა“ (ფსალმ 119:6), „და მე ვიყავ მამშჳდებელ“ (ფსალმ 119:7); და კვლავ: „რაჟამს ვეტყოდე მათ, იგინი მბრძოდეს მე ცუდად“ (ფსალმ 119:7).

ხოლო მესამე ომს უხიფათოდ ვერ გაექცევი. რადგან როცა სხეული ჩვენში სულის წინააღმდეგ ამბოხდება, მძიმე სურვილებს აღძრავს და სხეულებრივ სიამოვნებებს, რისხვასა და შურს იარაღად აქცევს, ამ ომის დამთავრებამდე შეუძლებელია აღთქმული სიკეთეების მიღწევა; და ვინც ამ შფოთს არ აცხრობს, აუცილებლად დაეცემა და ისეთ ჭრილობებს მიიღებს, რომლებიც გეენაში სიკვდილს შობენ. ამიტომ ყოველდღე დიდი საზრუნავი და გულმოდგინება გვჭირდება, რათა ეს ომი არც აღიძრას ჩვენში და, თუ აღიძრა, არ დარჩეს, არამედ დაცხრეს და მიიძინოს. რა სარგებელი იქნება, თუ ქვეყნიერება ღრმა მშვიდობით სარგებლობს, შენ კი საკუთარ თავს...