ფილიპელთა მიმართ 3:20

თარგმანი: ვიეთ "ჩუენი"? — არამედ რომელთა გუნებავს, რაჲთა ქრისტიანე ვიყვნეთ და გუეწოდებოდის, მოქალაქობაჲ ცათა შინა არს, და არარას გჳჴმს ქუეყანისასა და აქა დაშთომადსა მოგებაჲ. არამედ ყოველსავე მას, რაოდენისა წინა წარცემაჲ და მუნ უკუანა წარტანებაჲ ჴელგუეწიფებოდის, სადაჲთ-იგი მოველით მეორედ დიდებით მოსლვასა მაცხოვრისა ჩუენისა იესუ ქრისტესსა, რომელი-იგი გარდასცვალებს ჴორცთა ამათ ჩუენთა სიმდაბლისაგან სიმაღლედ, ესე იგი არს —ხრწნილებისაგან უხრწნელებად, და თანახატ ჰყოფს ჴორცთა მათ თჳსთა, რომელ-იგი მან ადიდა შეერთებითა ღმრთეებისაჲთა, და განღმრთობილი აღამაღლა და დასუა მარჯუენით მამისა, რაჲთა მის თანა თაყუანის-იცემებოდის ყოველთაგან ზეცისა მჴედრობათა. ხოლო თანახატ ყოფაჲ ესე არს, რაჲთა საუკუნოდ ეგნენ შემკობილნი უხრწნელებითა, რამეთუ ესევე გუამი ჩუენი განხრწნილი კუალად უხრწნელ იქმნების შემდგომად აღდგომისა, და მიიღებს ქრისტეს თანა შუებასა საუკუნოდ. ვინაჲცა, ვაჲ განვრდომილთა ესევითარისა ამის პატივისაგან და დამონებულთა მიწისა და თიჴისათა, მიდევნებითა გემოთა და გულისთქუმათაჲთა, რამეთუ არა ხოლო საუკუნოჲსა შუებისაგან განვარდებიან, არამედ საუკუნესა და...

...ძლია იქ ვიმყოფებოდეთ; რადგან ამბობს: „ზეცისასა ზრახევდით“ (კოლ 3:2), „სადაცა-იგი ქრისტე არს მარჯუენით ღმრთისა მჯდომარე.“ (კოლ 3:1) და კვლავ: „ხოლო ჩუენი მოქალაქობაჲ ცათა შინა არს“ (ფილიპ 3:20) „და დაამდაბლა ქუეყანად ცხორებაჲ ჩემი“ (ფსალმ 142:3)

დამდაბლების სახელი მრავალ რამეს ნიშნავს. არსებობს სათნოებითი სიმდაბლეც, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „გული შემუსრვილი და დამდაბლებული ღმერთმან არა შეურაცხ-ყოს.“ (ფსალმ 50:19) არის დამდაბლება უბედურებათაგანაც და არის ცოდვებისგანაც. აქ კი უბედურებათაგან მომდინარე დამდაბლებაზე ამბობს. ამიტომაც დაურთო, ამის საჩვენებლად: „და დაამდაბლა ქუეყანად ცხორებაჲ ჩემი“ (ფსალმ 142:3) არის დამდაბლებაც უგუნური მედ...

... ამიტომ არა მხოლოდ ჩვენი ცოდვებისთვის, არამედ სხვებისთვის მიყენებული ზიანისთვისაც პასუხს ჩვენ ვაგებთ.

ერთხელ მაინც გამოვფხიზლდეთ, ვიფხიზლოთ, მიწაზე ზეციური ცხოვრების წესი ვაჩვენოთ, ვთქვათ, რომ „ჩუენი მოქალაქობაჲ ცათა შინა არს“ (ფილიპ 3:20), და მიწაზე ღვაწლი გამოვაჩინოთ. „მაგრამ“, ამბობს ვინმე, „ჩვენ შორისაც ყოფილან დიდი კაცები“. „საიდან უნდა ვირწმუნო?“ — ამბობს წარმართი. „რადგან ვერ ვხედავ, რომ იმათებრ იქცეოდეთ“. „თუ ამის თხრობაა საჭირო, ჩვენც გვყავს დიდი ფილოსოფოსები“, ამბობს იგი, „ცხოვრებით საკვირველნი“. მაგრამ მაჩვენე სხვა პავლე და იოანე; ამას კი ვერ შეძლებ. მაშ, როგორ არ დაგვცინებს, როცა ასე ვსაუბრობთ? როგორ არ მოითმენს, რომ კვლავ უმეცრებაში იჯდეს, როცა დაინახავს, რომ ჩვენ არა საქმით, არამედ სიტყვით ვფილოსოფოსობთ?

რამეთუ ახლა თითოეული ერთი გროშისთვის მზად არი...