1 ტიმოთეს მიმართ 2:1

„გლოცავ უკუე ყოვლისა წინა, რაჲთა ჰყოფდე ვედრებასა, ლოცვასა, თაყუანის-ცემასა და მადლობასა ყოველთა კაცთათჳს, მეფეთათჳს და ყოველთა მთავართა, რაჲთა მშჳდობით და მყუდროებით ვცხონდებოდით ყოვლითა ღმრთის მსახურებითა და სიწმიდითა, რამეთუ ესე არს კეთილ და სათნო წინაშე მაცხოვრისა ჩუენისა ღმრთისა, რომელსა ყოველთა კაცთაჲ ჰნებავს ცხორებაჲ და მეცნიერებასა ჭეშმარიტებისასა მოსლვაჲ.“ (1 ტიმ 2:1–4).

1. საყოველთაო ვედრება და მშვიდობის სარგებელი

მღვდელი მთელი ქვეყნიერების ერთგვარი საერთო მამაა. ამიტომ მართებულია, რომ მღვდელმაც ყველაზე იზრუნოს, ისევე როგორც ღმერთი ზრუნავს, რომლის წინაშეც მღვდელმსახურებას აღასრულებს; ამის გამო ამბობს: „გლოცავ უკუე ყოვლისა წინა, რაჲთა ჰყოფდე ვედრებასა, ლოცვასა“ (1 ტიმ 2:1). რადგან აქედან ორი სიკეთე მოდის: ირღვევა მტრობა, რომელიც გარეშეთა მიმართ გვაქვს; ვერავინ შეძლებს მტრულად იყოს განწყობილი იმისადმი, ვისთვისაც ვედრებას აღავლენს....

...ასჯელი, თუმცა ცოდვა იგივე იყო? იმიტომ, რომ ერთი და იგივე არ იყო ქალის მიერ მოტყუება და გველის მიერ მოტყუება. ამიტომაც პავლემ ევას შემთხვევას შეცდენა უწოდა, როცა თქვა: „და ადამ არა სცთა, ხოლო დედაკაცი იგი სცთა და შჯულსა გარდაჰჴდა“ (1 ტიმ 2:14). რატომ არ ეღირსა კაცთმოყვარეობას შეშის შემგროვებელი? იმიტომ, რომ დიდი ურჯულოება იყო მცნების თავიდანვე და მაშინვე დარღვევა, და საჭირო იყო სხვებშიც დიდი შიში ჩადებულიყო. ეს მოხდა საფირასა და ანანიას შემთხვევაშიც. ამრიგად, ჩვენც, როდესაც ვცოდავთ, ვიხილოთ, ვართ თუ არა წყალობის ღირსნი: გავაკეთეთ თუ არა რამ, რის გამოც შეწყალებას მივიღებდით, შევინანეთ თუ არა, გავხდით თუ არა უკეთესნი, განვშორდით თუ არა ცოდვას. რადგან მონანულის ცხონებაც წყალობით ცხონებაა.

ამიტომ ისიც ამ საფუძვლებით ითხოვს ცხონებას — ცრემლებითა და გოდებით. რადგან ამბობს: **„დავბანო მარად ღამე ცხედარი ჩემი, ც...

...მართლაც, მცირე საქმე არ არის ეს — შვილების აღზრდა. ხოლო შვილების აღზრდა უბრალოდ შვილების მხოლოდ გამოკვებას კი არ ნიშნავს, არამედ იმასაც, რომ როგორც საჭიროა, ისე აღზარდო, როგორც ზემოთ ამბობს: „უკუეთუ ეგნენ სარწმუნოებით და სიყუარულით და სიწმიდით“ (1 ტიმ 2:15). ხედავ, როგორ ყველგან თავისიანთათვის გაწეულ კეთილმოქმედებას უცხოთათვის გაწეულზე წინ აყენებს? რადგან პირველად ამბობს და შემდეგ ასე აგრძელებს: „უკუეთუ შვილნი განზარდნა, უკუეთუ სტუმარნი ისტუმრნა, უკუეთუ წმიდათა ფერჴნი დაჰბანნა, უკუეთუ ჭირვეულთა შეეწია, უკუეთუ ყოველსა საქმესა კეთილსა შეუდგა“ (1 ტიმ 5:10).

მაშ რა, თუ ღარიბია? ასეთ შემთხვევაშიც არც შვილების აღზრდის, არც სტუმართმოყვარეობისა და არც ჭირვეულთა შეწევნის შესაძლებლობას მოკლებულია. ორი წვრილი მონეტის ჩამდებ ქვრივზე უფრო ღატაკი ვერ იქნება; თუნდაც ღარიბი იყოს, სახლი აქვს; ცის ქვეშ ხომ არ ცხოვრობს. ამბობს: **„...

.... მოძღურებად დედათა არა უბრძანებ, არცა მთავრობად ქმრისა, არამედ რაჲთა იყოს იგი მყუდროებით. რამეთუ ადამ პირველად დაებადა და მერმე - ევა. და ადამ არა სცთა, ხოლო დედაკაცი იგი სცთა და შჯულსა გარდაჰჴდა, არამედ ცხონდების შვილთა სხმისაგან, უკუეთუ ეგნენ სარწმუნოებით და სიყუარულით და სიწმიდით ღირსებასა ზედა.“** (1 ტიმ 2:11–15).

1. დედაკაცის მდუმარება და შვილისშობით ცხონება

ნეტარი პავლე ქალებისგან დიდ კრძალულებას მოითხოვს, დიდ წესიერებას. ამის გამო იგი მხოლოდ გარეგნობასა და სამოსის წესიერებაზე კი არ ჩერდება, არამედ ხმამდეც მიდის; და რას ამბობს? „დედაკაცი მდუმრიად ისწავებდინ ყოვლითა დამორჩილებითა“ (1 ტიმ 2:11). რას ნიშნავს ეს? ეკლესიაში ქალმა ხმაც ნუ ამოიღოსო, ამბობს; ამასვე ამბობდა კორინთელთა მიმართ ეპისტოლეში, როცა წერდა: „დედანი თქუენნი ეკლესიასა შინა დუმნედ, რამეთუ არა ბრძანებულ არს მათდა სიტყუად, არამედ დამორჩილებად, ვითარცა შჯულიცა იტყჳს... რამეთუ საძაგელ არს დედათაჲ ეკლესიასა შინა ზრახვად“ (...

...— ვგულისხმობ შვილების აღზრდას — ქვრივებს ეკუთვნის, პავლესგან მოისმინე: „უკუეთუ შვილნი განზარდნა" (1 ტიმ 5:10); და კვლავ: „არამედ ცხონდების შვილთა სხმისაგან" — არ უთქვამს: „ქმრისაგან" — „უკუეთუ ეგნენ სარწმუნოებით და სიყუარულით და სიწმიდით ღირსებასა ზედა." (1 ტიმ 2:15). ჩაუდეთ მათ ღმრთის შიში სიყრმიდანვე და ეს ყველა მამაზე მეტად დაიცავს მათ; ეს დაურღვეველი ზღუდე იქნება. რადგან, როცა მცველი შიგნით არის დამკვიდრებული, გარეგანი საშუალებანი აღარ გვჭირდება; ხოლო როცა ეს მცველი არ არის, ყოველივე გარეგანი ამაო ხდება. ეს იქნება მათთვის სიმდიდრეც, დიდებაც და კეთილწესიერებაც; ეს მათ ბრწყინვალედ გახდის არა მხოლოდ მიწაზე, არამედ ცათა შინაც.

ნუ მიაპყრობ მზერას იმათკენ, ვინც ოქროს სარტყლებით არიან შემოსარტყლულნი, ნურც ცხენებზე ამხედრებულებისკენ, ნურც მათკენ, ვინც მამების გამო სამეფო სასახლეებში მოელვარენი არიან, ნურც მათკენ, ვისაც მხლებლები და აღმზრდელები ჰყავს. სწორედ ეს, შესაძლოა, აქცევინებს ქვრივებს ობლების გამო თავ...

...იგი მისი.

მოციქულისაჲ: კითხვაჲ არქუთ მარიამს, რომელი-იგი ფრიად დაშურა თქუენდა მიმართ (16,6).

თარგმანი: ესე იგი არს, ვითარმედ არა თავისა თჳსისათჳს ხოლო იღუაწა, რაჲთა ცხონდეს, არამედ თქუენდაცა კეთილისა მასწავლელ იქმნა. ხოლო ვითარ რომელი-ესე სხუასა ადგილსა იტყჳს, ვითარმედ: "დედათა მოძღურებად არა უბრძანებ" (1 ტიმ. 2:12), აქა აქებს სწავლით დაშურომასა ამისსა? — ცხად არს, ვითარმედ საეროდ საყდარსა მოძღურებისასა დაჯდომად არა შეუნდობდა, რაჲთამცა შორის შესაკრებელთა და უბანთა ასწავებდეს, ხოლო თჳსაგან ვიეთმე მიმართ სწავლად და თხრობად სიტყუასა მას ცხორებისასა არა აყენებდა, ვითარ-იგი ეტყჳს ცოლსა ურწმუნოჲსასა: "რაჲ იცი, დედაკაცო, აცხოვნო თუ ქმარი შენი" (1 კორ. 7:16).

მოციქულისაჲ: კითხვაჲ არქუთ ანდრონიკეს და იუნიანს, ნათესავთა ჩემთა და თანა-ტყუეთა ჩემთა, რომელნი არიან შესწავებულ მოციქულთა შორის, რომელნი ჩემსა წინაჲთცა იყვნეს ქრისტეს მიერ (16,7).

თარგმანი: დიდი ქებაჲ არს ნათესავობაჲ, ხოლო უმეტესი ქებაჲ არს თანატყუეობაჲ პავლესი, რომელი-იგი დაღაცათუ ტყუედ არაოდეს მიცემულ არს, არამედ ტყუეთასა უძჳრესი შეემთხუეოდა უცხოებასა თანა მამულისა ქუეყანისასა;...