1 ტიმოთეს მიმართ 1:12

„და მადლიერ ვარ მისა, რომელმან-იგი განმაძლიერა მე, ქრისტე იესუჲს უფლისა ჩუენისა, რამეთუ სარწმუნოდ შემრაცხა მე და დამადგინა მე მსახურებასა ამას, რომელი პირველად ვიყავ მგმობარ და მდევნელ და მაგინებელ, არამედ შევიწყალე, რამეთუ უმეცრებით ვიყავ ურწმუნოებასა შინა. ხოლო უფროჲს გარდაემატა მადლი იგი უფლისა ჩუენისაჲ სარწმუნოებითურთ და სიყუარულით ქრისტე იესუჲს მიერ.“ (1 ტიმ 1:12–14).

1. პავლეს თავმდაბლობა და ღმრთის მადლი

ვხედავთ, რომ თავმდაბლობას დიდი სარგებელი აქვს, მაგრამ იგი ადვილად არსად მოიპოვება; ბევრია თავმდაბლური ლაპარაკი, საჭიროზე მეტიც კი, ხოლო თვით თავმდაბლობა არსად არის. ნეტარი პავლე კი ისე ესწრაფოდა მას, რომ ყველგან მრავალ საბაბს იგონებდა თავისი გონების დასამდაბლებლად. რადგან განსაკუთრებით მათ უმძიმთ თავმდაბლობა, ვინც საკუთარ თავში დიდ წარმატებებს აცნობიერებს; და თვით პავლესაც, საკუთარი კეთილი საქმეების შეგნებით, თითქოს ძლიერი ნაკადით ატაცებულსა და აღზევებულს, ბუნებრივია, დიდი...

...განაჩენი კვალდაკვალ მოეტანა, დიდ ხნის წინ, ვიდრე სინანულს მოასწრებდა, მოიტაცებდა მას. ამიტომ თვითონაც, რაკი ეს იცოდა, ამბობდა: „მადლიერ ვარ მისა, რომელმან-იგი განმაძლიერა მე, ქრისტე იესუჲს უფლისა ჩუენისა, რამეთუ სარწმუნოდ შემრაცხა მე და დამადგინა მე მსახურებასა ამას“ (1 ტიმ 1:12), „რომელი პირველად ვიყავ მგმობარ და მდევნელ და მაგინებელ, არამედ შევიწყალე“ (1 ტიმ 1:13), „რაჲთა ჩემდა მომართ აჩუენოს პირველად იესუ ქრისტემან ყოველი სულგრძელებაჲ მისი სახედ მერმეთა მათ მორწმუნეთა მისა მიმართ ცხორებად საუკუნოდ“ (1 ტიმ 1:16). და კიდევ? მეძავი რომ დაესაჯა, როდისღა შეიცვლებოდა იგი? ან კიდევ? მებაჟე მათესთვის მებაჟეობის ჟამს, მის შეცვლამდე, რომ სასჯელი მოეთხოვა, განა, ვიდრე სინანულს მოასწრებდა, არ მოიტაცებდა მას? ასევე იქნებოდა ავაზაკის შემთხვევაშიც, ასევე მოგვების შემთხვევაშიც, ასევე თითოეული შემცოდის შემთხვევაშიც. სწორედ ამიტომ აკავებს რისხვასაც და ღირსებისამებრ საზღაურსაც და ადამია...

...რადგან როცა თქვა, რომ „რომელი პირველად ვიყავ მგმობარ და მდევნელ და მაგინებელ, არამედ შევიწყალე“ (1 ტიმ 1:13), ეს დამტკიცებას ემსახურებოდა. და ამბობს: მხოლოდ წყალობა კი არ მივიღე, არამედ „სარწმუნოდ შემრაცხა მე“ (1 ტიმ 1:12); ამიტომ მით უფრო არ გვმართებს ეჭვი შევიტანოთ, რომ ღმერთმა იგი შეიწყალა. რადგან არავინ, ვინც პატიმარს სამეფო პალატებში მოსიარულეს ხედავს, ოდესმე ეჭვობს, რომ მან წყალობა მიიღო; სწორედ ამის დანახვა შეიძლებოდა პავლეს შემთხვევაშიც. რადგან მტკიცებულებად საკუთარ თავს აყენებს და არ რცხვენია, საკუთარ თავს ცოდვილი უწოდოს, არამედ უფრო მეტადაც ხარობს. რადგან სწორედ ასე შეუძლია ყველაზე მეტად აჩვენოს ღვთის მზრუნველობის დიდი სასწაული და ისიც, რომ ასეთი კაცთმოყვარეობის ღირსი გახდა.

და როგორ ხდება, რომ სხვაგან საკუთარ თავზე ამბობს: „სიმართლითა შჯულისაჲთა ვიყავ მე უბრალო“ (ფილიპ 3:6), აქ კი ამბობს, ცოდვილი ვარო, თანაც ცოდვილთა შორის პირველი?...