შესავალი 1 ტიმოთეს ეპისტოლისადმი.
1. ტიმოთეს სათნოება და მოძღვრად განწესება
მოციქულის მოწაფეთაგან ერთი ტიმოთეც იყო. ლუკაც მოწმობს, რომ იგი საკვირველი ჭაბუკი იყო, „რომელი იწამებოდა ლუსტრელთაგან და იკონიელთა ძმათა“ (). იგი ერთდროულად მოწაფეც გახდა და მოძღვარიც. იმდენად ფრიად გონიერი იყო, რომ, როცა უსმენდა პავლეს, რომელიც წინადაცვეთის გარეშე ქადაგებდა, და შეიტყო, რომ სწორედ ამის გამო პავლე პეტრესაც წინ აღუდგა, არჩია არა მხოლოდ საწინააღმდეგო არ ექადაგა, არამედ თვითონაც განეცადა წინადაცვეთა; რადგან, როგორც წერილი ამბობს, „წინა-დასცჳთა მას“ () ასეთ ასაკში. ამგვარად პავლემ მას მთელი განგებულება მიანდო. ამრიგად, პავლეს ტიმოთესადმი მხურვალე სიყვარულიც საკმარისი იყო იმის საჩვენებლად, თუ როგორი კაცი იყო იგი. რადგან სხვაგანაც ტიმოთეს უმოწმებს, როცა წერს და ამბობს: „ხოლო გამოცდილებაჲ იგი მისი იცით, რამეთუ ვითარცა მამასა შვილმან, ეგრე ჰმონა ჩემ თანა სახარებასა მას“ (); და კორინთელებსაც კვლავ სწერს და ამბობს: „მივავლინე თქუენდა ტიმოთე, რომელ არს შვილი ჩემი საყუარელი და სარწმუნოჲ უფლისა მიერ“ (); და კვლავ: „ნუუკუე ვინმე შეურაცხ-ყოს იგი“ (); რამეთუ „საქმესა უფლისასა იქმს, ვითარცა-ესე მე“ (). ებრაელთა მიმართაც, როცა სწერდა, ამბობდა: „იცოდეთ, რომ ჩვენი ძმა ტიმოთე გათავისუფლებულია“ (); და ყოველმხრივ იპოვიდა კაცი პავლეს ტიმოთესადმი დიდ სიყვარულს. ახლა მომხდარი სასწაულებიც ტიმოთეს კადნიერებას ცხადყოფს.
ხოლო თუ ვინმე გამოიკვლევს, რატომ სწერს მხოლოდ ტიტესა და ტიმოთეს, თუმცა სილაც ღირსეულთა შორის იყო და ლუკაც ასევე, — თვითონვე წერს და ამბობს. „ლუკა არს მარტოჲ ჩემ თანა“ (); კლემენტეც ერთ-ერთი იყო პავლესთან მყოფთაგან, რადგან მის შესახებაც ამბობს: „კლემენტოსითურთ, და სხუათა მათ თანა-შემწეთა ჩემთა“ (); მაშ, რის გამო სწერს მხოლოდ ტიტესა და ტიმოთეს? იმიტომ, რომ ტიტესა და ტიმოთესთვის უკვე ეკლესიები ჰქონდა ჩაბარებული, დანარჩენებს კი ჯერ კიდევ თავისთან ატარებდა; თვით ტიტე და ტიმოთე კი გარკვეულ, ცნობილ ადგილებში განაწესა. რადგან ტიმოთეს სათნოება იმდენად გარდამეტებული იყო, რომ სიჭაბუკე მას არაფერში აბრკოლებდა. ამიტომაც წერს და ამბობს: „ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ“ (). და კვლავ, უმცროს ქალებზე, ამბობს: „ჭაბუკთა –ვითარცა დათა“ (). რადგან როცა სათნოებაა, ყველაფერი დანარჩენი ზედმეტია და ვერაფერი იქცევა დაბრკოლებად. მართლაც, ეპისკოპოსებზე მსჯელობისას და მათ შესახებ მრავლის თქმის შემდეგ, ასაკს არსად აკონკრეტებს. ხოლო თუ წერილში ამბობს: „შვილნიმცა უსხენ დამორჩილებულნი“ () და „ერთის ცოლის ქმარ“ (), ამით იმას კი არ ამბობს, თითქოს აუცილებელი იყოს შვილებისა და ცოლის ყოლა; არამედ იმას გულისხმობს, რომ, თუ ოდესმე საერო პირთაგან ვინმე მოსაყვანი იქნებოდა, ასეთ კაცს უნდა სცოდნოდა სახლის, შვილებისა და ყოველივე დანარჩენის წინამძღვრობა.
რადგან, თუ იგი საერო კაციც იყოს და ამ საქმეებშიც გამოსადეგი არ აღმოჩნდა, როგორ მიენდობოდა მას ეკლესიაზე ზრუნვა? მაგრამ, იტყვის ვინმე, რის გამო სწერდა მოწაფეს, რომელიც უკვე სწავლებისთვის იყო განწესებული? განა იგი ჯერ სრულად არ უნდა მომზადებულიყო და შემდეგ გაგზავნილიყო? მაგრამ ტიმოთეს სჭირდებოდა არა ის სწავლება, რომელიც მოწაფეებს სჭირდებათ, არამედ ის, რომელიც მოძღვარს შეჰფერის. მაშ, იხილე, მთელი ეპისტოლის განმავლობაში როგორ აძლევს პავლე ტიმოთეს მოძღვრისათვის შესაფერის სწავლებას. და შესავლიდანვე არ უთქვამს: „ყურადღება ნუ მიაქცევ მათ, ვინც სხვაგვარად ასწავლიან“, არამედ რა თქვა? „რაჲთა ამცნო ვიეთმე, რაჲთა არა სხუასა რასმე მოძღურებდენ“ ().
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.