წინასწარმეტყველება მალაქიასი 2:17

...დგან მასზე განუწყვეტლივ ამბობდნენ, რომ სამსჯავრო პაექრობაში დგება, ეს აზრი უგრძნობელთა შორისაც მკვიდრდებოდა. რადგან ზოგიერთი იუდეველიც ამბობდა: „ვიმარხეთ და არა იხილე“ (ესაია 58:3); და: „ყოველი მოქმედი ბოროტთაჲ კეთილ წინაშე უფლისა“ (მალ 2:17); და: „აღეშენებიან მოქმედნი უსჯულოთანი“ (მალ 3:15) და „ჩუენ ვჰნატრით უცხოთა“ (მალ 3:15); და: „არა მართალ არს გზაჲ უფლისაჲ“ (ეზეკ 33:17). ნეტარი იობიც, როდესაც იმ განსაცდელში ჩავარდა, ამას იუდეველთა მსგავსი განწყობით არ ამბობდა, არც რამე ამგვარს გულისხმობდა, ნუმც ყოფილა! თუმცა მაინც ამბობდა: „იყო ხოლო თუმცა ვინ შუამდგომელ და მამხილებელ და რომელმანცა ისმინა შორის ჩუენსა“ (იობ 9:33). „განმაშორენ ჩემგან კუერთხი მისი და შიში მისი ნუ შემაძრწუნებნ მე“ (იობ 9:34). სწორედ ამის გამო ეუბნება მას: **„მე გკითხვიდე და შენ მომიგებდ მე“*...

...თა ვაჩუენენ სარწმუნონი“** (ოსე 5:9); და მალაქიაც კვლავ იმავეს ამბობს: „განმაძჳნებელნი უფლისანი, სიტყუათა მიერ თქუენთა და სთქუთ: რასათჳს განვაძჳნეთ? თქუმასა შორის თქუენსა: ყოველი მოქმედი ბოროტთაჲ კეთილ წინაშე უფლისა და მათ შორის სათნო იყო მან, და სადა არს ღმერთი სიმართლისაჲ?“ (მალ 2:17). სწორედ ამას აბრალებს თვით ესაიაც და ორმაგ ბრალდებას აყენებს: ისინი მხოლოდ ურჩობას კი არ იჩენენ და მხოლოდ რჯულსაც კი არ არღვევენ, არამედ, როცა ამის გამო სირცხვილი, გაწითლება, თავის დაფარვა და ქედის დახრა მართებდათ, წინანდელ დანაშაულებს კიდევ უმატებენ და, ბრძანებულთა შეუსრულებლობასთან ერთად, დამამძიმებელ სიტყვებსაც წარმოთქვამენ; თითქოს რომელიმე უმადური მონა ბატონის ბრძანებებს ტოვებდეს და ამის შემდეგ კიდევ კადნიერდებოდეს.

„მით, რამეთუ აწ დამდაბლდა დიდება მათი და სირცხჳლი პირისა მათისა აღუდგა მათ“ (ესაია 3:9). კვლავ მომავალს წარსულად ამბობს და წინასწარმეტყველებისთვის ჩვეულ წესს იყენებს. დიდების დამდაბლებას კი ტყვეობას უწოდებს....