...ასე რომ, როგორც ვამბობდი, სიტყვებთან გაჩერება არ გვმართებს, არამედ გონებით ზემოთ ასვლა. რადგან როგორ მკვიდრობს ცათა შინა ის, ვინც ცასა და მიწას აღავსებს, ყველგან მყოფია და ამბობს: „ღმერთი მახლობელი მე ვარ, - იტყჳს უფალი, - და არა ღმერთი შორიელი“ (); „ვინ აღწყო ჴელითა წყალი და ცაჲ მტკავლითა და ყოველი ქუეყანა მჯიღითა?“ (); „რომელსა უპყრიეს სიმრგულე ქუეყანისანი“ ()?
მაგრამ რადგან მისი სიტყვა იუდეველებისადმი იყო მიმართული, ამიტომ ამჟამად სიტყვას ამგვარად წარმართავს: ნელ-ნელა აღამაღლებს მათ გონებას, აზრს ფრთებს ასხამს და მშვიდად აჰყავს ზემოთ. სწორედ ამიტომ არც უბრალოდ თქვა: „რომელი მაღალთა შინა დამკჳდრებულ არს და მდაბალთა ჰხედავს“ (), არამედ ჯერ თქვა: „ვინ არს, ვითარ უფალი ღმერთი ჩუენი“ (), და მხოლოდ მაშინ დაუმატა: „რომელი მაღალთა შინა დამკჳდრებულ არს და მდაბალთა ჰხედავს“ (...