წინასწარმეტყველება დანიელისა 3:29

...ქრობა გავმართო. იხილე ღვთის გამოუთქმელი კაცთმოყვარეობა, იხილე სიკეთე, რომელსაც საზღვარი არა აქვს? სწორედ ამიტომ ამასვე ამბობდნენ სამი ყრმაც. „შევცოდეთ, ურჯულოებით მოვიქეცით, უსამართლობა ჩავიდინეთ“ (დან 3:29)³. რადგან უგრძნობელთაგან ბევრი საკუთარ ცოდვებს ღმერთს მიაწერს, ეს კი ეშმაკის შეთხზულია; ამიტომ ღმერთი, რათა ეს ჩვეულება ძირფესვიანად ამოგლიჯოს, გამუდმებით ამბობს, რომ მათთან სამსჯავრო პაექრობაში შედის.

3. დევნა დამდაბლება და ცოდვის სიბნელე

ამრიგად, ამგვარი რამ შესცოდა პირველქმნილმაც; ამიტომაც ამბობდა: „დედაკაცი, რომელი მომეც ჩემ თანა, მან მომცა მე ხისაგან და ვჭამე.“ (დაბ 3:12) იუდეველებიც მრავალ ასეთ რამეში სცოდავდნენ. „რამეთუ არა განმართლდეს შენ წინაშე ყოველი ცხოველი.“ (ფსალმ 142:2)...

...რმედ: დაღაცათუ არა მიჴსნეს ღმერთმან ცეცხლისაგან, არამედ შემინდოს დაწუვად, არაჲვე გუელმის, არცა უვარ-ვჰყოფთ მას. ხოლო საჴუმილსა რაჲ შეითხინეს, ესოდენსა მას სიმჴნესა ზედა და ახოვნებასა იხილე სიმდაბლე გონებათა მათთაჲ, რასა იტყჳან, ვითარმედ: „შეგცოდეთ შენ, ყოვლითურთ ურჩულო ვიქმნენით და განგიდეგით ჩუენ შენგან“. (შდრ. დან. 3,29) და კუალად თხოვადცა წყალობისა არა ღირს-უჩნდეს თავნი თჳსნი, არამედ მამათმთავართა წინაუყოფდეს სავედრებელად, ვითარმედ: „ნუ განმაშორებ წყალობასა შენსა ჩუენგან აბრაჰამისთჳს საყუარელისა შენისა, ისაკისთჳს მონისა შენისა და ისრაჱლ წმიდისა შენისა“. (დან. 3,35) ხოლო თავისა თჳსისათჳს არარას სხუასა კეთილსა წამებენ, არამედ თავსა დამდაბლებულსა და სულსა გლახაკებისასა. ამით ესევითარითა სახითა არა თავთა თჳსთათჳს ოდენ, არამედ ყოვლისავე ერისათჳს ითხოვდეს წყალობასა, რაჲთა ყოვლით კერძო სიყუარულითა და სიმდაბლითა შემკობილ იქმნენ. არა იყვნეს მსგავს ჩუენდა, რომელ არა თუ ჟამსა განსაცდელისა და ჭირისასა, არამედ არცა თუ ჟამსა განსუენებისა და ლხინისასა ვაჴსენებთ ძმათა ჩუენ-თა. ხოლო იგინი ცეცხლსაცა შინა მოყუასთათჳს და ყოვლისავე ერისათჳს ვედრებასა შესწირვიდეს, ამისთჳსცა უდიდებულეს მეფისა მის იქმნეს. რამეთუ მაშინცა აღდგა იგი დ...

...ჲ: „შეგცოდეთ ჩუენ, ყოვლითავე ურჩულო ვიქმნენით და განგიდეგით ჩუენ შენგან. ვცოდეთ ყოვლითურთ, მცნებათა შენთაჲ არა ვისმინეთ, არცა ვიმარხეთ, არცა ვყავთ, ვითარ-იგი შენ მამცენ ჩუენ, რაჲთამცა კეთილი მეყო ჩუენ შენგან. აწ ყოველი, რავდენი მოავლინე ჩუენ ზედა, და ყოველი, რავდენი მიყავ ჩუენ, სამართლისა სასჯელითა ჰყავ“. (დან. 3,29-31) ესე არს ჭეშმარიტი მადლობაჲ ღმრთისაჲ, რაჲთა კაცი აღიარებდეს ცოდვა-თა თჳსთა და ჰმადლობდეს ღმერთსა, რომელ სულგრძელ ექმნების. ესრეთ ისწავე, ძმაო, მადლობაჲ ღმრთისაჲ, და გენებოს რაჲ მადლობისა შეწირვაჲ, შეუვრდი უფალსა გულითა შემუსრვილითა და გონებითა მდაბლითა თქუ ესრეთ: „გმადლობ შენ, უფალო, რამეთუ სულგრძელ მექმენ აურაცხელ-თა მათ ცოდვათა ჩემთა ზედა და აქამომდე არარაჲ სატანჯველი მოაწიე შემსგავსებული ურჩულოებათა ჩემთაჲ. ხოლო მე ადრევე ღირს ვიყავ განვრდომად პირისა შენისაგან და განქიქებად სოფელსავე ამას შინა, მსგავსად ბოროტთა მათ საქმეთა ჩემთა, არამედ მიუთხრობელი იგი კაცთმოყუარებაჲ შენი სულგრძელ იქმნა ჩემ ზედა. ამისთჳს გმადლობ შენ გლახაკი ესე და უღირსი, დაღაცათუ არა ღირს ვარ, არცა შემძლებელ დიდებისმეტყუელებად და მადლობად სახიერებისა შენისა“. ესრეთ ვიტყოდით ღმრთისა მიმართ, ესრეთ გუაქუნდინ გონებათა შინა ჩუენთა, რაჲთა ვპოოთ ღმრთისაგან წყალობაჲ...