სახარებაჲ მათესი 7:9

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ზემო თქუა, ვითარმედ: „ითხოვდით, და მოგეცეს თქუენ“, და გამოაჩინა, ვითარმედ მოუწყინებელად ჯერ-არს თხოაჲ, რამე-თუ კაცთა ზედა საწყინო არს სამარადისოდ თხოაჲ, ხოლო ღმრთისა უმეტესად საწადელ არს, რაჲთა დაუცხრომელად ვევედრებოდით. ამისთჳსცა დაჴშულ არს კარი იგი, რაჲთა განვიფრთხოთ მარადის რეკად და ვედრებად განღებისათჳს. ხოლო რაჲთა არა უცხო გიჩნდეს, უკუეთუ მეყსეულად არა განგიღოს და მოგეცეს თხოაჲ შენი, ამისთჳს გამოაჩინა ესეცა იგავი, რაჲთა გულისჴმა-ვყოთ, ვითარმედ არა თხოაჲ ხოლო თანაგუაც, არამედ საქმეთაცა ჯეროანთა თხოაჲ.

„ვინ არს თქუენგანი კაციო, რომელსა სთხოვდეს ძე თჳსი პურსა, ნუ ქვაჲ მისცეს მას?“ აწ უკუე ესე გულისჴმა-ყავ, ვითარმედ დაღაცათუ ძე ხარ, უკუეთუ ქვაჲ ითხოო ანუ გუელი, არა მოგცემს სახიერი იგი მამაჲ, არცა უგუნურებასა შენსა თანააღჰყვების, ხოლო უკუეთუ პური სთხოო ანუ თევზი, უეჭუელად მოგცეს თხოაჲ შენი.

რომელი ითხოვდეს ღმრთისაგან ცუდსა რასმე და ამაოსა საქმესა, იგი ქვასა ითხოვს, და რომელი ევედრებოდის მოცემად მისდა სავნებელი რაჲმე სულისა მისისაჲ, იგი გუელსა ითხოვს; სამართლად უკუე არა მოსცეს მას მოღუაწემან მან სულთამან.

ხოლო შენ...

7-8. ითხოვდით, და მოგეცეს თქუენ; ეძიებდით და ჰპოვოთ; ირეკდით, და განგეღოს თქუენ. რამეთუ ყოველი რომელი ითხოვდეს, მოიღოს; და რომელი ეძიებდეს, პოვოს; და რომელი ირეკდეს, განეღოს. - ადრე უფალმა დიდი და ძნელი რამ გვიბრძანა, აქ კი გვიჩვენებს, როგორ შეიძლება მისი აღსრულება, სახელდობრ, განუწყვეტელი ლოცვით; რადგან თქვა: ითხოვდით ანუ მარადის ითხოვდით, რაკი არ უთქვამს - ერთგზის ითხოვდითო და შემდეგ ნათქვამი კაცობრივი მაგალითითაც განამტკიცა.

9-10. ანუ ვინ არს თქუენგანი კაცი, რომელსა სთხოვდეს ძე თჳსი პურსა, ნუ ქვაჲ მისცესა მას? გინა თუ თევზსა სთხოვდეს, ნუ გუელი მისცეს მას? - აქ უფალი გვასწავლის, რომ საჭიროა დიდი ძალით ვთხოვოთ უფალს და თანაც ის ვითხოვოთ, რაც სასარგებლოა; რამეთუ თქვენ, ამბობს, როცა ხედავთ, თქვენს შვილებს მთხოვნელს სასარგებლოსი - პურისა და თევზისა, აძლევთ მათ, როცა ამდაგვარს ითხოვენ. ასევე ითხოვეთ თქვენც, ოღონდ სულიერი და არა ხორციელი.

11. უკუეთუ თქუენ, უკეთურთა, იცით მისაცემელი კეთილი მიცემად შვილთა თქუენთა, რაოდენ უფროჲსღა მამამან თქუენმან ზეცათამან მოსცეს კეთილი, რომელნი სთხოვდენ მას! - უკეთურებს ადამიანებს ღმერთთან...

..., რას ამბობს სახარებებში: „ანუ ვინ არს თქუენგანი კაცი, რომელსა სთხოვდეს ძე თჳსი პურსა, ნუ ქვაჲ მისცესა მას? გინა თუ თევზსა სთხოვდეს, ნუ გუელი მისცეს მას? უკუეთუ თქუენ, უკეთურთა, იცით მისაცემელი კეთილი მიცემად შვილთა თქუენთა, რაოდენ უფროჲსღა მამამან თქუენმან ზეცათამან მოსცეს კეთილი, რომელნი სთხოვდენ მას!“ (მათ 7:9–11). ხედავ, რაოდენ დიდია მისი სიკეთე, როცა ჩვენი სიკეთე მასთან შედარებით ბოროტებად ჩანს?

ამრიგად, რადგან ასეთი არის ჩვენი მეუფე, ყოველთვის მასთან მივილტვოდეთ, მხოლოდ მას ვუხმობდეთ შემწედ და ვიპოვით მას ხსნისათვის მზადმყოფად. რადგან თუ გემის დაღუპვაში ჩავარდნილნი და ფიცარზე ატანილნი, შორიდან პირდაპირ მოხმობით არწმუნებენ მათ კაცთმოყვარეობით მოქცევას, თუმცა მათთან არაფერი საერთო არ აქვთ და მხოლოდ უბედურებით არიან შესაცნობნი, მით უფრო კაცთმოყვარე, რომელსაც სიკეთე ბუნებით აქვს, იხსნის გასაჭირში მყოფებს, თუკი მხოლოდ მოისურვებენ, რომ მას შეეფარონ, წრფელი გონებით მოუხმობენ მას და ადამიანურ სასოებებს დატოვებენ. ამიტომ, როცა რაიმე მოულოდნელ ბოროტებაში ჩავარდები, ნუ დაეცემი, არამედ მაშინვე წ...

...ა"** (1 ტიმ 1:2). აქაც კვლავ ნუგეშია. რამეთუ თუ ღმერთი მამაა, იგი შვილებზე ზრუნავს; მოისმინე ქრისტე, რომელიც ამბობს: „ანუ ვინ არს თქუენგანი კაცი, რომელსა სთხოვდეს ძე თჳსი პურსა, ნუ ქვაჲ მისცესა მას?" (მათ 7:9).

„ვითარცა-იგი გლოცევდ შენ დადგრომად ეფესოს შინა, მირაჲ-ვიდოდე მაკედონიად" (1 ტიმ 1:3). მოისმინე, როგორი ნაზია ეს სიტყვა: როგორ არ იყენებს მოძღვრის ხმას, არამედ თითქმის მსახურისას. რამეთუ არ უთქვამს: „ვბრძანე", არც: „ვუბრძანე", არც: „ვურჩიე", არამედ რა? „გლოცევდ შენ" (1 ტიმ 1:3). თუმცა ყველა მოწაფის მიმართ ასე განწყობილნი არ უნდა ვიყოთ, არამედ ასე — მშვიდთა და სათნოთა მიმართ; სხვათა, გახრწნილთა და არანამდვილთა მიმართ კი სხვაგვარად, როგორც თავადვე სხვაგან წერს და ამბობს: „ამხილებდ ყოვლითა ბრძანებითა" (ტიტ 2:15)...