თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე ჰრქუა, რაჲთა წერილნიცა გულისჴმა-უყვნეს, ვი-თარმედ ყოველივე წინაჲსწარმეტყუელთა წინაჲთვე ქადაგეს, რაჲ-იგი ყოფად იყო მის ზედა; და რაჲთა ცნან, ვითარმედ განგებითა და ნებითა ღმრთისაჲთა ჯუარს-ეცუმოდა და ვითარმედ იგივე იყო ძუელისაცა შჯულისა უფალი.
და ჩუენ გუასწავებს ცნობად, ვითარ იყვნეს მოწაფენი პირველ ჯუარცუმისა უძლურ და მოშიშ, და შემდგომად აღდგომისა ესრეთ მჴნე და ახოან იქმნეს, ვიდრეღა ყოველი სოფელი მოიმორჩილეს მადლითა და შეწევნი-თა ქრისტჱსითა, ვითარცა აწ ეტყჳს:
30. და გალობაჲ წართქუეს და განვიდეს მთასა მას ზეთისხილთასა. - შემდგომად სერობისა იგალობეს, რათა ვისწავლოთ, რომ ჩვენც ასე უნდა მოვიქცეთ. რომ არ ეფიქრათ, გაიქცაო, არა სხვაგან სადმე, არამედ ზეთისხილის მთაზე, იუდეველთათვის არა უცნობ, არამედ ნაცნობ ადგილას მიდის. ამასთან, ტოვებს რა მას, სისხლმოწყურებულ ქალაქს შორდება, რათა დევნილს შემდგომში ემხილებინა ისინი, რომ განშორებულს დაედევნენ.
31-32. მაშინ ჰრქუა მათ იესუ: თქუენ ყოველნი დაბრკოლებად ხართ ჩემდა მომართ ამას ღამესა, რამეთუ წერილ არს: დავსცე მწყემსი, და განიბნინენ ცხოვარნი სამწყსოჲსა მისისანი. ხოლო შემდგომად აღდგომისა ჩემისა წინა-წარგიძღუე თქუენ გალილეას. - ვითარცა ღმერთი მომავალზე წინასწარმეტყველებს და მოწაფენი რომ არ ცდუნებულიყვნენ, თავის თავს საყვედურობს, როცა ამბობს, რომ დაწერილია: დავსცე მწყემსი და განიბნინენ ცხოვარნი, რაც ნიშნავს: მე თქვენ შეგაკავშირეთ, მაგრამ ჩემი წასვლით განიბნევით (დაიფანტებით). რადგანაც მამამ იუდეველთაგან ძის ჯვარზე გაკვრა დაუშვა, ამიტომაცაა ნათქვამი, რომ ძეს მამა დასცემს. შეეძლო რა ხელის შეშლა მათთვის, მაგრამ არ შეუშალა და დაუშვა, რის გამოც...
...რებით და ვიყუედრებით, რამეთუ ვესავთ ღმერთსა ცხოველსა"** ().
მოძღვარმა საფრთხეები უნდა დაითმინოს — და მოწაფეებზე ბევრად მეტიც. რამეთუ ამბობს: „დავსცე მწყემსი, და განიბნინენ ცხოვარნი" (). რაკი ასე ხდება, ეშმაკი მოძღვრების წინააღმდეგ უფრო მძაფრად ქრის, რადგან მათი მოსპობისას სამწყსოც იფანტება. რამეთუ როცა ცალკეულ ცხვრებს კლავს, სამწყსოს ამცირებს; მაგრამ როცა მწყემსს შუაგულიდან მოაშორებს, მთელ სამწყსოს ღუპავს. ამიტომ, რაკი ნაკლები შრომით უფრო დიდ ზიანს ქმნის და ერთი სულის დაღუპვით მთელს ავნებს, მოძღვრებს უფრო მეტად ესხმის თავს.
ამიტომ პავლე ეპისტოლის შესავალშივე ტიმოთეს სულს აღამაღლებს და ამბობს: მაცხოვარი ღმერთი გვყავს, ხოლო სასოება — ქრისტე. ბევრს ვითმენთ, მაგრამ დიდი სასოებები გვაქვს; საფრთხეში ვართ, ჩვენ წინააღმდეგ მზაკვრობენ,...