ფსალმუნნი 142:2

„უფალო, შეისმინე ლოცვისა ჩემისა“ (ფსალმ 142:1).

1. ვედრების გზა და ღმრთის კაცთმოყვარეობა

ლოცვა არის სიტყვებით აღვლენილი ვედრებაც და არის აღთქმაც. ამიტომაც ერთი ბრძენი გვარიგებს და ამბობს: „ნუ გაიმეორებ სიტყვას შენს ლოცვაში“ (ზირ 7:14)¹. ის ამას არ გვარიგებს და გვირჩევს იმიტომ, თითქოს ღმერთისადმი მოწოდებისა და ვედრებისას იგივე სიტყვები მეორედ აღარ ვთქვათ; შორს იყოს ასეთი აზრი! ჩვენ ხომ ნაბრძანები გვაქვს, რომ ლოცვებში ვიყოთ მოუკლებელნი. არამედ იმას გვასწავლის, რომ როცა ღმერთს რამეს აღვუთქვამთ, აღსრულება არ გადავდოთ, არამედ ვიჩქაროთ. ამიტომ სხვაგანაც ამბობს: „ნუ დააყოვნებ მის აღსრულებას“ (ეკლ 5:4). რადგან მომავალი უცნობია. ან სნეულება, ან...

...რადგან მხოლოდ სიმართლის საზომით რომ ესარგებლა, ყოველივე დაიღუპებოდა.

6. მცნებათა მარადიულობა და ახალი აღთქმა

ამიტომ ეს წინასწარმეტყველიც სხვაგან ამბობს: „და ნუ შეხუალ სასჯელსა მონისა შენისა თანა, რამეთუ არა განმართლდეს შენ წინაშე ყოველი ცხოველი“ (ფსალმ 142:2). და კვლავ: „უკუეთუ უსჯულოებათაებრ მიაგებდე, უფალო, უფალო, ვინმე დაუთმოს?“ (ფსალმ 129:3). ამრიგად, ყოველივე, რაც მის მიერ აღესრულება, ამ ორივეთი არის სავსე. რადგან თუ მხოლოდ სიმართლეს მოითხოვდა, ყოველივე დაიღუპებოდა; ხოლო თუ მხოლოდ კაცთმოყვარეობას გამოიყენებდა, უმრავლესნი უფრო დაუდევარნი გახდებოდნენ. ამიტომ, ადამიანთა ცხონებას სხვადასხვაგვარად წარმართავს და მათი გამოსწორებისთვის ამ ორივეს იყენებს. „სარწმუნო არიან ყოველნივე მცნებანი მისნი“ (ფსალმ 110:7). რასაც მრავალ ადგილას აკეთებს, ამასვე აღასრულებს აქაც: მრავალფეროვან შესაქმეში და მზრუნველობაში გამოცხადებული სიბრძნიდან სჯულდებაზე გადადის და განგების ამ ნაწილსაც კვლავ ამოძრავებს....

...ა.“ „და წარუმართო მართალსა“ (ფსალმ 7:10). სხვა: „და დაამყარებ მართალს.“ როგორ ამბობს ის, ვინც სხვაგან ამბობს: „და ნუ შეხუალ სასჯელსა მონისა შენისა თანა“ (ფსალმ 142:2), აქ კი: „მისაჯე მე, უფალო, სიმართლითა ჩემითა“ (ფსალმ 7:9)? იმიტომ, რომ ეს სხვაა და ის სხვა. რადგან იქ, როცა ამბობს: „და ნუ შეხუალ სასჯელსა მონისა შენისა თანა“ (ფსალმ 142:2), ამას ნიშნავს: ნუ განმიკითხავ შენთან შედარებით და ჩემს ცხოვრებას ნუ გამოსცდი შენგან მომდინარე კეთილმოქმედებათა შეპირისპირებით. ამიტომაც დასძინა: „რამეთუ არა განმართლდეს შენ წინაშე ყოველი ცხოველი“ (ფსალმ 142:2), ესე იგი, ვინც შენთან შედარებით განიკითხება.

აქ კი ამას არ ამბობს, რადგან მას ღმერთთან შედარებით განკითხვა კი არ სურს, არამედ საკუთარ თავთან შედარებით....

...ფსალმ 6:3). ეს ხმა ყველას გვჭირდება, თუნდაც ათასგზის ურიცხვი სიკეთე გვქონდეს აღსრულებული და თუნდაც უმაღლეს სიმართლემდე ვიყოთ მისულნი. ამიტომ თვითონაც, შემდგომ, კვლავ ამბობს: „არა განმართლდეს შენ წინაშე ყოველი ცხოველი“ (ფსალმ 142:2); და ესეც: „უკუეთუ უსჯულოებათაებრ მიაგებდე, უფალო, უფალო, ვინმე დაუთმოს?“ (ფსალმ 129:3). და პავლე: „რამეთუ არარაჲ თავსა ჩემსა შემიცნობიეს, არამედ არა თუ ამით განვმართლდები;“ (1 კორ 4:4); და სხვა ამბობს: „ვინმე იქადოს გულითა წმიდა-ქონებად?“ (იგავ 20:9) „ანუ ვინმე იკადროს თქმად, ვითარმედ: წმიდა ვარ ცოდვისაგან?“ (იგავ 20:9)

ამრიგად, ყველანი წყალობას ვსაჭიროებთ, მაგრამ ყველანი ღირსნი არა ვართ შეწყალებისა. რადგან თუმცა წყალობაა, მაინც ღირსეულს ეძიებს, როგორც თვითონ უთხრა მოსეს: **„შევიწყალო, რომელი შევიწყალო და შევ...