ფსალმუნნი 118:71

...ჭირში დრტვინავდნენ, დრტვინვის სიტყვები ჭირს კი არ ეკუთვნოდა, არამედ მათ უგუნურებას; რადგან წმინდანები ჭირში უფრო ბრწყინვალენი და უფრო სულიერად ბრძენნი ხდებოდნენ. ამიტომ სწორედ ეს კაცი ამბობდა: „კეთილ არს ჩემდა, რამეთუ დამამდაბლე, რათა ვისწავლნე მე სიმართლენი შენნი“ (ფსალმ 118:71). პავლეც ამბობს: „და გარდარეულებითა ამით გამოცხადებათაჲთა რაჲთა არა აღვიმაღლო, მომეცა მე საწერტელი ჴორცთაჲ-ანგელოზ სატან, რაჲთა დამქენჯნიდეს მე“ (2 კორ 12:7). „და ამისთჳს სამ-გზის ვევედრე უფალსა“ (2 კორ 12:8), და მითხრა: „კმა არს შენდა მადლი ჩემი“ (2 კორ 12:9). „რამეთუ ძალი ჩემი უძლურებასა შინა სრულ იქმნების“ (2 კორ 12:9); ამიტომაც ამბობს: „სათნოდ მიმაჩნია ჭირებში, უძლურებებსა და დევნულებებში ყოფნა“ (2 კორ 12:10)^...

...რათა უთვალავი ლაგამი ედოს სულს, რომელიც ადვილად აღზევდება და ამპარტავნულ გაბერვამდე მაღლდება. ნუ შეშფოთდები, საყვარელო, როცა განსაცდელში ხარ, არამედ გაიხსენე წინასწარმეტყველი, რომელიც ამბობს: „კეთილ არს ჩემდა, რამეთუ დამამდაბლე, რათა ვისწავლნე მე სიმართლენი შენნი.“ (ფსალმ 118:71); უბედურება წამლად მიიღე, განსაცდელი ჯეროვნად გამოიყენე, და უფრო დიდი შვების მიღწევას შეძლებ, რომლის ღირსნიც ყველანი გავხდეთ ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

...არის. რადგან თუ ასეთი ცხოვრება წინასწარმეტყველებისთვის არ იყო სასარგებლო, მით უმეტეს შენთვის არ არის. ხოლო რომ ეს სასარგებლო არ იყო, მოისმინე, რას ამბობს: „კეთილ არს ჩემდა, რამეთუ დამამდაბლე, რათა ვისწავლნე მე სიმართლენი შენნი.“ (ფსალმ 118:71). აქ მადლიერება ორმაგია: მან საფრთხეებში ჩავარდნა დაუშვა და ჩავარდნილი არ მიატოვა. ორივეც, გარკვეულწილად, კეთილისმყოფელობის სახეა; ამ ორიდან პირველი მეორეზე ნაკლები კი არ არის, არამედ, თუ რაიმე საკვირველის თქმა გვმართებს, უფრო დიდიცაა. რადგან ერთმა საფრთხეები განაქარვა, მეორემ კი სული უფრო სიბრძნისმოყვარე გახადა. „მოიქეც, სულო ჩემო, განსასუენებელად შენდა, რამეთუ უფალმან კეთილი გიყო შენ,“ (ფსალმ 114:7). „რამეთუ იჴსენ სული ჩემი სიკუდილისაბან, თუალნი ჩემნი - ცრემლთაგან და ფერჴნი ჩემნი - ბორკილისაგან.“ (ფსალმ 114:8). **„სათნო-ვ...

...ამიტომ ხშირად ნახავ, რომ კეთილდღეობა ბოროტებებზე უფრო დიდ საშინელებებს წარმოშობს. ასე ეზეკიაც გამარჯვების ნიშნის შემდეგ დაღუპვის პირას იდგა. ამიტომ ის სხვაგანაც ამბობს: „კეთილ არს ჩემდა, რამეთუ დამამდაბლე“ (ფსალმ 118:71). და გათავისუფლების შემდეგ კვლავ წყალობას ითხოვს, ხოლო წყალობის სამართლიან საფუძვლად საკუთარ ტანჯვას აყენებს. რადგან ამბობს: „იხილე სიმდაბლე ჩემი მტერთა ჩემთაგან“ (ფსალმ 9:14); და კიდევ სხვა: „რომელმან აღმამაღლა მე ბჭეთაგან სიკუდილისათა“ (ფსალმ 9:15).

რადგან თავშესაფრად მივმართავ მფარველსა და მზრუნველს, რომელიც მუდამ მიწვდის ხელს. ხედავ, მომავლის თხოვნისას როგორ ხდება იგი მადლიერი წარსული სიკეთეებისთვის და ორმაგ კეთილმოქმედებას ახსენებს? რადგან არ უთქვამს: „რომელიც სიკვდილის ბჭეთაგან მათავისუფლებს“, არამედ: „რომელმან აღმამაღლა მე“....

...მყოფებს, რადგან იცით, რამდენად სახიფათოა ეს მდგომარეობა; და ნურასოდეს მიიჩნევთ უბედურებად სიღარიბესა და ტანჯვაში მყოფებს, რადგან იცით, რომ აქედან უფრო მეტი უსაფრთხოება მოდის. ამიტომაც წინასწარმეტყველი ღაღადებდა და ამბობდა: „კეთილ არს ჩემდა, უფალო, რამეთუ დამამდაბლე“ (ფსალმ 118:71).³ მაშ, ნახე, რაოდენი ბოროტება წარმოიშვა ამაღლებისგან. „ამაღლდა გული მისი გახრწნამდე“ (2 ნეშტთა 26:16), ამბობს იგი.⁴ რას ნიშნავს ეს? რას ნიშნავს: „გახრწნამდე“? ბოროტ ზრახვათაგან ზოგი საერთოდაც ვერ მოაბიჯებს ჩვენს სულზე, თუ თავს დიდი უსაფრთხოებით შემოვიზღუდავთ; ზოგნი კი შიგნით იშვებიან და, როცა ჩვენ დაუდევარნი ვხდებით, აღმოცენდებიან კიდეც; მაგრამ თუ ადრევე მოვასწრებთ მათ შეჩერებას, სწრაფად იხშობიან და იმარხებიან. სხვანი კი...

...საცდელსა რასმე, რაჲთა მოვიჴსენოთ უფალი და მივივლტოდით მისა. უკუეთუ კულა ერთმცა ვიყვენით ჟამსა განსაცდელისა და შუებისასა, არასადამცა მოიწინეს განსაცდელნი.

და რად ვიტყჳ ჩუენთჳს? წმიდათაცა და სრულთა დიდად სარგებელ ეყოფოდა ამით წესითა. ამისთჳსცა წინაწარმეტყუელი იტყჳს: „კეთილ არს ჩემდა, რამეთუ დამამდაბლე მე“; (ფსალმ. 118,71) და თავადი მოწაფეთა ეტყოდა: „სოფელსა შინა ჭირი გაქუნდეს“; (იოან. 16,33) და პავლე იტყჳს: „მომეცა მე საწერტელი ჴორცთაჲ, ანგელოზი მჴდომი, რაჲთა დამქენჯნიდეს მე“. (2 კორ. 12,7) ამისთჳსცა ევედრა განყენებად მისგან ჭირი იგი განსაცდელთაჲ და არა მიემთხჳა თხოასა მას, რამეთუ დიდად სარგებელ ეყოფოდა, ვითარცა ჰრქუა უფალმან, ვითარმედ: „ძალი ჩემი უძლურებასა შინა სრულ იქმნების“. (2 კორ. 12,9) უძლურებად თქუა ჭირი იგი განსაცდელთა და წინააღმდგომთაჲ, რომელთაცა საქენჯნელად უწოდა.

ხოლო დავითის ცხორებაჲ უკუეთუ ვაჴსენოთ, ვპოოთ იგი განსაცდელთა შინა განბრწყინვებული და სხუანი იგი მსგავსნი მისნი. ესრეთ განბრწყინდა იობ, ესრეთ მძლედ გამოჩნდა იოსებ, ესრეთ აღასრულა ცხორებაჲ თჳსი იაკობ და თავადმანცა აბრაჰამ. და სხუანი ყოველნივე, რომელნიცა გან...