ფსალმუნნი 108:4

„ღმერთო, ქებასა ჩემსა ნუ დაიდუმებ; რამეთუ პირი ცოდვილისა და პირი მზაკვარისა ჩემ ზედა აეღო, იტყოდეს ჩემთჳს ენითა ზაკულითა; და სიტყჳთა სიძულილისათა მომიცვეს მე, და მბრძოდეს მე ცუდად. სიყუარულისა ჩემისა წილ მასმენდეს მე, ხოლო მე ვილოცევდ. და მომაგეს მე ბოროტი კეთილისა წილ და სიძულილი - სიყუარულისა წილ ჩემისა. დაადგინე ცოდვილი მის ზედა, და ეშმაკი დადეგინ მარჯუენით მისა; საშჯელისა მისისაგან გამოვედინ დაშჯილი, და ლოცვა მისი ცოდვად შეერაცხენ მას. იქმნნედ დღენი მისნი მცირედ, და განსაგებელი მისი სხუამან მიიღენ. იყვნედ შვილნი მისნი ობოლ, და ცოლი მისი - ქურივ. შერყეულნი იცვალებიედ შვილნი მისნი და ითხოედ, განვარდედ იგინი ნატამალისაგან მათისა. აღიხილენ მოსესხემან ყოველივე, რაცა ედვას მას, და აღიჭრედ უცხოთა ნაშრომი მისი.“ (ფსალმ 108:2–11).

1. წყევლათა სიმრავლე და მათი სიმძიმე

აქ დიდი გონიერება გვჭირდება. რადგან სიტყვები, თუ მხოლოდ შიშველი წარმოთქმითა და ნაჩქარევი მოსმენით მივიღებთ, უყურადღებოთაგან მრავალს აშფოთებს. <span...

...მაგრამ არც მეორე შეძლებს ჩვენთვის ზიანის მოყენებას, თუ თავად არ ვისურვებთ. რადგან თუნდაც სხვები გვებრძოდნენ, ჩვენ შეგვიძლია მშვიდობისმყოფელნი ვიყოთ; მოისმინე წინასწარმეტყველი, რომელიც ამბობს: „სიყუარულისა ჩემისა წილ მასმენდეს მე, ხოლო მე ვილოცევდ“ (ფსალმ 108:4); და კვლავ: „მოძულეთა თანა მშჳდობისათა“ (ფსალმ 119:6), „და მე ვიყავ მამშჳდებელ“ (ფსალმ 119:7); და კვლავ: „რაჟამს ვეტყოდე მათ, იგინი მბრძოდეს მე ცუდად“ (ფსალმ 119:7).

ხოლო მესამე ომს უხიფათოდ ვერ გაექცევი. რადგან როცა სხეული ჩვენში სულის წინააღმდეგ ამბოხდება, მძიმე სურვილებს აღძრავს და სხეულებრივ სიამოვნებებს, რისხვასა და შურს იარაღად აქცევს, ამ ომის დამთავრებამდე შეუძლებელია აღთქმული სიკეთეების მიღწევა; და ვინც ამ შფოთს არ აცხრობს, აუცილებლად დაეცემა და ისეთ ჭრილობებს მიიღებს, რომლებიც გეენაში სიკვდილს შობენ. ამიტომ ყოველდღე დიდი საზრუნავი და გულმოდგინება გვჭირდება, რათა ეს ომი არც აღიძრას ჩვენში...

...ოფასა და ცილისწამებას იტანს და ცხოვრებას აუტანლად მიიჩნევს, რადგან არსაიდან ადამიანურ დახმარებას ვერ იღებს; მაგრამ ისიც იმავე ნეტარი წინასწარმეტყველისგან ისწავლის, რომ ასეთ გარემოებებში ადამიანურ დახმარებას არ მიმართოს, მისი სიტყვების მოსმენით: ისინი «სიყუარულისა ჩემისა წილ მასმენდეს მე, ხოლო მე ვილოცევდ» (ფსალმ 108:4)

ხედავ, სად ეძებს დახმარებას? სხვები, ამბობს, ვერაგობას, ცილისწამებასა და მზაკვრობას აგებენ; ხოლო მე შეურყეველ კედელს მივმართავ, სანდო ღუზას, მშვიდ ნავსაყუდელს — ლოცვას, რომლის მეშვეობითაც ყოველი ჩემთვის ძნელი მსუბუქი და ადვილი ხდება. კიდევ სხვა უგულებელყოფასა და ზიზღს ითმენს მათგან, რომლებიც ადრე ემსახურებოდნენ, მეგობრებმა მიატოვეს, და ეს ძლიერ აწუხებს და აღელვებს მის სულს; მაგრამ ისიც, თუ ინებებს აქ მოსვლას, მოისმენს იმავე ნეტარი (დავითის) სიტყვებს: «მოყუარენი ჩემნი და მეგობარნი ჩემნი ჩემ წინაშე მომეახლნეს და დადგეს, და მახლობელნი ჩემნი შორს განდგეს ჩემგან; და მაიძულებდეს მე, რომელნი ეძიებდეს სულსა ჩემსა, და რომელნი ეძიებდეს ძჳრსა ჩემსა, იტყოდეს ამაოებასა და ზაკვასა მარადღე ზრახვიდეს» (ფსალმ 37:12-13). ხედავ, დავითის მტრები თავიანთ მზაკვრობას სიკვდილამდე განავრცობდნენ და დაუსრულებე...