... ეპისტოლეებში ყველგან ამას სვამს და ამბობს: „მსგავსად სახარებისა ჩემისაო“, ან იმიტომ, რომ მისი დაჯერება საჭირო იყო, ან იმიტომ, რომ სხვებიც სხვა რამეს ახარებდნენ.
„რომელსა შინა ძჳრს ვიხილავ ვიდრე კრულებადმდე, ვითარცა ძჳრის-მოქმედი“ () — ამბობს. კვლავ თავისი თავიდან შეჰყავს ნუგეში, კვლავ — შეგონება, და ამ ორი რამით ამზადებს მსმენელს: ერთი — ვნების გადატანა იცოდეს, მეორე — ეს ამაოდ არ ჩაიდინოს. სასარგებლოდ ვნებისას — სარგებელს მიიღებს, უსარგებლოდ ვნებისას კი — ზიანიც მოადგება. რადგან რა სარგებელია, თუკი აჩვენებ, რომ მოძღვარი იტანჯება, მაგრამ უსარგებლოდ? გასაოცარი ის არის — თუ რაიმე სასარგებლოს ემსახურება, თუ მოწაფეთა სასარგებლოდ არის. „სიტყუაჲ იგი ღმრთისაჲ არა შეკრულ არს“ (). ანუ, ამბობს, საერო ჯარისკაცები რომ ვყოფილიყავით, ანდა გრძნობადი ომი რომ გვებრძოლა, ამ ბორკილებს, ხელთა შემბორკვ...