თარგმანი: ესე არს მინდობაჲ სამარადისოჲ, რაჲთა უწყოდის კაცმან, ვითარმედ უცხო და მწირ არს ჴორცთა ამათ შინა და უცხოჲთ შემოსრულსა უეჭუელად განსლვაჲ უჴმს მიერ. და ესრეთ, არა უცხოებასა მას შემშჭუალულ იყოს, არამედ თჳსთა მიმართ მიისწრაფდეს. ესრეთ ცხად ყო რაჲ მოციქულმან, ვითარმედ წარმავალობითა ამის საწუთროჲსაჲთა მიეცემის კაცსა, რაჲთა არცა ჭირნი მისნი ეძჳნებოდინ, არცა საშუებელთა მისთა ზედა იხარებდეს. ამისსა შემდგომად გჳჩუენებს, ვითარმედ აწინდელი ესე სიზრქე ჴორცთაჲ — ზდუღე შუა-კედელ გუექმნების, ვერ მიახლებად ქრისტეს მიერსა მას ცხორებასა საუკუნესა. ამისთჳს წადიერ ვართ განსლვად ჴორცთაგან, რაჲთა უსაშუვლო და განუყოფელ ვიყვნეთ მახლობელობისაგან უფლისა. ხოლო კუალად, რაჲთა არავინ თქუას, ვითარმედ: "რაჲ? ნუუკუე ჴორცთა შინა მყოფნი ესე უცხო ვართა ქრისტესგან?" — ამისთჳს ეტყჳს, ვითარ-იგი უსაკუთრეს არს: რამეთუ სარწმუნოებით ვიქცევით და არა ხილვით. ვითარმცა ეტყოდა, ვითარმედ: არა სრულიად უცხო ვართ, არამედ აწ მერმისა მის ცხორებისა სასოებითა ვიქცევით, რამეთუ გურწამს მიმთხუევაჲ მისი, ხოლო ჯერეთ არღა ვხედავთ, არამედ გურწამს ოდენ, ვითარმედ აწ ვხედავთ სარკითა, ხოლო...
2 კორინთელთა მიმართ 5:7
6. მინდობილ ვართ უკუე მარადის და უწყით, რამეთუ შემოვედით ჴორცითა ამით და განვიდეთ უფლისა მიერ.7. რამეთუ სარწმუნოებით ვიქცევით და არა იჭჳთ.8. ხოლო ვიკადრებთ და ჯერ-გჳჩნს უფროჲსღა განსლვაჲ ჴორცთა ამათგან და მისლვად უფლისა.
2 კორინთელთა მიმართ თავი 5