2 კორინთელთა მიმართ 12:10

თარგმანი: აჰა ესერა თჳთვე თარგმნის ზემო თქუმულთა სიტყვათა, ვითარმედ: არა ჴორცთა უძლურება არს საწერტელი იგი, ჴურვებისა ანუ სხჳსა სენთა შემთხუევისა, არამედ უძლურებათა შინა სათნო-უჩნს გინებათა და ჭირთა, დევნულებათა და იწროებათასა, რომელნი შეემთხუეოდინ სახელისათჳს ქრისტესისა. ესე თქუა ზოგად ორთათჳსვე ერისათჳს, რაჲთა არა სირცხჳლ უჩნდეს ღუაწლთა და ჭირთა და დევნულებათა მისთა ზედა, რომელთა შინა იხილვების უმეტესი ძლიერებაჲ ღმრთისაჲ, ვითარ არა მძლავრთა, არცა მფლობელთა, არამედ დევნულთა და ტანჯულთა მიერ დაამორჩილნა კაცნი ქადაგებასა თჳსსა. და კუალად, ცრუმოციქულთა მათთჳსცა, რომელნი ყოველსავე ზედა წინააღმდგომსა ამათსა იქადდეს, — დიდებასა და შუებასა და განსუენებასა, და ამათისა არა-ქონებისათჳს შეასმენდეს მოციქულსა, ვითარცა მრავალმოღუაწესა და ყოვლად გამოჴურვებულსა.

...და მაინც აღასრულა: რადგან, როცა პავლემ შეიცნო, რომ იმას ითხოვდა, რაც სასარგებლო არ იყო, ამის შემდეგ ისიც, რომ მას ღვთის ნება ენდომა და მხურვალედ ენდომა, ღმერთის საქმე იყო. ამიტომაც ამბობდა: „სათნო-მიჩნს უძლურებათა შინა, ჭირთა და დევნულებათა“ (2 კორ 12:10)². ხოლო თუ ადრე საპირისპირო სურდა, უცოდინრობის გამო სურდა; მაგრამ როცა ისწავლა, რომ ეს ღმერთს სურს, ამის შემდეგ თვითონაც კეთილად ინებებს ამას. რადგან ღმერთის ნება და მისი მოშიშების ნება ერთმანეთისგან განსხვავებული არ არის; ხოლო თუ ისინიც, როგორც ადამიანები, რაიმეს მოისურვებენ, შემდეგ გამოსწორდებიან.

„დაიცვნეს უფალმან ყოველნი მოყუარენი მისნი და ყოველნი ცოდვილნი მოსრნეს“ (ფსალმ 144:20). და ესეც განგების არცთუ მცირე ნაწილია: დაცვა, უსაფრთხოდ შენახვა და მისგან მომავალი განგებითი მზრუნველობის გაწევა. ხოლო „ცო...

...და მადლი ჩემი“** (2 კორ 12:9). „რამეთუ ძალი ჩემი უძლურებასა შინა სრულ იქმნების“ (2 კორ 12:9); ამიტომაც ამბობს: „სათნოდ მიმაჩნია ჭირებში, უძლურებებსა და დევნულებებში ყოფნა“ (2 კორ 12:10)⁴. „რამეთუ რაჟამს მოუძლურდე, მაშინ განვძლიერდები“ (2 კორ 12:10).

ხედავ, პავლეც როგორ მეტად იღვიძებს ჭირში, როგორ მიეშურება ღმრთისკენ და უფრო მეტად, დიდი სიმხურვალით ეჭიდება მას; თვით ბოროტებათა ფსკერზეც კი, რადგან ამას ნიშნავს: „მო-რა-აკლდებოდა ჩემგან სული ჩემი“ (ფსალმ 141:4), სწორედ მაშინ ხდება პავლე განსაკუთრებით მოშურნე? ხოლო სიტყვა „შენ უწყნი ალაგნი ჩემნი“ (ფსალმ 141:4) სხვა მთარგმნელმა ასე თქვა: „შენ ხომ იცი“. **„გზასა ამას, რომელსაცა ვიდოდე, დამირწყ...

...“** (2 კორ 12:9). რადგან მისთვის სასარგებლო სწორედ ეს იყო: დევნა, ჭირი და შევიწროება. ხოლო როცა გაიგო, რომ ეს სასარგებლო იყო, ამბობდა: „ამისთჳს სათნო-მიჩნს უძლურებათა შინა, გინებათა“ (2 კორ 12:10) და „დევნულებათა“ (2 კორ 12:10). ამიტომ შემთხვევითი ადამიანების საქმე არ არის სიხარული, როცა ღმერთი მათ შეისმენს და სასარგებლოს აძლევს.

რადგან ბევრს უსარგებლო რამ სურს და ამით ხარობს; წინასწარმეტყველი კი ასე არ იქცევა, არამედ როგორ? უყვარდა, რადგან ღმერთმა შეისმინა იგი და სასარგებლო მისცა. „მოყო ყური მისი ჩემდა“ (ფსალმ 114:2). კვლავ ადამიანური სიტყვებით წარმოაჩენს ღვთის ნებას. ამ სიტყვით კიდევ სხვასაც მიანიშნებს, თითქოს ამბობს: „მე არ ვარ ღირსი შესმენად, არამედ თვითონ ჩამოვიდა ჩემთან“....