1 თესალონიკელთა მიმართ 3:1

„მოიჴსენენით, ძმანო, შურომანი ჩუენნი და რუდუნებანი, რამეთუ ღამე და დღე ვიქმოდეთ, რაჲთა არავის დაუმძიმოთ თქუენგანსა, და ესრეთ ვქადაგეთ თქუენდა მიმართ სახარებაჲ იგი ღმრთისაჲ. თქუენ მოწამე ხართ და ღმერთი, ვითარ-იგი ღირსად და მართლად და უბიწოდ თქუენ მორწმუნეთა მიმართ ვიყვენით, ვითარცა-ეგე იცით, ვითარ კაცად-კაცადსა თქუენსა, ვითარცა მამაჲ თჳსსა შვილსა, ეგრეთ გლოცევდით თქუენ და ნუგეშინის-გცემდით და გიწამებდით, რაჲთა ხჳდოდით თქუენ ღირსად ღმრთისა, რომელმან-იგი გიჩინნა თქუენ თჳსსა მას სასუფეველსა და დიდებასა." (1 თეს 2:9–12).

1. მოციქულის შრომა და სიტყვის შეწყნარება

მასწავლებელმა დამამძიმებლად არ უნდა მიიჩნიოს არაფერი იქიდან, რაც მოწაფეთა ცხონებას ემსახურება. რადგან თუ ნეტარი იაკობი ღამითა და დღით ფარათა დასაცავად ილეოდა, მით უმეტეს მან, ვისაც სულები აქვს მინდობილი, ყველაფერი უნდა აკეთოს — თუნდაც საქმე შრომატევადი იყოს, თუნდაც მდაბალი — და მხოლოდ ერთს უმზერდეს: მოწაფეთა ცხონებასა და აქედან ღმერთისთვის წარმოშობილ...

...ნითა, ვითარცა ჩუენ მიერ, ვითარმცა მოწევნულ იყო დღე იგი უფლისაჲ."** (2 თეს 2:1–2).

1. ცრუ ცნობები უფლის მოსვლის შესახებ

როცა პირველ წერილში თქვა, რომ „ღამე და დღე უფროჲს და უმეტეს ვევედრებით ხილვად პირისა თქუენისა" (შდრ. 1 თეს 3:10)¹, და რომ „ვერღარა დავთმეთ, ჯერ-ვიჩინეთ ათინას შინა დაშთომაჲ მარტოთა" (1 თეს 3:1), და რომ „და მივავლინეთ ტიმოთე, ძმაჲ ჩუენი" (შდრ. 1 თეს 3:2), ამ ყველაფრით იგი ცხადად აჩვენებს, რა ძლიერი სურვილი ჰქონდა მათთან მისვლისა. რადგან, როგორც ჩანს, ვერ მოასწრო წასვლა და მათი რწმენის ნაკლულების — ანუ „დაკლებული იგი სარწმუნოებისა თქუენისაჲ" (1 თეს 3:10) — შევსება, ამიტომ ამატებს მეორე წერილს და პირადი მოსვლის დანაკლისს წერილებით ავსებს. ხოლო იმის მიხვედრა, რომ არ წასულა, აქედან შეიძლება: წერილის წერისას ამბობს: **„ხოლო გეტყჳთ თქუენ...

...ტებას, ამბობს, ღმერთის ნიჭად მივიჩნევთ; ისეთი სიკეთე გვიყავით, რომ მას ღმერთისგან მომდინარედ ვთვლით, უფრო სწორად კი — ღმერთის საქმედ, რადგან ასეთი მაღალი განწყობა ადამიანური სულისა და გულმოდგინების საქმე არ არის. ამბობს: „ღამე და დღე უფროჲს და უმეტეს ვევედრებით" (1 თეს 3:10). და ესეც სიხარულის ნიშანია. როგორც მიწათმოქმედი, როცა თავის იმ მიწაზე, რომელზეც იშრომა, ესმის, რომ ნაყოფით დამძიმებულა, ნატრობს ასეთი სიამე საკუთარი თვალით იხილოს, ასევე ნატროდა პავლეც მაკედონიის ხილვას.

„უფროჲს და უმეტეს ვევედრებით" (1 თეს 3:10). იხილე, რა სიჭარბეა. „ხილვად პირისა თქუენისა და განმტკიცებად დაკლებული იგი სარწმუნოებისა თქუენისაჲ." (1 თეს 3:10). აქ დიდი საკითხი დგას. რადგან, თუ ახლა ცხოვრობ იმიტომ, რომ ისინი დგანან, და ტიმოთემ მათი რწმენითა და სიყვარულით გაგ...