1 თესალონიკელთა მიმართ 2:17

„მოიჴსენენით, ძმანო, შურომანი ჩუენნი და რუდუნებანი, რამეთუ ღამე და დღე ვიქმოდეთ, რაჲთა არავის დაუმძიმოთ თქუენგანსა, და ესრეთ ვქადაგეთ თქუენდა მიმართ სახარებაჲ იგი ღმრთისაჲ. თქუენ მოწამე ხართ და ღმერთი, ვითარ-იგი ღირსად და მართლად და უბიწოდ თქუენ მორწმუნეთა მიმართ ვიყვენით, ვითარცა-ეგე იცით, ვითარ კაცად-კაცადსა თქუენსა, ვითარცა მამაჲ თჳსსა შვილსა, ეგრეთ გლოცევდით თქუენ და ნუგეშინის-გცემდით და გიწამებდით, რაჲთა ხჳდოდით თქუენ ღირსად ღმრთისა, რომელმან-იგი გიჩინნა თქუენ თჳსსა მას სასუფეველსა და დიდებასა." (1 თეს 2:9–12).

1. მოციქულის შრომა და სიტყვის შეწყნარება

მასწავლებელმა დამამძიმებლად არ უნდა მიიჩნიოს არაფერი იქიდან, რაც მოწაფეთა ცხონებას ემსახურება. რადგან თუ ნეტარი იაკობი ღამითა და დღით ფარათა დასაცავად ილეოდა, მით უმეტეს მან, ვისაც სულები აქვს მინდობილი, ყველაფერი უნდა აკეთოს — თუნდაც საქმე შრომატევადი იყოს, თუნდაც მდაბალი — და მხოლოდ ერთს უმზერდეს: მოწაფეთა ცხონებასა და აქედან ღმერთისთვის წარმოშობილ...

...სწავლის, რომ მომხდარი მსუბუქად აიტანოს, კეთილი სასოება ჰქონდეს და არ იფიქროს, თითქოს ეს საქმე მძიმე ტვირთი იყოს. რადგან საშინელია, საშინელია განშორება; და მოისმინე, რას ამბობს იგი: „ხოლო ჩუენ, ძმანო, ობოლ ღათუ ვიქმნენით თქუენგან წუთერთ ჟამ პირითა და არა გულითა“ (1 თეს 2:17). თუ თვითონ, მოწაფეებისაგან განშორებული, ასეთ რამეებს განიცდიდა, როგორ ფიქრობ, რას განიცდიდა ტიმოთე? თუ პავლეს სიცოცხლეშივე, მისგან განშორებისას, ტიროდა, ისე რომ პავლეს ეთქვა: „მომეჴსენებიან ცრემლნი ეგე შენნი, - რაჲთა სიხარულითა აღვივსო“ (2 ტიმ 1:4), რამდენად უფრო იტირებდა მისი აღსრულების შემდეგ? ამრიგად, ამას სანუგეშებლად წერდა; და მთელი ეპისტოლეც ნუგეშით არის სავსე და თითქოს ერთგვარი ანდერძია.

ამბობს: „ღუაწლი კეთილი მომიღუაწებიეს, სრბაჲ აღმისრულებიეს, სარწმუნოებაჲ დამიმარხავს“ (2 ტიმ 4:7). ამბ...

...ს, ვინც გამოუთქმელი სიტყვები ისმინა, ვინც მესამე ცამდე ავიდა, ნუთუ ასეთმა კაცმა ეს არ იცის, თანაც ათენში მყოფმა? და ეს მაშინ, როცა მათ შორის დიდი მანძილიც არ იყო და მათგან დიდი ხნის განშორებულიც არ ყოფილა; რადგან ამბობს: „ობოლ ღათუ ვიქმნენით თქუენგან წუთერთ ჟამ" (1 თეს 2:17). მაშ, ასეთი კაცი არ იცნობს თესალონიკელთა მდგომარეობას, არამედ იძულებულია გაგზავნოს ტიმოთე მათი რწმენის შესატყობად? ამბობს: „რაჲთა ვცნა თქუენი ეგე სარწმუნოებაჲ, ნუუკუე განგცადნა თქუენ განმცდელმან მან, და ცუდად იყოს შრომაჲ იგი ჩუენი" (1 თეს 3:5).

მაშ, რას იტყოდა ვინმე? ნუთუ იმას, რომ წმინდანებმა ყველაფერი არ იცოდნენ? რომ წმინდანებმა ყველაფერი არ იცოდნენ, ამის შემეცნება მრავალმხრივ შეიძლება, როგორც პირველთაგან, ისე შემდგომთაგან: როგორც ელისემ არ იცოდა ქალის შესახებ; როგორც ელია ეუბნებოდა ღმერთს: „წინაწარმეტყუელნი შენნი მოსწყჳდნეს მახჳლითა და მე მარტო დაშთომილ ვარ და ეძიებენ სულსაცა ჩემსა მიღებად" (3 მ...