1 კორინთელთა მიმართ 10:3

თარგმანი: სულიერად უწოდს საზრდელსა მას მანანაჲსასა, რამეთუ ზეგარდამო მოეცემოდა, და სულიერი სახე მოაქუნდა საუფლოჲსა ამის ჴორცისაჲ.

..., ვინც ყოველდღე ეკლესიაში დადის და მუდამ მოძღვრებას ისმენს, მოულოდნელად იქ გამოჩნდება და მათთან აირევა, განა ჩვენს (სწავლებას) მოტყუებად არ ჩათვლიან და ჩვენთან არსებული ყველაფრის შესახებ იმავე აზრზე არ დადგებიან? განა არ ისმენ, როგორ ნეტარი პავლე ხმამაღლა არწმუნებს და ურჩევს: „დაუბრკოლებელ იყვენით" (1 კორ 10:32)? და რომ არ იფიქრო, თითქოს ეს შეგონება მხოლოდ ჩვენიანებს ეხება, ერთ საზოგადოებას რომ ვეკუთვნით, მან დაუმატა: „ჰურიათა მიმართ და წარმართთა", და შემდეგ უკვე თქვა: „და ეკლესიათა ღმრთისათა". არაფერი ისე არ გვავნებსს რწმენას, როგორც ის, როცა ურწმუნოთ საცდურს ვაძლევთ. როცა ისინი ხედავენ, რომ ჩვენგან ზოგიერთნი სათნოებით ბრწყინავენ და ამქვეყნიურისადმი დიდ ზიზღს გამოხატავენ, მაშინ მათგან ზოგი წყრება, ზოგი კი ხშირად გაოცებას მოდის და აღტაცდება, რომ ბუნებით თანასწორი ადამიანები მათგან განსხვავებულად ცხოვრობენ. პირიქით, როცა ჩვენგან ვინმეში თუნდაც მცირე უზრუნველობას შეამჩნევენ, მაშინვე ენას ჩვენ ყველას წინააღმდეგ ილესავენ და ერთის უზრუნველობის გამო ყველა ქრისტიან ხალხზე საყოველთაო განაჩენს გამოიტანენ. და ამით არც კი ჩერდებიან, არამედ, თავიანთ წარსაწყმედლად, მონათა უზრუნველობის გამო ყოვლის მეუფის გმობასაც ბედავენ და სხვის დაუდევრობა...

...ამეთუ დაღაცათუ მე არა მევნოს, ანუ სხუასა ვისმე მეცნიერსა, არამედ უძლური და უმეცარი ძმაჲ იპოების და ევნების. და ჯერ-არს ამისიცა უძლურებისათჳს ღუწოლაჲ. დაღაცათუ ქრისტეანესა არა ევნოს, არამედ წარმართმან იხილოს და ევნოს. ხოლო მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „დაუბრკოლებელ ვიყვნეთ ჰურიათაცა მიმართ და წარმართთა“. (1 კორ. 10,32) და ესრეთ ჯერ-არს, რაჲთა განვაგნეთ თავნი ჩუენნი, რაჲთა არცა ურწმუნოთაგანსა ვისმე აქუნდეს ჩუენ ზედა სიტყუაჲ ვნებისაჲ, და ვითარცა კეთილისმოქმედნი ადიდებენ ღმერთსა ცხორებითა მათითა, ეგრეთვე რომელთა არა აქუნდეს ცხორებაჲ ჯეროვანი, გმობად-სცემენ სახელსა ღმრთისასა. არამედ ნუ იყოფინ, რაჲთამცა ესევითარი ვინ იყო ჩუენგანი! გარნა ესრეთ ვისწრაფოთ გამობრწყინვებად საქმეთა ჩუენთა, რაჲთა იდიდოს მამაჲ ჩუენი ზეცათაჲ, და მის მიერ დიდებაჲ მოვიღოთ, რომელსა ღირსმცა ვართ ყოველნი მიმთხუევად მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა, რომლისა მიერ და რომლისა თანა მამასა შუენის დიდებაჲ სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.

...ელთა დღეთა ცხორებისა ჩუენისათა და მოქალაქობისაცა სათნოჲსა მოგებად; რამეთუ უკუეთუ მოქალაქობაჲცა ღირსი სარწმუნოებისაჲ არა ვაჩუენოთ, დიდი მომეჴადოს ჩუენ სასჯელი. და ესე გამოაჩინა პირველითგანვე ნეტარმან პავლე, რამეთუ იტყჳს: „ყოველთა იგივე საზრდელი სულიერი ჭამეს, და ყოველთა იგივე სასუმელი სულიერი სუეს“. (1 კორ. 10,3-4) და მერმე შესძინა და თქუა, ვითარმედ: „არა ცხონდეს, არამედ დაეცნეს იგინი უდაბნოსა ზედა“. (შდრ. 1 კორ. 10,5) და ესენი სახე ჩუენდა იქმნეს, რაჲთა არა ვიყვნეთ ჩუენ გულისმთქუმელ ბოროტისა. და უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე ამასვე გჳბრძანებს და ამის ჯერისათჳს მრავალნი სწავლანი და მრავალნი იგავნი შემოიხუნა, ვითარცა იტყჳს, ვითარ-იგი მრავალნი სასწაულთაცა იქმოდეს და ეშმაკთა განასხმიდეს და სატანჯველადვე მიეცნეს, რამეთუ საქმენი კეთილნი არა შეიკრძალნეს. და კუალად, იგავი იგი ათთა ქალწულთაჲ და ბადისა მის სათრომელისაჲ და თესლისა მის ეკალთა შინა დარდომილისაჲ და ხისა მის უნაყოფოჲსაჲ, - ესე ყოველნი ამისთჳს წარმოგჳთხრნა, რაჲთა საქმესა სათნოებისასა მოსწრაფე ვიყვნეთ. რამეთუ სარწმუნოებასა არა ფრიადი უჴმს შრომაჲ; ამისთჳს არა მრავალნი სწავლანი წარმოთქუნა მისთჳს უფალმან, ხოლო საქმეთათჳს კეთილთა მრავალნი წარმოთქუნა სწავლა...