წინასწარმეტყველება ესაიასი 66:1

...ს ის, რასაც ამბობს: „ცანი ცათანი უფლისანი არიან, ხოლო ქუეყანა მოსცა ძეთა კაცთასა.“ (ფსალმ 113:24)? მისადაგების გამოთქმას იყენებს და ღმერთს ზეცეში არ კეტავს. რადგან არც ეს: „ცაჲ საყდარ ჩემდა, ხოლო ქუეყანა კუარცხლბეკ ფერჴთა ჩემთა“ (ესაია 66:1), და არც ეს: „ცასა და ქუეყანასა მე აღვავსებ“ (იერ 23:24), მას ღირსეულად არ გამოხატავს; არამედ ესეც მისადაგების გამოთქმაა. რადგან თავად მოიცავს ყოველივეს, ყოველივეს ატარებს, ადგილი არ სჭირდება, არამედ თვითონ იკავებს ყოველივეს; მაგრამ ზეცა მის სახლად იწოდება, რადგან ბოროტებისგან ხალასი ადგილია. ამიტომ, როგორც აქ ზეცის არჩევაზე არ არის საუბარი, ასევე არც მაშინ, როცა ამბობს: „დაამტკიცნა საზღვარნი იგი თესლებისანი მსგავსად რიცხუთა მათ ანგელოზთა ღმრთისათა“ (მეორ 32:8), ან: „იაკობი თჳსად გამოირჩია უფალმან“ (ფსალმ 134:4).

რადგან აქაც ამას არ ამბობს, თითქოს იუდეველები მისნი არიან, ხოლო სხვა ადამიან...

...ს, მიუთხრენით წარმართთა შორის საქმენი მისნი“** (ფსალმ 9:12). სხვა ამბობს: „მჯდომარეს“; სხვა კიდევ ამბობს: „ხალხთა შორის მისი განზრახვანი“. რას ამბობ? ის, ვის შესახებაც ნათქვამია: „ცაჲ საყდარ ჩემდა, ხოლო ქუეყანა კუარცხლბეკ ფერჴთა ჩემთა“ (ესაია 66:1) და „ჴელსა შინა მისსა არიან ყოველნი კიდენი ქუეყანისანი“ (ფსალმ 94:4), ნუთუ სიონში მკვიდრობს? დიახ; რადგან აქ „მკვიდრობაში“ იგი შემოზღუდვას კი არ გულისხმობს — მისი დიდებულება ხომ უსაზღვროა — არამედ ამ ადგილისადმი სიახლოვესა და ახლობლურ დამოკიდებულებას, რათა იუდეველები ამგვარი დამდაბლებით თავისკენ მიეზიდა. ამიტომ ჩვენთანაც სახლს სწორედ იმიტომ ეწოდება სახლი, რომ მის მიმართ ახლობლური დამოკიდებულება გვაქვს. ასევე ითქმის, რომ იგი ჩვენში მკვიდრობს, არა იმიტომ, თითქოს ჩვენ მიერ იყოს შემოსაზღვრული, არამედ იმიტომ, რომ ჩვენდამი ახლობლური დამოკიდებულება აქვს. ხოლო სიონი ანაგოგიური მნიშვნელობით ეკლესიად ითქმის, რადგან წერილია: „მოსრულ ხართ თქუენ მთასა სიონსა“ (...