...წყისი და შესავალი ხილულთაგან ჰქონდეს, მაინც გონისეულთაკენ მიუძღვის მსმენელს. რადგან, რაც წინათაც ვთქვი, ამას ახლაც ვიტყვი: ზოგი ისე უნდა მივიღოთ, როგორც ითქვა, ზოგი კი — დაწერილის საპირისპირო აზრით, მაგალითად, როგორც იმ ადგილას არის: „მგელნი და კრავნი ძოვდენ ერთბამად“ (). მართლაც, იქ არც მგლებსა და კრავებს მივიღებთ პირდაპირ, არც ბზეს, ხარსა და კუროს; არამედ პირუტყვთა ხატით ადამიანთა ზნეებს აღვნიშნავთ; ზოგს კი ორგვარად ვიღებთ: ხილულსაც ვიგულისხმებთ და გონისეულსაც მივიღებთ, როგორც აბრაამის ძის მსხვერპლად აღყვანისას. რადგან ვიცით, რომ ძე მსხვერპლად იქნა აღყვანილი, ხოლო ძის მეშვეობით აზრში დაფარულ სხვა რამესაც გამოვარჩევთ — ჯვარს. ეგვიპტეში დაკლული კრავის შემთხვევაშიც ასევე კვლავ ვსახავთ ვნების ხატს. ამიტომ აქაც ასე უნდა მოვიქცეთ. რადგან სიტყვა უბრალოდ არაბებსა და მათ მეზობლებზე კი არ არის, არამედ ყველა ერს უხმობს.
**„რამეთუ უფალი მაღალ არს და საშინელ და მეუფე დიდ ყოველსა...