წინასწარმეტყველება ესაიასი 6:5

„და იქმნა წელსა, რომელსა მოკუდა ოზია მეფე. ვიხილე უფალი მჯდომარე საყდარსა ზედა მაღალსა და აღმატებულსა. და სავსე იყო სახლი დიდებითა მისითა“ (ესაია 6:1).

1.

რატომ ახასიათებს წინასწარმეტყველი სხვა დროებს მეფეთა სიცოცხლით, ამ დროს კი მეფის სიკვდილით აღნიშნავს? მან ხომ არ თქვა: „იყო ოზიას დღეებში“, არც: „ოზიას მეფობისას“, არამედ თქვა: „და იქმნა წელსა, რომელსა მოკუდა ოზია მეფე“ (ესაია 6:1). რატომ აკეთებს ამას? ეს არც უბრალოდ და არც შემთხვევითაა, არამედ წინასწარმეტყველი ჩვენთვის რაღაც დაფარულს მიანიშნებს. რა არის ეს? ეს ოზია მომხდარი წარმატებებით დამთვრალი და კეთილდღეობით გაამპარტავნებული იყო და საკუთარ ღირსებაზე მეტად იფიქრა. რადგან მეფე იყო, იფიქრა, რომ მღვდელმსახურებაც მას შეჰფეროდა; ტაძარში ძალად შეიჭრა,...

...(მათ 5:16). ასე აქებენ ქერუბიმნი. ამიტომ წინასწარმეტყველმაც, როცა ის საიდუმლო გალობა მოისმინა, თავი უბედურად შერაცხა და თქვა: „რამეთუ კაცად მყოფი და არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელი საშუალ ერისა, არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელისა, მკჳდრ ვარ მე“ (ესაია 6:5). ამიტომაც, როცა ქებათა აღვლენას გვიბრძანებს, ზემო ძალებით იწყებს და ასე ამბობს: „აქებდით უფალსა ცათაგან“ (ფსალმ 148:1), „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (ფსალმ 148:2). ამიტომ საჭიროა, ანგელოზად იქცე და ასე აქო. მაშ, ნუ ვიფიქრებთ, რომ ეს ქება უბრალო რამ არის; არამედ ჩვენს პირზე ადრე ცხოვრებამ აახმოვანოს იგი და ენაზე ადრე ცხოვრების წესმა იღაღადოს. ასე მდუმარენიც შევძლებთ ღვთის საგალობლით ქებას; ასე მეტყველნიც ცხოვრების თანხმოვან გალობას შევასრულებთ.

მაგრამ ფსალმუნიდან მხოლოდ ამას კი არ ვხედავთ, არამედ იმასაც, რომ იგი ყველას თანხმობისკენ მიჰყავს და მთელ გუნდს აყენებს. რადგან ერთსა და ორს კი არ ესაუბრება, არამედ მთელ ერს. და როგორც ქრი...

...ა ეწოდებოდის, ერთობასა გამოაჩინებს, ვინაჲთგან ღმერთსაცა წმიდა ეწოდების, არამედ არა ესრეთ არს, ვითარ ჩუენ. ამისთჳსცა, ესმა რაჲ ჴმაჲ ესე სერაბინთა მიერ წინაჲსწარმეტყუელსა, ისმინე, რაჲ თქუა: „ჵ უბადრუკსა, რამეთუ კაცი ვარ და არაწმიდანი ბაგენი მასხენ, და შორის ერისა, რომელსა არაწმიდანი ბაგენი ასხენ, დამკჳდრებულ ვარ“, (ესაია 6,5) რომელი-იგი წმიდა იყო და დიდ, არამედ უკუეთუ სიწმიდისა მიმართ ზეცათაჲსა გამოვიძიოთ, არაწმიდა ვიპოვნეთ ჩუენ. რამეთუ წმიდა არიან ანგელოზნი, და წმიდა არიან მთავარანგელოზნი, და წმიდა არიან ქერობინნი და სერაბინნი, არამედ სიწმიდისა მათისა განყოფილებაჲ არს ჩუენისა მომართ სიწმიდისა. და კუალად უზეშთაესისა მის შესაძლებელ იყო, რაჲთამცა სხჳთაცა საქმითა გამოძიებად ვიწყეთ, არამედ რაჲთა არა განგრძელდეს სიტყუაჲ ჩემი, ამისთჳს თქუენ დაგიტეო მრავალი იგი, რაჲთა თავით თქუენით გამოეძიებდეთ განყოფილებასა სხუათა მათ საქმეთასა, რამეთუ იტყჳს, ვი-თარმედ: „მიზეზ-ეც ბრძენსა, და უბრძნეს იყოს“. (იგავ. 9,9)

მე მიცემიეს მიზეზი, ხოლო თქუენ ყავთ აღსასრული კეთილისაჲ, და ჩუენდა კეთილ არს, რაჲთა ნაკლულევანსა მას ზედა მივიდეთ; რამეთუ თქუა რაჲ მახარებელმან, ვითარმედ: „სავსებისაგან მისისა ჩუენ ყოველ-თა მოვიღეთ“, მეყსეულად შესძინა, ვ...

...წმიდათა, ოდეს მიიწინეს სიმაღლედ სათნოებისა, მაშინ უფროჲსად დააკნინეს თავნი მათნი. და აბრაჰამ „მიწა და ნაცარ“ (დაბ. 18,27) უწოდა თავსა თჳსსა, ხოლო დავით - „მატლ და არა კაც“; (ფსალმ. 21,7) და ესაია იხილა რაჲ უფალი, ღა-ღატ-ყო: „ჵ უბადრუკსაო!“ (ესაია 6,5) და ყოველნი წმიდანი ესრეთ აბრალებენ თავ-თა თჳსთა, ხოლო ზუავთა და ანპარტავანთა ყოლადვე არა იციან საზომი თჳსი. და რომელმან თავი თჳსი არა იცოდის, მან სხუაჲ რაჲმცა იცოდა? ესევითარი იყო იგი, რომელმან თქუა: „დავდგა საყდარი ჩემი მაღალთა ზედა“, (ესაია 14,13) ვინაჲთგან თავი თჳსი არა იცოდა, თუ ვინ არს. ამისთჳს სრულიად უგუნურ იქმნა. არამედ არა ესრეთ იყო პავლე. ამისთჳს ნარჩევად ყოველთა უწესს თავსა თჳსსა და არაღირსად მოციქულებასა ესოდენთა მათ კეთილთა მისთა ზედა. მას უკუე ვჰბაძვიდეთ, მორწმუნენო. ხოლო ესე წარვჰმართოთ, უკუეთუ განვეშორნეთ საქმეთა და ზრუნვათა სოფლისათა; რამეთუ არარაჲ ესრეთ დაგუაბრკოლებს ცნობად თავთა თჳსთა, ვითარ შემსჭუალვაჲ სოფლისა საქმეთა, და არარაჲ ესრეთ შეგუამსჭუალავს სოფლისა საქმეთა, ვითარ უცნაურობაჲ თავისა თჳსისაჲ. ხოლო რომელმან უგულებელს-ყვნეს სოფლისა საქმენი, მან თავიცა თჳსი იცნას და სხ...