...მდიდართა და გლახაკთა, უდებთა და მოსწრაფეთა, სწავლულთა და უსწავლელთა, მჴნეთა და მოშიშთა, ყოველ-თავე სწორებით ასწავებდა, დაღაცათუ იცოდა წინაჲსწარ ყოველივე, თუ რომელსა ეგულებოდა სმენაჲ ანუ რომელსა არა. გარნა ეგრეთცა თჳსსა მას სახიერებასა აჩუენებდა, რაჲთა თქუას: „რაჲღა ჯერ-იყო ქმნად ვენაჴისა მის, და არა ვქმენ?“ და უსიტყუელ იყვნენ, რომელთაცა არა შეიწყნარონ.
ხოლო შენ გესმას რაჲ, ვითარმედ: „გამოვიდა მთესვარი თესვად“, ნუ ორგზის თქუმასა ერთისა მის სიტყჳსასა გულისჴმა-ჰყოფ, რამეთუ მრავალგზის გამოვალს მთესვარი სხუად საქმედ, გინა თუ თერძვად, გინა თუ ნამარგელისა აღმოფხურად, გინა თუ ეკალთა განყრად, ანუ სხუად რადმე ესევითარად. ხოლო თავადი თესვად გამოვიდა, მთესვარი იგი სახიერი. ვითარ უკუე უმეტესი იგი თესლისაჲ მის წარწყმდა? არა მთესვარისაჲ მის იყო ბრალი, არამედ ქუეყანისაჲ მის, რომელმან შეიწყნარა თესლი იგი, რომელ არიან სულნი იგი უნაყოფონი; რამეთუ რომელიმე უდებთა მიიღეს და წარწყმიდეს, და სხუაჲ იგი - დაჴსნილთა, და განმცემელ იქმნეს, და სხუაჲ იგი - მდიდართა, და შეაშთვეს. არამედ უფალმან არა თქუა ესრეთ სახელდებით, რაჲთა არა სასოწარკუეთილებად მოვიდენ ესევითარნი იგი, არამედ იგავითა მით ქუეყანისაჲთა ყოველნივე ესე გამოსახნა და მიუშუა კაცად-კაცადსა, რაჲთა თჳს...