წინასწარმეტყველება ესაიასი 49:15

...რადგან ჩვენდამი ზრუნვით იგი არა მხოლოდ მზრუნველი მეუფის, არამედ შვილთმოყვარე მამისა და მხურვალედ მოყვარული დედის ყოველ კეთილგანწყობასაც აღემატება. რადგან ამბობს: „ნუ დაივიწყოს დედაკაცმან ყრმისა თჳსისა, ანუ არ შეიწყალნეს ნაშობნი მუცლისა მისისანი“ (ესაია 49:15)? ხოლო „დაღათუ ესენიცა დაივიწყნეს დედაკაცმან, გარნა მე არ დაგივიწყო შენ, - იტყჳს უფალი, -“ (ესაია 49:15). მაშ, ეს ნათქვამი დამტკიცებამდეც სარწმუნოა, რადგან ღვთისაა; მაგრამ, მოდი, საქმეთაგანაც წარმოვადგინოთ ამის დასაბუთება.

ოდესღაც რებეკამ შვილს უბრძანა, კურთხევათა მოპარვის საქმეში ის როლი შეესრულებინა; ყოველი მხრიდან კარგად შემოსა, ძმის ნიღაბიც მოარგო და, როცა დაინახა, რომ ის ამგვარადაც ვერ ბედავდა, სურდა შვილისგან ყოველგვარი შიში მოეშორებინა და თქვა: „ჩემ ზედა იყავნ, შვილო, წყევაჲ იგი“ (დაბ 27:13). ეს ჭეშმარიტად დედის სიტყვაა, შვილის სიყვარულით ანთებული დედის სიტყვა....

...მათ 11:28). და კვლავ, წინასწარმეტყველის პირით ღაღადებს და ამბობს: „ნუ დაივიწყოს დედაკაცმან ყრმისა თჳსისა, ანუ არ შეიწყალნეს ნაშობნი მუცლისა მისისანი, დაღათუ ესენიცა დაივიწყნეს დედაკაცმან, გარნა მე არ დაგივიწყო შენ, - იტყჳს უფალი, -" (ესაია 49:15). რაოდენი სიყვარულის სიტყვებია ესენი! და კვლავ: „მოიქეცით ჩემდა" (მალ 3:7); და კიდევ სხვაგან: „მოიქეცით ჩემდამო და სცხოვნდეთ" (ესაია 45:22). ხოლო თუ ვინმე ქებათა წიგნიდანაც მოისურვებს სიტყვის გამორჩევას, მოისმენს — თუკი ამ სიტყვებს უფრო საიდუმლოდ გაიგებს — როგორ ესაუბრება ღმერთი თითოეულ მისთვის შესაფერის სულს: „შუენიერო ჩემო" (ქებ 2:10), „ტრედო ჩემო" (ქებ 2:14).

რა არის ამ სიტყვებზე უფრო ტკბილი? ხედავ ღმერთის საუბარს ადამიანებთან?...

...მეთუ ჩუენცა, უკეთურნი ესე, უკუეთუ შეურაცხ ვიქმნეთ შვილთა მიერ ჩუენთა, და კუალად მოიქცენ და შეგჳვრდენ, სიხარულით შეუნდობთ. არა უფროჲსად სახიერებისა და მოწყალებისა წყარომან ქმნასა ესრეთ? რომელმან თქუა წინაწარმეტყუელისა მიერ: „და-ღაცათუ-ივიწყნეს დედაკაცმან ნაშობნი მუცლისა თჳსისანი, არამედ მე არა დაგივიწყო შენ“. (ესაია 49,15) დიდებაჲ აურაცხელსა მას კაცთმოყუარებასა მისსა!

აწ უკუე მოედით, ცოდვილნო, შეუვრდეთ მას გულითა მჴურვალითა და ვთქუათ: „ჰე, უფალო, რამეთუ ძაღლნიცა ჭამენ ნაბიჭევისაგან, რომელ გარდამოცჳვინ ტაბლისაგან უფალთა მათთაჲსა“ (მათ. 15,27) , შეგჳწყალენ ჩუენ, უფალო, შეგჳწყალენ ჩუენ; და გურქუას: „გეყავნ, ვითარცა გნებავს“.

ვთქუათ უძღებისაებრ: „ვცოდე ცად მიმართ და წინაშე შენსა“2; ვთქუათ მეზუერისაებრ: „ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას“3; დავალტვნეთ ფერჴნი მისნი ცრემლითა, ვითარცა მეძავმან, და გურქუას: შენდობილ არიან ცოდვანი შენნი; ვჰრეკოთ კარსა მისსა და ვევედრებოდით ჟამსა და უჟამოსა, და უფროჲსღა არაოდეს არს უჟამოჲ შევრდომაჲ, არამედ უჟამოებაჲ არს არა მარადის შევრდომაჲ და ვედრებაჲ, რამეთუ ვინაჲთგან იგი მარადის მზა არს მოცემად, ჩუენდაცა მარადის ჯერ-არს თხოაჲ. და ვითარცა ფშჳნვაჲ არაოდეს უჟამო არს, არამედ მარადის ჩუენ...