...1 კორ 15:25). მაგრამ არც იქ „ვიდრე“ და არც აქ „ვიდრემდე“ დროის საზღვრებია. თორემ როგორ დგას ის წინასწარმეტყველური სიტყვა, რომელიც ამბობს: „ჴელმწიფება მისი ჴელმწიფება საუკუნე, რომელი არა წარჴდეს და მეფობა მისი არა განიხრწნას“ (), და კიდევ: „სუფევისა მისისაჲ არა იყოს დასასრულ“ (ლკ 1:33), თუ იგი მხოლოდ ამ დრომდე უნდა სუფევდეს? ხედავ, რომ სიტყვებს უბრალოდ კი არ უნდა მივაპყროთ ყურადღება, არამედ აზრებამდე ავიდეთ? ხოლო შენ, როცა გესმის, რომ წინასწარმეტყველი ამბობს: მამა ფეხთა ქვეშ აყენებსო, აქ ნურაფრით შეშფოთდები. რადგან ეს არც ისეა ნათქვამი, თითქოს ძე უძლური იყოს. რადგან პავლე ამბობს, რომ თვითონ იგი აყენებს მტრებს თავის ფეხთა ქვეშ: „რამეთუ ჯერ-არს მისა სუფევაჲ, ვიდრემდის დაისხნეს ყოველნი მტერნი მისნი ქუეშე ფერჴთა მისთა“ ().
და კვლავ ყველაფერს მას მიაწერს, როცა ამბობს: **„რაჟამს მოსცეს სუფევაჲ ღმერთსა და მამასა“*...