საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ 4:16

თარგმანი: იხილენ პყრობილნი მძლენი შემპყრობელთანი და ცხად მყოფელნი, ვითარმედ ყოველსავე ზედა სძლევენ განმაძლიერებელისა მათისა ქრისტეს მიერ, რომელთათჳს უღონო ქმნილნი მსაჯულნი შინებით აშინებენ მათ, ვითარცა ყრმათა მცირეთა და უსრულთა.

...ირველი, ღუმელში ჩაგდება რომ თავიდანვე არ დაეშვა, როგორც ახლა არის საკვირველი და საოცარი ის, რომ ცეცხლის შუაგულშიც კი არაფერი უსიამოვნო არ შეამთხვია. ასე იქცევა ღმერთი, როცა ინებებს: მძიმე უბედურებათა შუაგულშიც მყოფთ კიდევ უფრო აღამაღლებს და ტანჯულთ იმათზე ძლიერთ ხდის, ვინც ტანჯვას მიაყენებს. ასე იყო მოციქულებთანაც (საქმ 4:16). მათ, ვინც მოციქულები თავიანთ ხელში ჩაიგდეს, მუქარით დააყარეს და თითქოს კბილებს აღრჭენდნენ მათ წინააღმდეგ, ერთმანეთს ეუბნებოდნენ: „რაჲ-მე უყოთ კაცთა ამათ?" — ხელში ჰყავდათ, მაგრამ ვერაფერს ბედავდნენ. ასეთი ძლიერია სათნოება და ასეთი უძლურია ბოროტება: პირველი — ტანჯვაშიც იმარჯვებს, ხოლო მეორე — იმაშიც კი, რასაც აკეთებს, მხოლოდ საკუთარ უძლურებას ამჟღავნებს. ამის მცოდნენი, საყვარელნო, სათნოებაზე გვქონდეს ყოველი მზრუნველობა და ბოროტებას ვერიდოთ. ამგვარად, ზეგარდამო შეწევნასაც მივიღებთ და მომავალ სიკეთესაც მივაღწევთ, რომელთა ჩვენ ყველანი ღირსნი ვიქნებით, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

...ფობაჲ, არამედ ძრწოდა წინაჲსწარმეტყუელისა მისგან ხალენითა მოსილისა. ეგრეთვე ჰურიათა აღაშენეს ქჳშასა ზედა, ხოლო მოციქულთა - კლდესა ზედა. ამისთჳსცა დაღაცათუ მცირედნი იყვნეს, არამედ სიმტკიცესა კლდისასა აჩუენებდეს, და იგინი დაღაცათუ მრავალნი იყვნეს, არამედ - უუძლურეს ქჳშისა. ამისთჳს იტყოდეს: „რაჲ-მე უყოთ კაცთა ამათ?“ (საქმე 4,16) ჰხედავა უღონოებასა მას არა მცირედთა მათ და საპყრობილედ შევრდომილ-თასა, არამედ მრავალთა მათ და ჴელმწიფებით მყოფთასა? რამეთუ ქჳშასა ზედა იყო შენებული მათი, ამისთჳს უძლურ იყვნეს; და კუალად ეტყოდეს მოციქულთა: „რაჲსათჳს იქმთ ესრეთ და გნებავს ჩუენ ზედა მოწევნად სისხლი ამის კაცისაჲ?“ (შდრ. საქმე 5,28) ეჰა უძლურებაჲ მათი! უბადრუკნო, თქუენ პყრობილად გყვანან იგინი და თქუენვე გეშინისა? თქუენ სტანჯავთ და თქუენ სძრწითა?

ხოლო მოციქულნი არა ესრეთ იყვნეს, არამედ კადნიერებით ეტყოდეს: „ვერ ჴელ-გუეწიფების ჩუენ, რომელი-იგი ვიხილეთ და გუესმა, ვითარმცა არა ვიტყოდით“. (საქმე 4,20) იხილენა გონებანი მაღალნი? იხილეა კლდე შეურყეველი, რომელსა არა ეშინოდა ღელვათა კუეთებისაგან? რამეთუ რაოდენიცა შეემთხუეოდა, იგინი უმტკიცეს იქმნებოდეს და მათ უმეტესად შეაძრწუნებდეს; რამეთუ რომელი დეზსა წიხნიდ...