საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ 28:4

თარგმანი: არა ზუაობით და მაჩუენებლობით, არამედ მარადის იძულებული ჭირისაგან სარგებელად ძმათა იქმს სასწაულთა, რამეთუ რაჲ-იგი წინაჲსწარმეტყუელა ორ გზის თქუმითა წინაჲსწარ შემთხუევადისათჳს ზღუასა შინა, იგიცა კაცთმოყუარებისათჳს ყო შესაწევნელად კაცთა ჭირვეულთა. და აწ კუალად მსახურებისათჳსვე ძჳრხილულთაჲსა შეჰკრებდა ქარქუეტსა განსატფობელად განყინულთა, და მაშინ ცეცხლისა მისგან აღეკრა იქედნე მკლავსა მისსა. ხოლო პოა რაჲ წმიდაჲ იგი ჴელი მისი, განწმედილი ბრალისაგან, უქმ იქმნა მისსა მიმართ მაკუდინებელობაჲ გესლისა მისისაჲ ვინაჲცა ამიერ ისწავე, რაჲთა არა გიკჳრდეს თუ რაჲსათჳს დაჰბადნა მეუფემან მჴეცნი და ქუეწარმავალნი. ცხად არს, ვითარმედ პირველ მცნებისა გარდასლვისა — ყოველივე მორჩილად და მსახურად ადამისსა. და აქუსცა თითოეულსა მათსა თჳსისა რაჲსმე ადგილისა საჴმარებაჲ, ვითარ-იგი გუელთაგან წამლიანთა შეიზავების თერიაჲ. ხოლო შემდგომად მცნებისა გარდასლვისა კიდეგანსა ადგილსა დაიმარხნეს მჴეცნი და ქუეწარმავალნი, ვითარცა შოლტნი საშინებელად ურჩთა და ლაღთა კაცთათჳს. აწ უკუე, ვითარ-იგი ძჳრის-მოქმედთა ეშინის ჭურჭელთაგან და ორღანოთა...

...იგი შესცოდე მას“** (იობ 11:6). პავლესაც კი ბარბაროზები ბოროტ და ბოროტმოქმედ კაცად მიიჩნევდნენ, რადგან იქედნე მის ხელს ეკიდა. ამიტომაც ამბობდნენ: „რომელი ზღუასა ღათუ განერა, სასჯელმან ცხორებად არა უტევა“ (საქმ 28:4). სემეიც დავითს ასე უწოდებდა: „კაცი ეგე მოსისხლე“ (2 მეფ 16:7), და ამ უბედურების გამო მის შესახებ ასეთი ბოროტი განაჩენი გამოიტანა.

8. ღმრთის სიყვარული და ჭირთა სარგებელი

ამრიგად, რათა თქვენც იგივე არ შეგემთხვეთ, მოდით, ამ საკითხებზე ცოტა ვისაუბროთ. რადგან ბევრისგან მესმის: „ღმერთს რომ ღარიბები უყვარდეს, ღარიბებად ყოფნას არ დაუშვებდა“; და სხვებისგანაც, როცა ხედავენ, რომ ვინმე უძლურებასა და ხანგრძლივ სნეულებას ებრძვის: „სად არის ამა და ამის მოწყალებანი?“ „სად არის მისი კეთილი საქმეები?“ ამიტომ, რათა ასეთ რამეში არ შესცოდოთ, ეს საკითხი განვმარტოთ. რადგან, თუ გონიერი...