საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ 16:14

თარგმანი: თჳატირი არს ქალაქი ლუდიაჲსაჲ, ვინაჲ იყო დედაკაცი ესე ლუდა, სიგლახაკით უკუე მსყიდელი ძოწისა საღებავისაჲ, ხოლო მდიდარი ღმრთისმსახურებითა, რომელი ევედრებოდა უფალსა. ამისთჳს მან განუღო გული, დაჴშული უგულისჴმოებითა, და მიჰმადლა სმენასა თანა გულისჴმისყოფით მორჩილებაჲ პავლეს სიტყუათაჲ. ამისთჳს ჩუენცა ვევედრნეთ, რამეთუ იგი თავადი მზა არს განღებად გულთა ჩუენთა, არამედ ელის თჳთმფლობელსა ნებასა ჩუენსა, და ვხადოთ რაჲ, მყის განგჳღებს კარსა წყალობისასა. ხოლო უკუეთუ ჩუენ უზრუნველად მწოლარე ვიყვნეთ, იგი თავადი არავის აიძულებს, რომლისათჳს მრცხუენის მე არღარა კაცთა წმიდათა, არამედ დედათაცა სახისაგან. და რად ვიტყჳ დედათა! თჳთ მებრ მჴეცთაგანცა და ძაღლთა; რამეთუ აჰა ძაღლმან იცის წესი, რაჟამს შეიპყრას ნადირი, და მომყმარი იგი სიყმილითა არა განჰბძარავს ნადირსა მას, არამედ ელის და ჰგებს მოსლვასა უფლისა თჳსისასა, რაჲთა მან დაკლას და მისცეს მას, რაოდენი რაჲ სთნდეს, რომელი-ესე დიდად სამხილებელ არს ყოველთა ნაყროვანთა, რომელნი საჭმელთა ღმრთივ-მოცემულთა არა ეგრეთ იჴუმევენ, ვითარ-იგი თავადი ბრძანებს შჯულის-დებისა მიერ მმარხველთაჲსა. და კუალად, ყოველთა...

...ებულია ეს რწმენა, რომლის მიხედვითაც ყველანი მორწმუნენი ვართ: ნიშნებს კი არ ვაკეთებთ, მაგრამ ღვთისმოსაობის ცოდნა გვაქვს; თუმცა აქაც სულიწმინდის შეწევნა გვჭირდება. რადგან ლუკა ერთ ვინმეზე წერს, რომ „რომლისა-იგი უფალმან განუღო გული მორჩილებად სიტყუათა პავლეს მიერ თქუმულთა.“ (საქმ 16:14). და ქრისტე ამბობს: „ვერვის ჴელ-ეწიფების მოსლვად ჩემდა, უკუეთუ არა მამამან, მომავლინებელმან ჩემმან, მოიყვანოს იგი ჩემდა“ (იოან 6:44). მაშ, თუ ეს ღმერთის საქმეა, რით სცოდავენ ურწმუნონი, როცა არც სულიწმინდა შეეწევა, არც მამა იზიდავს და არც ძე მიუძღვის? რადგან თავის შესახებაც ამბობს: „მე ვარ გზაჲ“ (იოან 14:6). ამას კი ამბობს იმის საჩვენებლად, რომ მამასთან მისაყვანად თვითონ არის საჭირო.

მაშ, თუ მამა იზიდავს, ძე ხელით მიუძღვის და სულიწმინდა განანათლებს, რით სცოდავენ ისინი, ვინც არც მიზიდულნი არიან, არც ხელით წაყვანილნი და არც განნათლებულნი?...