თ ა რ გ მ ა ნ ი: სხუასაცა ადგილსა, ეტყოდეს რაჲ ჰურიანი, ვითარმედ: „კეთილისა საქმისათჳს ქვასა არა დაგკრებთ შენ, არამედ გმობისათჳს, რამეთუ კაცი ხარ და გიყოფიეს თავი შენი ღმერთ“, არა დაჰჴსნა სიტყუაჲ იგი მათი, არამედ უფროჲსად დაამტკიცა და ჰრქუა: „უკუეთუ არა ვიქმ საქმესა მამისა ჩემისასა, ნუ გრწამნ ჩემი; უკუეთუ ვიქმ, დაღათუ ჩემი არა გრწამს, საქმენი გრწმენენ“. ეგრეთვე აქა, ვინაჲთგან იგინი იგონებდეს, ვითარმედ: „ვის ჴელ-ეწიფების მიტევებად ცოდვათა, გარნა მხოლოსა ღმერთსა“, თავადმან სხუაჲცა სასწაული ღმრთეებისა თჳსისაჲ აჩუენა და სახე დიდი მამისა თანასწორებისაჲ. რამეთუ იგინი იგონებდეს, თუ მიტევებაჲ ცოდვათაჲ მხოლოჲსა ღმრთისაჲ არს, ხოლო თავადმან დაფარულნიცა გულთა მათთანი გამოაცხადნა, რომელ ესეცა ღმრთისა საქმე არს. რამეთუ მათ სიტყუაჲ ესე არა გამოაცხადეს, არამედ გულთა შინა იგონებდეს, ვითარცა იტყჳს, ვითარმედ: „მუნ ვიეთმე მწიგნობართა თქუეს გულთა თჳსთა, ვითარმედ: ესე გმობს. იცნოდა იესუ ზრახვანი მათნი და ჰრქუა მათ: რაჲსათჳს თქუენ ბოროტსა ჰზრახავთ გულთა...
სახარებაჲ მათესი 9:4
1-2. და შევიდა ნავსა და წიაღჴდა და მოვიდა თჳსად ქალაქად. მაშინ მოართუეს მას განრღვეული ცხედარსა ზედა მდებარე.- მის ქალაქში მათე კაპერნაუმს გულისხმობს, რადგან უფალი იქ ცხოვრობდა. დაიბადა იგი ბეთლემში, ნაზარეთში აღიზარდა, ხოლო კაპერნაუმი მისი მუდმივი საცხოვრებელი იყო. ეს დავრდომილი სხვაა და არა ის, ვისზეც იოვანე ლაპარაკობს, რადგან ის იერუსალიმში იყო, ცხვრის საბანელთან, ეს კი - კაპერნაუმში: თანაც იმას კაცი არ ჰყავდა, ხოლო ეს, როგორც მარკოზი ამბობს, ოთხმა მოიყვანა და ჭერიდან ჩაუშვა, რაც მათესთან გამოტოვებულია.
და იხილა იესუ სარნმუნოებაჲ მათი. - ანუ მომყვანებელთა, რადგან სასწაულებს იგი ხშირად მომყვანებელთა ან თავად სნეულის რწმენის გამო აღასრულებდა.
და ჰრქუა განრღვეულსა მას: ნუ გეშინინ, შვილო, მიგეტევნენ შენ ცოდვანი შენნი. - შვილი უწოდა ან როგორც ღმრთის ქმნილებას, ან როგორც მორწმუნეს. გვიჩვენა რა, რომ უძლურების უმთავრესი მიზეზი ცოდვებია, დავრდომილი ჯერ მათგან გაათავისუფლა.
3-5. და აჰა ესერა მწიგნობართაგანთა ვიეთმე თქუეს გულთა შინა მათთა, ვითარმედ: ესე გმობს. იცნოდა იესუ ზრახვანი მათნი და ჰრქუა მათ: რაჲსა თქუენ ბოროტსა...
...ოლო არა უთხრა ერსა, თუ ამას ესევითარსა ჰზრახავთ გულთა შინა თქუენთა, არამედ იჭჳსა მის მათისა ხოლო განმარტებაჲ მიუთხრა, რაჲთა ესრეთ უმხილებელად ეუწყოს მათ, ვითარმედ არარაჲ დაეფარვის ზრახვათაგან გულისათა. ამისთჳს არა ჰრქუა, ვითარცა ოდესმე მწიგნობართა მათ ეტყოდა: „რაჲსათჳს თქუენ ბოროტსა ჰზრახავთ გულთა შინა თქუენთა?“ რამეთუ დაღაცათუ მოიგონეს ამათ ესევითარი, არამედ უმეცრებისაგან სიტყუათა იოვანესთა, და არა თუ შურისა და უკეთურებისაგან, ვითარცა მაშინ მწიგნობართა მათ. ხოლო არა შერისხვით ჰრქუა ერსა მას, არამედ სახიერებით და სიბრძნით გულისჴმა-უყო იოვანესთჳს, ვითარმედ არა შეცვალებულ არს გონებაჲ მისი პირველისა მის წამებისაგან. რამეთუ არა არს იგი კაცი აღტაცებული და ღელვატეხილი და ადვილად შეცვალებადი, არამედ მტკიცე და შეურყეველი გონებითა. და პირველად კითხვისსახედ იწყო და ჰრქუა მათ:
ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რაჲსა გამოხუედით ხილვად? ლერწმისა, ქარისაგან შერყეულისა?“ (11,7).
თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვითარმცა ეტყოდა, ვითარმედ: რაჲსათჳს, ოდეს იგი უდაბნოჲთ მოვიდა იორდანედ, დაუტევენით ყოველთა ქალაქნი და სოფელნი და სახლნი და საქმენი, განხუედით ყოველნი ხილვად მისა? კაცისა ღელვააღტეხილისა გენებაა ხილვაჲ და ლერწამებრ ყოველთაგან ქართა შერყეულისა? რამეთუ რომელნი დაუდგრომელ...