სახარებაჲ მათესი 5:45

თ ა რ გ მ ა ნ ი: იხილე თავი ესე ყოველთა კეთილთაჲ, ვითარ უკუანაჲსკნელ ყოვლისა დააწესა, რამეთუ ამისთჳს პირველთქუმულთა მათ მიერ გუასწავა: ყურიმლის-ცემაჲ თუ შეგუემთხჳოს, მიპყრობად ერთკერძოჲცა, და წარღებასა ზედა კუართისასა მიცემად სამოსელისაცა, და წარძღუანვასა ერთისა მილიონისასა მისლვად ორიცა, რაჲთა შემდგომი ესე კეთილად შევიწყნაროთ. და რაჲმცა იყო უმეტესი პირველთქუმულთა მათ? - თქუას ვინმე. ესე არს უმეტესობაჲ და უაღრესობაჲ, რაჲთა მოქმედი იგი ესევითარისაჲ არა მტერად შევჰრაცხოთ, არამედ ვითარცა მეგობარი შევიყუაროთ და ოდეს სადა შეუძლოთ, კეთილი უყოთ; და უზეშთაესი ამისა: რაჲთა არა ხოლო გჳყუარდეს, არამედ ულოცვიდეთცა.

იხილეა, რავდენთა აღსავალთა აღმიყვანნა და თავსა მას სათნოებისასა დამადგინნა? და გულისჴმის-ყოფითღა აღრიცხუე თავითგან: პირველი აღსავალი - რაჲთა არა ბოროტი უყო მოყუასსა; მეორე - რაჲთა ბოროტი გიყოს თუ მოყუასმან, არა მიაგო ნაცვალი; მესამე - რაჲთა არცა თუ განჰრისხნე, არამედ სდუმნე შემთხუევასა მას ზედა ძჳრისასა; მეოთხე - რაჲთა მისცე თავი თჳსი საჭირვებელად და საქენჯნელად მტერთა შენთა; მეხუთე - რაჲ-თა უმეტესი აჩუენო ნებისა მის...

43-44. გესმა, რამეთუ თქუმულ არს: შეიყუარო მოყუასი შენი და მოიძულო მტერი შენი. ხოლო მე გეტყჳ თქუენ: გიყუარდედ მტერნი თქუენნი. - სათნოებათა მწვერვალს მისწვდა, რადგან რა არის ამაზე დიდი? და არც შეუძლებელია; ხომ უყვარდათ მოსესა და პავლეს საკუთარ თავზე მეტად, იუდეველები, რომელნიც მათ მტრობდნენ? მტერი უყვარდა ყველა წმინდანსაც.

და აკურთხევდით მწყევართა თქუენთა და კეთილსა უყოფდით მოძულეთა თქუენთა და ულოცევდით მათ, რომელნი გმძლავრობდენ თქუენ და გდევნიდენ თქუენ. - პატივი მათ მართლაც უნდა მივაგოთ ვითარცა ქველმოქმედებს, რადგან ყოველი, რომელიც გვდევნის და გვაცდუნებს, ცოდვებისათვის სასჯელს გვიმცირებს; მეორე მხრივ, დიდ ჯილდოს ამისთვის ღმერთიც გვიბოძებს. აბა, მოუსმინე:

45. რაჲთა იყვნეთ თქუენ შვილ მამისა თქუენისა ზეცათაჲსა, რამეთუ მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა. - ხედავ, რამხელა სიკეთეს განიჭებს შენ ის, ვისაც სძულხარ და შეურაცხგყოფს, უკეთუ მოთმენას მოისურვებ? წვიმასა და მზეში როგორც ცოდნას, ასევე მოძღვრებასაც გულისხმობს, რადგან ღმერთი ყველას განანათლებს და განსწავლის.

46. უკუეთუ გიყუარდენ...

...ხედავ, როგორ აჩვენა, რომ „ტკბილ არს უფალი ყოველთა მიმართ, და წყალობანი მისნი ყოველთა ზედა საქმეთა მისთა“ (ფსალმ 144:9)? რაც სახარებებშია ნათქვამი: „მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა“ (მათ 5:45), ეს ამ წინასწარმეტყველმაც აქ მიანიშნა, როცა თქვა: „და შენ მოსცი საზრდელი მათი ჟამსა“ (ფსალმ 144:15). რადგან ნაყოფებს ჩვეულებრივ სრულყოფამდე წვიმები, მიწა და ჰაერი კი არ მიჰყავს, არამედ მისი ბრძანება. ხოლო სიტყვა „ჟამსა“ (ფსალმ 144:15) ამას ცხადყოფს: ყოველივე ჟამების მიხედვით არის განწესებული და სხვადასხვა მონაცვლეობით გამოიღება. ესეც განსაკუთრებით მის სიბრძნეს აჩვენებს: საზრდოს მომცემელი ყოველივე ერთად და ერთბაშად კი არ გაანაწილა, არამედ მთელ წელზე გადაანაწილა, რათა მიწისმოქმედმაც დაისვენოს და წარმოშობილი ნაყოფიც არ გაფუჭდეს.

ამრიგად, სიტყვა „ჟამსა“ (ფსალმ 144...

...სხივისა და არც რაიმე სხვა რამისა, არამედ ყოველივე მისი საქმეა. და აქაც იხილე არა მხოლოდ ძალა, არამედ გამოუთქმელი კაცთმოყვარეობაც. რადგან რასაც ქრისტე ამბობს: „მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა“ (მათ 5:45), ამასვე მიანიშნებს ესეც აქ, როცა ამბობს: „რომელმან მოსცის საზრდელი ყოველსა ჴორციელსა“ (ფსალმ 135:25), ესე იგი, არა მხოლოდ მართალთათვის და არა მხოლოდ წარმატებულთათვის, არამედ ცოდვილთათვისაც, უკეთურთათვისაც და ადამიანთა მთელი ბუნებისთვის; სწორედ ეს აცხადებს ყველაზე მეტად მის მეუფებას.

ხედავ, რომ ფსალმუნი განსაკუთრებით ამისთვის არის შედგენილი: ღვთისშემეცნებისკენ ხელჩაკიდებით მიგვიყვანოს? ამიტომაც, როდესაც იწყებდა, საყოველთაოთაგან დაიწყო, და როდესაც ასრულებდა, იმავეში დაასრულა: ზემოთ ახსენა მზე და მთვარე, ელვები და წვიმები, რაც ქვეყნიერების მხოლოდ ერთ ნაწილში არ ხდება; ბოლოს კი ყველას საერთო საზრდოზე დაასრულა. შემდეგ, ამით საყოველთაო განგება დაამტკიცა და დაუმატა: **„ადიდეთ ცათ...

...მისთა“** (ფსალმ 110:5). რატომ დააყენა აქ „მოშიშნი“? მართლაც, მხოლოდ მათ ხომ არ კვებავს. რადგან სახარებაშიც ამბობს: „რამეთუ მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა“ (მათე 5:45). მაშ, როგორ თქვა: „მოშიშთა მისთა“ (ფსალმ 110:5)? ჩემი აზრით, აქ საზრდლად სხეულებრივს კი არ ამბობს, არამედ სულის საზრდელს. ამიტომაც მხოლოდ მოშიშთა შესახებ ლაპარაკობს, რადგან ეს საზრდელი სწორედ მათთვის არის გამოყოფილი. რადგან როგორც სხეული საზრდოობს, ასევე საზრდოობს სულიც. და რომ იგი საზრდოობს, მოისმინე: „არა პურითა ხოლო ცხოვნდების კაცი, არამედ ყოვლითა სიტყჳთა, რომელი გამოვალს პირისაგან ღმრთისა“ (მათე 4:4; შდრ. რჯლ 8:3). ამგვარად, სწორედ ამ საზრდელს ამბობს, რომელიც განსაკუთრებით მისცა თავ...

...ისა“** (ფსალმ 103:26), ანუ — ეშმაკი. „შენთვისაც არ დამიშურებია ეს ხელმწიფება; შენც დასცინე, თუ გნებავს, რამეთუ შეგიძლია ისე შეჰკრა იგი, როგორც ბეღურა". „მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა“ (მათ 5:45); „მიბაძე შენც: გაუნაწილე შენი ქონება კეთილთაც და ბოროტთაც".

„შეურაცხყოფილი ვითმენ და კეთილს ვუყოფ შეურაცხმყოფელთ; მიბაძე შენც, რამეთუ შეგიძლია". „კეთილს ვაკეთებ არა სანაცვლოსათვის; მიბაძე შენც და კეთილს ნუ გააკეთებ არც სანაცვლოსთვის, არც ჯილდოსთვის". „მე ავანთე მნათობნი ცაზე; აანთე შენც მათზე უფრო ბრწყინვალენი, რამეთუ შეგიძლია; გაანათლე ცდომილებაში მყოფნი, — რამეთუ ჩემი შეცნობა უფრო დიდი კეთილისყოფაა, ვიდრე მზის ხილვა". „ადამიანის შექმნა არ შეგიძლია, მაგრამ შეგიძლია ადამიანი მართალი და ღმერთისთვის სათნო გახადო". „მე ვქმენი არსება — შენ განამშვენე თავისუფალი ნება". „იხილე...

...„ვედრებასა, ლოცვასა, თაყუანის-ცემასა და მადლობასა“** (1 ტიმ 2:1). რადგან ღმერთს მადლობა უნდა შევწიროთ სხვებისთვის მინიჭებული სიკეთეებისთვისაც, მაგალითად, რომ „მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა“ (მათ 5:45). ხედავ, რომ მოციქული არა მხოლოდ ლოცვით, არამედ მადლობითაც გვაერთიანებს და მჭიდროდ გვაკავშირებს? რადგან ვინც ვალდებული ხდება, მოყვასის სიკეთეებისთვის ღმერთს მადლობა შესწიროს, იგი იძულებულია, მოყვასიც შეიყვაროს და მის მიმართ შინაურულად იყოს განწყობილი. ხოლო თუ მოყვასის სიკეთეებისთვის მადლობა გვმართებს, მით უმეტეს გვმართებს მადლობა ჩვენთვის მომხდართათვისაც, ფარულად მომხდართათვისაც, ნებით თუ უნებლიეთ მომხდართათვისაც და იმათთვისაც, რაც მწუხარებად გვეჩვენება; რადგან ღმერთი ყოველივეს ჩვენთვის სიკეთისკენ განგებულებით წარმართავს.

2. წყევლის ნაცვლად ქრისტიანული ლოცვა

ამიტომ ყოველი ჩვენი ლოცვა მადლობის აღვლენას უნდა შეიცავდეს. ხოლო თუ გვებრძანება,...

...ბილება მოგცა, მხოლოდშობილის თანამემკვიდრედ გქმნა; შენ კი ამდენი სიკეთის შემდეგ ჯერ კიდევ ქმარი გახსოვს?

ამის მსგავსი რა მოგანიჭა მან? ღმერთზე ხომ ნათქვამია: „მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა" (მათ 5:45), და იგი ყოველწლიური საზრდოებითაც გკვებავს. ვაი ჩვენ, ასეთი დიდი უმადურობის გამო! ამიტომ მიჰყავს ქმარი, რათა მას აღარ დაეძებდე; შენ კი, როცა იგი წავიდა, კვლავ მას ეჭიდები და ღმერთს ტოვებ, მაშინ როცა მადლობა უნდა შესწირო და ყველაფერი ღმერთს უნდა მიანდო? რადგან რა არის ის, რაც ქმრისგან მიიღე? მშობიარობის ტკივილები, შრომანი, შეურაცხყოფანი, ხშირად ლანძღვა-გინებანი, გაკიცხვანი და გულისწყრომანი. განა ეს არ არის, რაც ქმრებისგან მოდის? მაგრამ, ამბობს ვინმე, არის სხვა სიკეთენიც. რომელნი?

ძვირფასი სამოსლებით შეგამკო?...

...ამას გამოხატავს, - უნდა შევუნდოთ.

ვისაც მოყვასისადმი ასეთი დამოკიდებულებები არა აქვს, მტრობს საკუთარ თავს, რადგან ჭეშმარიტი სიყვარულის ვერშემცნობია და ღვთის ნების წინააღმდეგი.

როგორ უნდა მოვექცეთ მათ, ვინც ჩვენ გვმტრობს?

ვინაიდან უფალს მზე ამოჰყავს ბოროტთა და კეთილთა ზედა და აწვიმებს მართალთაც და უსამართლოთაც (მთ. 5,45), ჩვენც, თუ საკუთარი თავი გვიყვარს და ღვთისშვილობა გვსურს, მაცხოვრის მსგავსად, უნდა მოვექცეთ ჩვენს მოძულეს: გულწრფელი სიყვარული ვაჩვენოთ, სიკეთე მივაგოთ, მისთვის ვილოცოთ და ბოროტებაზე ბოროტებით არ ვუპასუხოთ; ოღონდ, როგორც მოყვასთან მიმართებაში, ამ შემთხვევაშიც, უნდა გავემიჯნოთ მის ცოდვებსა და უსჯულოებებს;

ხოლო თუ ეკლესიისა და მოყვასის მიერ სინანულისკენ მომწოდებელი არაერთგზისი შეგონებანი არ იქნება მისგან შესმენილი, უნდა განვეშოროთ მას, „როგორც მეზვერესა და წარმართს“ (მთ. 18,17-18).

ღვთის რჩეული ერი წარმართს აღიქვამდა, როგორც ეთნიკურად სრულიად უცხოს და სარწმუნოებრივადაც, - შეუწყნარებელს; ხოლო მეზვერეს (გადასახადების ამკრეფს) უყურებდა , როგორც საკუთარი ერის საზიანოდ წარმართთა ინტერესების გამტარებელს.

ყველაზე სამწუხარო კი ისაა, რომ ასეთი ადამიანი თავისი უსიყვარულობით ღვთის გარეგანი ხდება....

...მედ ყველანი მივბაძოთ ამ მართალს, მივბაძოთ ჩვენ, მადლის ჟამს მცხოვრებნი, რჯულამდე მცხოვრელს, და არ ვითხოვოთ ჩვენი უფლისგან არაფერი ამქვეყნიური. იგი ჩვენს შეხსენებას არ ელოდება, არამედ, თუნდაც არ ვთხოვოთ, თავად მოგვცემს საჭიროს. „რამეთუ მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა" (მათ 5:45). მოვისმინოთ მისი, როცა ჩვენს დარწმუნებას ცდილობს და ამბობს: „ეძიებდით პირველად სასუფეველსა ღმრთისასა... და ესე ყოველი შეგეძინოს თქუენ" (მათ 6:33). ხედავ, რომ იგი თავად მზადაა თქვენთვის ის მოგცეთ, და დანამატის სახით აღგითქვამთ მის ბოძებას? ამრიგად, ნუ ითხოვ, როგორც მთავარს, იმას, რაც დანამატად უნდა მიიღო. ნუ ავურევთ წესრიგს, არამედ ჯერ ის ვეძიოთ, რაც მან გვამცნო, რათა სხვაც მივიღოთ. ამიტომ უფალმა ლოცვის სიტყვებშიც, ჩვენთვის წესებისა და საზღვრების დასადგენად, რომლებამდეც ჩვენი ამქვეყნიურ საგნებზე თხოვნები უნდა ვრცელდებოდეს, ყოველი სიბრძნით აღსავსე ეს სიტყვები გვიბრძანა ვთქვათ: „პური ჩუენი არსობისაჲ მომეც ჩუენ დღეს" (მათ 6:11) — ანუ დღევანდელი საზრდო. სწორედ ამაზე ის მართალიც, თუმცა ეს სიტყვები ჯერ არ ჰქონდა მოსმენილი, ლოცულობდა და ამბობდა: **„მცეს...

...ემოქმედის მიერ აღსრულებულის დაწვრილებით განხილვას, ის კაცთმოყვარეობის უფსკრულს აღმოაჩენს. მართლაც, რა მსჯელობა, რა გონება შეძლებს იმ გამოუთქმელი სახიერების ჩაწვდომას, რომელსაც (ღმერთი) კაცთა მოდგმის მიმართ იჩენს, მზეს რომ აბრწყინვინებს „ბოროტთა ზედა და კეთილთა" და წვიმას აწვიმებს „მართალთა ზედა და ცრუთა" (მათ 5:45), და ყოველივე სხვაში სიუხვეს გვიბოძებს? იქნებ ჩვენი სიტყვა საჭიროზე შორს წავიდა; მაგრამ ეს ამაოდ და უმიზნოდ არ გაგვიკეთებია, არამედ იმიტომ, რომ აქ არმოსულთ თქვენი მეშვეობით შეიტყონ, რა ზარალი მიაყენეს თავს, ხორციელი საკვების გამო რომ სულიერი სწავლება დაკარგეს. თუმცა, რათა მათი მწუხარება არ გაზარდოთ, ძმური სიყვარულით მოეპყარით, ჩვენი სიტყვები გადაეცით: ეს ჭეშმარიტი სიყვარულის მოწმობა იქნება. თუ ისინი, ვინც ხორციელ საჭმელთან ასე ექცევიან და ნაცნობთათვის ტაბლიდან რამეს გადანახავენ, ამით მცირე სიყვარულს კი არა, დიდ სიყვარულს გამოხატავენ, მით უმეტეს, სულიერ საგნებთან მიმართებაში ასეთი საქციელი დიდ ქებას მოგვიტანს; და თავადაც სარგებელი მოგვეცემა. ვინც მოყვასს ასწავლის, ის არა იმდენად სხვას ქველმოქმედებს, რამდენადაც საკუთარ თავს უმზადებს დიდ ჯილდოს და ორმაგ ნაყოფს მოიწევს: ღვთისგან უფრო დიდ მისაგებელს იღებს, და თავადაც, როცა მოყვასს გ...

...„კაცი ხატებისაებრ ჩვენისა და მსგავსებისაებრ". როგორც „ხატი" ხელმწიფების ხატს უწოდა, ისე „მსგავსებას" — იმას, რომ ჩვენ, რამდენადაც ადამიანისთვის შესაძლებელია, ვემსგავსოთ ღმერთს სიმშვიდით, თავმდაბლობითა და საერთოდ სათნოებით, ქრისტეს სიტყვისამებრ: „რაჲთა იყვნეთ თქუენ შვილ მამისა თქუენისა ზეცათაჲსა" (მათ 5:45). როგორც ამ ვრცელ და უზარმაზარ მიწაზე ზოგი ცხოველი უფრო მშვიდია, ზოგი — უფრო მძვინვარე, ისე თქვენს სულშიც ზოგი ფიქრი — უგუნური და პირუტყვული, ზოგი — მხეცური და ველური; ისინი უნდა დამარცხდნენ, დაიძლიონ და გონების ხელმწიფებას დაემორჩილონ. მაგრამ როგორ შეიძლება მხეცური ფიქრის დაძლევა, იტყვი? რას ამბობ, ადამიანო? ლომებს ვამარცხებთ და მათ სულს ვათვინიერებთ, და შენ ეჭვობ, შეგიძლია თუ არა მხეცური ფიქრის მშვიდ ფიქრად გარდაქმნა? ამასთან, ლომში სისასტიკე — ბუნებითია, ხოლო სიმშვიდე — ბუნების წინააღმდეგი; შენში კი, პირიქით, სიმშვიდე — ბუნებითია, ხოლო მხეცურობა და სისასტიკე — ბუნების საწინააღმდეგო. მაშ, შენ, რომელიც მხეცში ბუნებით არსებულს სპობ და ბუნების საწინააღმდეგოს ანიჭებ, თვითონ ვერ შეძლებ ბუნებით შენში არსებულის შენარჩუნებას? რა დაგმობა ეკუთვნის ამას! მაგრამ კიდევ უფრო საკვირველი და უცნაურია: ლომთა ბუნებაში ამის გარდა სხვა არახელსაყრ...

...ღეს (სამსჯავროს) ჩვენი ცოდვების უდიდეს გამოსყიდვად იქცევა. მართალია, ეს მცნება ძალიან ძნელია, მაგრამ, თუ დაფიქრდები მის შემსრულებელთათვის განმზადებულ ჯილდოზე, იგი, თუმცა ძალიან ძნელია, სრულებით ისეთი არ მოგეჩვენება. რა ჯილდოა? თუ ამას იქმთ, ამბობს (წერილი), მაშინ მსგავსნი იქნებით მამისა თქვენისა, „ზეცათაჲსა" (მათ 5:45). და, რომ ეს აზრი ჩვენთვის უფრო ნათელი გახადოს, მიუმატებს: „რამეთუ მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა". შენ, ამბობს, ღმერთს მიბაძავ, რამდენადაც ეს ადამიანისთვის შესაძლებელია. როგორც ის მზეს ამოჰყავს არა მხოლოდ კეთილთა ზედა, არამედ ბოროტისმოქმედთა ზედაც, და ყოველწლიურად წვიმას აწვიმებს არა მხოლოდ მართალთა, არამედ ცრუთა ზედაც, – ასევე შენ, თუ გიყვარს არა მხოლოდ მოყვარენი, არამედ მტერნიც, შენი ძალისამებრ შენს უფალს მიბაძავ. ხედავ, როგორ აიყვანა (წერილმა) ყველაზე მაღალ სიმაღლეზე ის, ვისაც შეუძლია ამ სათნოების აღსრულება? ასე რომ, ნუ მხოლოდ საქმის სიძნელეზე ფიქრობ, საყვარელო, არამედ უპირველეს ყოვლისა იმაზე იმსჯელე თავისთავთან, რა პატივის ღირსი შეგიძლია გახდე, და ამ პატივის შესახებ ფიქრი შენთვის მძიმეს და ძნელსს ადვილს გახდის. მართლაც, არ უნდა მიიჩნიო მოწყალებად, რომ მტრისადმი სიკეთით შეგიძლი...

...უ საპყრობილესა შინა კაცნი საღმრთონი არიან, არამედ კაცისმკლველნი და ავაზაკნი და მპარავნი, არამედ ჩუენდა არა თუ ბრძანებულ არს, რაჲთა კეთილნი გუეწყალოდიან და ბოროტთა ვსტანჯვიდეთ, რამეთუ იტყჳს უფალი: „იყვენით მოწყალე, ვითარცა მამაჲ თქუენი ზეცათაჲ, რამეთუ აღმოაბრწყინვებს მზესა თჳსსა ცოდვილთა ზედა და მართალთა“. (შდრ. მათ. 5,45); (ლუკ. 6,36,35) და შენცა უკუე ნუ ხარ უწყალოჲ მსაჯული, არამედ გულისხმა-ყავ, რამე-თუ ჩუენცა მრავალთა ცოდვათა თანამდებ ვართ, რომელნი შემძლებელ არიან ჯოჯოხეთს მიყვანებად ჩუენდა, რამეთუ ძმათადაცა „ცოფ“ გჳრქუამს და დედათადა გულისთქუმით მიგჳხედვან, რომელი-იგი მრუშებაჲ არს, და მრავალგზის უღირსებით ზიარებულ ვართ, შებღალულნი უშჯულოებათა მიერ და ცოდვათა, რომელ-ესე უძჳრჱს არს ყოვლისავე. ნუმცა უკუე სხუათასა გულისხმა-ვჰყოფთ, არამედ თავთა თჳსთა ცოდვანი მოვიჴსენნეთ. რამეთუ ქრისტე არა მართალთა თანა ოდენ იქცეოდა, არამედ ცოდვილთაცა, ვითარცა-იგი ქანანანელსა და სამარიტელსა და მეძავსა მას და სხუათა მრავალთა, და ჩუენ, შებღალულნი მრავალთა მიერ ცოდვათა, შეურაცხ-ვჰყოფთ მათ, რომელნი-იგი მისვე მიწისაგან ქმნულ არიან, ვინაჲცა ჩუენ. რასა იტყჳ? საპყრობილესა შინა ბოროტნი კაცნი არიანა? ხოლო ქალაქსა შინა ყოველნივე კეთილნი არი...

...წჳმათა და ბუნებისა სრბათა თესლთა შინა და გუამთა შინა ჩუენთა და პირუტყუთასაცა და სხუათა ყოველთა მათ საქმეთა, რომელთა მიერ ყოველივე ესე სოფელი ჰგიეს, მათ ყოველთაგან გულისხმა-ჰყოფდ სამარადისოსა მას მამისა მოქმედებასა, „რამეთუ აღმოაბრწყინებს მზესა მისსა კეთილთა ზედა და ბოროტთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცოდვილთა“. (მათ. 5,45) და კუალად იტყოდა უფალი, ვითარმედ: „იხილენით შროშანნი ველისანი, ვითარ შეჰმოსს მათ“; (შდრ. მათ. 6,28-29); (ლუკ. 12,27) და მფრინველთათჳს იტყოდა, ვითარმედ: „მამაჲ თქუენი ზეცა-თაჲ ზრდის მათ“. (მათ. 6,26); (ლუკ. 12,24) რამეთუ სადაცა-იგი სიტყჳთ ოდენ ქმნის სასწაული, მათისავე საქმისა მიერ დაუყვის პირი, ხოლო აქა ვინაჲთგან ცხედრისა აღებაჲ უბრძანა, გამოაჩინებდა შაბათისა დაჴსნასა და მამისა მიმართ აღიყვანა სიტყუაჲ თჳსი. და ოდესცა შაბათისათჳს იყოს სიტყუაჲ, არცა ვითარცა კაცი ოდენ იტყჳს მას, არცა ვითარცა ღმერთი ოდენ, არამედ ოდესმე ესრეთ და ოდესმე ეგრეთ, რამეთუ ენება ამის ორისაჲვე სარწმუნო-ყოფაჲ, განგებულებისაცა მისისა სიმდაბლესა და ღმრთეებისა მისისა პატივსა. ამისთჳს აწ ვითარცა ღმერთი მიუგებს, რამეთუ...

...წებასა მისსა ყოველთა ზედა, დიდთა და მცირეთა; რამეთუ ცანი რაჲ აჴსენნა, საყდრად ღმრთისა სახელ-სდვა, და ოდეს იერუსალჱმისათჳს იტყოდა, ქალაქად მეუფისა დიდისა უწოდა, და ოდეს განგებულებასა მას სოფლისასა წარმოიტყოდა, მასვე მიაჩემა ყოველი: „მზე მისი აღმოვალსო ბოროტთა ზედა და კეთილთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცოდვილთა“; (მათ. 5,45) და სწავლასა მას შინა ლოცვისასა თქუა, ვითარმედ: „მისი არს სუფევაჲ და ძალი და დიდებაჲ“. (მათ. 6,13) და კუალად ამას ადგილსა განგებულებასა მისსა იტყჳს და თუ ვითარ მცირეთაცა ზედა აჩუენებს ჴელოვნებისა მისისა მიუთხრობელობასა. ვითარცა თქუა, ვითარმედ: „თივაჲ იგი ველისაჲ ღმერთმან ესრეთ შემოსის“, და არა თქუა, თუ: მამამან ჩემმან, არამედ: „მამამან თქუენმან ზეცათამანო“.

არამედ ნუ გიკჳრს ესე, რაჟამს ფარვიდეს დიდებასა თჳსსა და მდაბალთა სიტყუათა იტყოდის თავისა თჳსისათჳს, რამეთუ ჟამისად ესე ოდენ იყო საძიებელ მისა, რაჲთა სიტყუაჲ თჳსი სარწმუნო და შესაწყნარებელ ყოს შორის ურწმუნოსა მას და გულფიცხელსა ერსა და რაჲთა დაარწმუნოს, ვითარმედ არა წინააღმდგომ ღმრთისა არს, არამედ ერთობაჲ აქუს მამისა თანა და არარაჲ განყოფილებაჲ, რაჲთა ესრეთ ჟამსა თჳსსა თქუას მამად თჳსად, და შეიწყნარონ სიტყუაჲ მისი; ხოლო უკუეთუმცა პირველითგ...