...(იოან. 20,19,21,26) რაჲთამცა ბრძოლისა მის საძლეველად და ნუგეშინისსაცემელად მისცა მშჳდობაჲ, რამეთუ ესე სიტყუაჲ ჰრქუა პირველვე ყოვლისა, აღდგა რაჲ. ამისთჳს პავლე მოციქული მარადის ამას იტყჳნ, ვითარმედ: „მადლი თქუენდა და მშჳდობაჲ“, ხოლო დედათა უფალმან პირველ ყოვლისა სიხარული ახარა, რამეთუ მწუხარებასა შინა იყო იგი ნათესავი. და ამისთჳს შემსგავსებულად მამათა ბრძოლისა ახარა მშჳდობაჲ, ხოლო დედათა მწუხარებისათჳს ახარა სიხარული, და რამეთუ ყოველივე რაჲ წარჰმართა, აწ იტყჳს საქმესა მას ჯუარისასა, ვითარმედ: „მშჳდობაჲ თქუენ თანა!“ ხოლო ვინაჲთგან ყოველი დამაყენებელი საქმჱ დაჴსნილ იყო და ძლევაჲ იგი ბრწყინვალედ იქმნა, მერმე ჰრქუა მათ:
ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ვითარცა მომავლინა მე მამამან, მეცა წარგავლინებ“ (20,21).
თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე იგი არს, ვითარმედ: არღარაჲ არს თქუენ ზედა სიძნელჱ, ვინაჲთგან მე მიძლევიეს და წარგავლინებ. და ამას ადგილსა ახარებს სულსა მათსა და მხიარულ-ჰყოფს, რაჟამს ესმა მათ, ვითარმედ თავადისა უფლისა საქმესა ეგულების ქმნად, და არღარა ევედრების მამასა, არამედ ჴელმწიფებით მისცემს მათ მადლსა და ძალსა. რამეთუ იტყჳს მახარებელი: