სახარებაჲ მათესი 25:13

...მუდმივად რჩება და არავითარ ცვალებადობას არ ექვემდებარება. სწორედ იმისთვის დამალა ჩვენგან უფალმა ჩვენი სიკვდილის დღე, რომ მუდმივი ფხიზლობისა და სიფრთხილისკენ განგვაწყოს და ამგვარად სათნოებაზე მზრუნველობისკენ კიდევ უფრო მეტად წაგვახალისოს. „იღჳძებდით უკუე, — ამბობს იგი, — რამეთუ არა იცით დღე იგი, არცა ჟამი" (მათ 25:13). ჩვენ კი საპირისპიროდ ვიქცევით და მუდმივად ისეთი ძილით გვძინავს, ბუნებრივ ძილზე უმძიმესით. ბუნებრივი ძილით მძინარე ვერც ბოროტსა და ვერც კეთილს ჩაიდენს; ჩვენ კი სხვაგვარი ძილით გვძინავს — სათნოების საქმეებისთვის გვძინავს, ხოლო ბოროტ საქმეებისთვის ვიღვიძებთ; ბოროტ საქმეებს დაუზარელად ვასრულებთ, კეთილ საქმეებში კი დიდ დაუდევრობასა და მძინარობას ვიჩენთ. და ასე ვიქცევით, მაშინ, როცა ყოველდღე ვხედავთ, რომ ზოგნი ამქვეყნიდან მიდიან, ზოგნი კი ამჟამინდელ ცხოვრებაშიც მრავალ ცვალებადობას განიცდიან. თუმცა ცხოვრების ეს არამდგრადობა ვერ ასწავლის ჩვენს გონებას საკმარისად, ვერ აღძრავს ჩვენში სათნოებისკენ სწრაფვას, ვერ განგვაწყობს აწმყო სიკეთეთა ზიზღისა და მომავალთა სურვილისკენ, რომ ჩრდილებსა და სიზმრებს ჭეშმარიტება ვამჯობინოთ. ხომ აწმყო სიკეთენი ჩრდილებისა და სიზმრებისგან არაფრით განირჩევა? მაშ, ნუ მოვიტყუებთ თავს და ჩრდილებს ნუ დავედევნებით;...