პირველად თქუა ბოროტთა მათთჳს, რომელნი მოწევნად იყვნეს ქალაქსა მას ზედა, მერმე წარმოთქუნა განსაცდელნი იგი, რომელ შემთხუევად იყვნეს მოციქულთადა, და ვითარ უძლეველ-ყოფად იყვნეს და ყოვლისავე სოფლისა ეგულებოდა მოვლაჲ ქადაგებითა მით საღმრთოჲთა; ხოლო აწ კუალად ბოროტთა მათ ჰურიათა ზედა მომავალთა იტყჳს, რაჲთა საცნაურ-ყოს, ვითარმედ: ოდეს მოციქულნი ბრწყინვიდენ ყოველსავე სოფელსა მოძღურებითა საღმრთოჲთა, მაშინ ჰურიანი უკუანაჲსკნელთა ჭირთა და ბოროტთა შინა იყვნენ.
და იხილე, ვითარ გამოაცხადებს სიძნელესა მის ბრძოლისასა და იტყჳს: „მაშინ რომელი ჰურიასტანს იყოს, ივლტოდენ მთად“. ესე იგი არს, ოდეს ესე ყოველი იქმნებოდის, ოდეს საძაგელი იგი მოოჴრებისაჲ დადგეს ადგილსა წმიდასა, რომელ არიან მჴედრობანი იგი უესპასიანეს და ტიტესნი, მაშინ ძლიერად ივლტოდეთ, რამეთუ არღარა არს თქუენდა სასოებაჲ ცხორებისაჲ. ესე ამისთჳს თქუა, რამეთუ პირველცა იქმნა მათ ზედა მრავალგზის მოწევნაჲ მბრძოლთაჲ, და კუალად განძლიერდეს, ვითარ-იგი სენაქერიმის ზე და ანტიოხოზის ზე, რამეთუ მაშინცა მოუჴდეს მჴედრობანი და დაიპყრეს ტაძარი, არამედ აღდგეს მაკაბელნი და მოაქციეს საქმჱ თჳსი უმჯობესად.
ხოლო...