...ებად“ (23,23).
თ ა რ გ მ ა ნ ი: და ესეცა მათისა მის ფრიადისა უგუნურებისა საქმე იყო, რომელ უდიდესთა მცნებათათჳს არარაჲ აქუნდა ზრუნვაჲ, და უდარესთა, არა ფრიად საძიებელთა, გამოიწულილვიდეს; და კუალად უწესოებასაცა მათსა გამოაჩინებს. რამეთუ ზემო თქუა, ვითარმედ: „შეკრიან ტჳრთი მძიმე და დასდვიან მჴართა ზედა კაცთასა“, ხოლო აწ იტყჳს, ვი-თარცა-ესე გესმა. რამეთუ ესრეთ ფრიად იყო უწესოებაჲ მათი, რომელ ოდესმე ზომისა უმეტესი სიმძიმე დასდვიან, რომელთა მიმართ აქუნ შური რაჲმე ანუ მტერობაჲ, სხუათა ზომისა უმეტესად აღუსუბუქიან, ანუ ქრთამისათჳს, ანუ სიყუარულისა რაჲსათჳსმე და თუალთხუვისა ჴორციელისა, რამეთუ იყვნეს იგინი ყოვლითურთ ჴორც, და არარაჲ იპოებოდა მათ თანა სულიერი.
„ესე ჯერ-არს საქმედ და იგი არა დატევებადო“. რამეთუ ათეულისა მიცემაჲ მცირეთაცა საქმეთაგან არავე დააყენა, ვინაჲთგან ესეცა მოწყალებისავე სახე იყო, გარნა უაღრესთა მათ საქმეთა უმეტესი ჯერ-არს მოსწრაფებაჲ და შეკრძალვაჲ.
„სამართალი და წყალობაჲ და სარწმუნოებაჲ“. რამეთუ ესე არიან განმწმედელნი სულისანი და სხუათა სათნოებათა აღმაორძინებელნი. სამარ-თალი მოიყვანებს კაცსა გულისჴმის-ყოფად და ლმობიერებად მოყუსისა მიმართ, რაჲთა არა იყოს იგი ტჳრთთა მძიმეთა დამდებელ და შეუნდობელ უმრწემესთა მიმართ. ამის წესი...