თ ა რ გ მ ა ნ ი: გამოაჩინა სახიერმან მან სიტყჳთა თჳსითა, ვითარმედ არა მცირედი განმზადებულ არს სასყიდელი მდიდართადა, უკუეთუ ხოლო შეუძლონ ესევითარსა მას ძნელსა საქმესა შინა აღსრულებად მცნება-თა ქრისტესთა და დამარხვად სათნოებისა. ამისთჳსცა თქუა, ვითარმედ: ღმრთისამიერისა შეწევნისა საქმე არს ესე, და მისმიერი მადლი უჴმს წარმართებად ამისა.
ხოლო მოწაფენი რაჲსათჳს განკჳრდეს და შეშფოთნეს? არა თუ მდიდარნი იყვნეს იგინი, არამედ ფრიადიცა სიგლახაკე აქუნდა, გარნა სხუათა ცხორებისათჳს შეურვებულ იქმნეს; რამეთუ ვითარცა მოძღურად ყოვლისა სოფლისა დადგინებულთა, ფრიადი ზრუნვაჲ აქუნდა ცხორებისათჳს კაცთაჲსა, და შეძრწუნდეს, ესმა რაჲ სიტყუაჲ ესე. ამისთჳს მიხედა მათ იესუ. ესე იგი არს, ვითარმედ თუალითა სახიერითა მიხედა და შეძრწუნებულსა მას გულსა მათსა ნუგეშინის-სცა და მერმეღა სიტყუაჲ მიუგო ტკბილი და თქუა, ვითარმედ: „ღმრთისა მიერ ყოველივე შესაძლებელ არს“. ხოლო არა თუ ამისთჳს თქუა, თუ: „ღმრთისა მიერ ყოველივე შესაძლებელ არს“, რაჲთა შენ, კაცო, ვითარცა შეუძლებელისა საქმისაგან, წარიკუეთო სასოებაჲ კეთილთა წარმართებისაჲ, არამედ რაჲთა მოსწრაფე იქმნა ძლიერად და ღმერთსა...