თ ა რ გ მ ა ნ ი: გარქუ შენ, ვითარმედ: „სულისაგან წმიდისა არს“. არამედ ნუ ჰგონებ, თუ ამისთჳს უცხო იქმნე შენ მსახურებისაგან განგებულებისა მის მისისა, რამეთუ დაღაცათუ შობასა მისსა არა თანაშემწე იქმენ, რამეთუ შეუხებელად ეგო ქალწული, გარნა სხუაჲ იგი ყოველივე, რომელი პატივსა მას ქალწულებისასა არა ავნებს, მინიჭებულ არს შენდა, რაჲთა სახელი უწოდო შენ შობილსა მას და ზრდილობაჲ მამისაებრ აჩუენო. დაღაცათუ არა არს ნაშობი შენი, არამედ წოდებითა მით სახელისაჲთა თჳსებად მისა აღგიყვანებ. რამეთუ ესრეთ ჯერ-იყო, რაჲთა იყოს იოსებ თანამავალ და მსახურ და შემწე ქალწულისა. არა ქალწულსა მას უჴმდა თანაშემწე, რამეთუ მის თანა იყო შემწე იგი ყოველთაჲ, რომლისა მიმართ იტყოდა მეტყუელი იგი, ვითარმედ: „შეწევნა არს ჩემდა სახელითა უფლისაჲთა, რომელმან ქმნა ცანი და ქუეყანაჲ“, არამედ ჯერ-იყო იოსებისი ქალწულსა თანაქცევაჲ, რაჲთა საგონებელ იყოს ქალწული იგი ქმროსან, და ესრეთ დაეფაროს საიდუმლოჲ იგი ეშმაკსა, და ვერ ცნას, თუ გარდამოჴდა ღმერთი ქუეყნად და კაცთა შორის იქცევის.
ჰრქუა მას: „შვეს ძე“. არა თქუა, თუ: „გიშვეს შენ ძე“,...