40. მაშინ მოუჴდა მას ერთი განკეთროვნებული, ევედრებოდა მას და მუჴლნი დაიდგინა და ეტყოდა: უფალო, უკუეთუ გინდეს, ძალ-გიც განწმედად ჩემდა. 41. ხოლო იესუს შეეწყალა იგი, განყო ჴელი, შეახო მას და ჰრქუა: მნებავს, განწმიდენი! 42. და ვითარცა ესე თქუა, მეყსეულად განეყარა მას კეთროვნებაჲ იგი, და განწმიდნა იგი.
კეთილგონიერი იყო კეთროვანი და სწამდა; ამიტომაც არ უთქვამს: „თუკი ღმერთს სთხოვ“, არამედ სწამდა რა მისი, როგორც ღმერთისა, თქვა: „უკუეთუ გინდეს“. ქრისტე ეხება მას იმის ნიშნად, რომ არაფერია არაწმიდა. სჯული კრძალავდა შეხებას კეთროვანთან, როგორც არაწმიდასთან: მაგრამ მაცხოვარი, სურს რა გვიჩვენოს, რომ არაფერია ბუნებით არაწმიდა, რომ სჯულის მოთხოვნები უნდა გამარტივდეს და რომ მათი მოქმედების ძალა მხოლოდ ადამიანებზე ვრცელდება, ეხება კეთროვანს; მაშინ როდესაც ელისეს ისე ეშინოდა სჯულისა, რომ ნახვაც კი არ სურდა ნეემანისა, კეთროვანისა და განკურნების მთხოვნელისა.