სახარებაჲ ლუკაჲსი 6:28

[თ. 6; მ. 1-5]

1. და იყო შაბათსა მეორე-პირველსა და განვიდოდა თავადი თესულისაგან ყანისა. ხოლო მოწაფენი მისნი მოსჭრიდეს თავსა ჴუვილისასა, მუსრვიდეს ჴელითა და ჭამდეს. 2. ხოლო რომელთამე ფარისეველთა ჰრქუეს მათ: რაჲსა ჰზამთ შაბათსა შინა, რომელი არა ჯერ არს? 3. მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: არცაღა ესე აღმოგიკითხავსა, რომელ-იგი ყო დავით, ოდეს-იგი შეემშია მას და მისთანათა, 4. ვითარ-იგი შევიდა ტაძარსა ღმრთისასა და პურნი იგი შესაწირავისანი შეჭამნა და სცა მისთანათაცა, რომელთაჲ არა ჯერ-არს ჭამაჲ, გარნა მღდელთაჲ ხოლო? 5. და ეტყოდა მათ: უფალ არს ძე კაცისაჲ შაბათისაცა.

იუდეველები ყოველგვარ დღესასწაულს შაბათს ეძახდნენ, ვინაიდან შაბათი ნიშნავს - სიმშვიდეს. ხშირად დღესასწაული ემთხვეოდა პარასკევს და ამ პარასკევსაც, დღესასწაულის გამო, შაბათს უწოდებდნენ. მერე კი თავად შაბათს უწოდებდნენ მეორე - პირველს, როგორც მეორეს მისი წინამორბედი სხვა დღესასწაულისა და შაბათის შემდგომ. მსგავსი რამ მოხდა მაშინაც და ამ შაბათს ეწოდა მეორე - პირველი. ფარისევლებს, რომლებიც ბრალს დებდნენ მოწაფეებს იმის გამო, რომ ისინი შაბათს ჭამდნენ, „მოსჭრიდნენ“, ანუ გლეჯდნენ თავთავებსა...

...მიმართ შურისძიების უფლებას აძლევდა, ამ საზომში არ დარჩა, არამედ მასაც გადააჭარბა. ჩვენგან კი მხოლოდ ის არ მოითხოვება, რომ სამაგიერო არ მივაგოთ, არამედ ისიც, რომ კეთილი ვუყოთ. რადგან ამბობს: „ილოცვიდით მათთჳს, რომელნი გმძლავრობდენ თქუენ“ (ლუკ 6:28); „კეთილსა უყოფდით მოძულეთა თქუენთა“ (ლუკ 6:27). დავითის შემთხვევაში კი შურის არძიება მცირე რამ არ იყო, არამედ რჯულის მცნებაზე ბევრად უფრო დიდი.

ამიტომ ამბობს: „უფალო ღმერთო ჩემო, უკუეთუ ვყავ ესე, ანუ არს უსჯულოებაჲ ჴელთა ჩემთა“ (ფსალმ 7:4); „ანუ თუ მისა დავაგე, რომელთა მომაგეს მე ბოროტი“ (ფსალმ 7:5). რადგან შვილის შემთხვევაში თვით ბუნებაც უშლიდა შურისძიებას; მაგრამ, ამბობს, თუ სხვებს უსამართლობა მივაყენე ან სამაგიერო მივაგე. მაშ, რა შენდობა გვექნება ჩვენ, ან რა თავის მართლება, თუ ქრისტეს მოსვლის შემდეგაც ვერ ვწვდებით ძველ აღთქმაში მცხოვრებთა საზომებს, მაშინ როცა...

...ეს ღვთის შვილად აყვანის ღირსი საქმეა; სწორედ ეს აჩვენებს შვილობის იმ ნიშანს. რადგან ამბობს: „იყვენით თქუენ მოწყალე, ვითარცა მამაჲ თქუენი მოწყალე არს.“ (ლუკ 6:36) და კვლავ: „ილოცვიდით მათთჳს, რომელნი გმძლავრობდენ თქუენ“ (ლუკ 6:28), რათა თქვენი ზეციერი მამის მსგავსნი გახდეთ. მაშ, რა გაუტოლდება ამ ლოცვას? ეს ლოცვა ადამიანს არა ანგელოზებსა და მთავარანგელოზებს, არამედ თვით მეუფეს ამსგავსებს. ხოლო ვინც, რამდენადაც შესაძლებელია, მეუფეს ემსგავსა, დაფიქრდი, რაოდენი კადნიერება ექნება ლოცვისას.

„ძენო კაცთანო, ვიდრემდის გულფიცხელ ხართ?“ (ფსალმ 4:3) „რად გიყუარს ამაოება და ეძიებთ სიცრუესა?“ (ფსალმ 4:3) ვის მიმართავს სიტყვას, ვის საყვედურობს და ვის აძლევს რჩევას? ვის უწოდებს კაცთა ძეებს? ბორო...