სახარებაჲ ლუკაჲსი 6:1

...ს ქალაქად, რაჲთა საზრდელი იყიდონ“ (4,6-8).

ამის მიერ გულისხმა-ვჰყოფთ, ვითარმედ უნდოებით იყოფოდა სოფელსა შინა უფალი და გარეწარად აქუნდა საზრდელისა საქმჱ. რამეთუ ამას გამოაჩინებს, რაჟამს თავსა ჴუვილისასა მუსრვიდეს, (შდრ. მათ. 12,1); (მარკ. 2,23); (ლუკ. 6,1) და ლეღჳსა მის მივიდა, რაჲთამცა პოვა ჭამადი, (შდრ. მათ. 21,19); (მარკ. 11,13) და აქაცა არარაჲ აქუნდა და არცა ეზრუნა პირველ ჟამისა, არამედ მაშინ ოდენ იყიდდეს, და არა ვითარცა ჩუენ, რომელ, გან-რაჲ-თენეს, მზარაულთა ხოლო მოუწოდთ და მეტრაპეზეთა. და იგი არს საქმჱ ჩუენი, და ზრუნვაჲ სულისაჲ გარეწარად გუაქუს. ამისთჳს ყოველი საქმჱ ჩუენი ზე და ქუე იქმნა, რამეთუ საქმჱ გარეწარად გუაქუს და გარეწარი - საქმედ.

ხოლო იხილე, ვითარ იყო შემოქმედი ცათა და ქუეყანისაჲ, რამეთუ არა თუ ოდენ დამაშურალ იყო, არამედ მარტოდცა დაშთომილ, და არავინ იყო მოწაფეთაგანი მის თანა.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო იესუ, მაშურალი გზისა სლვისაგან, ჯდა წყაროსა მას ზედა. ჟამი იყო ვითარ მეექუსჱ. მოვიდა დედაკაცი სამარიტელი ვსებად წყლისა“ (4,6-7).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: იხილე, ვითარ გამოაჩინებს მახარებელი, ვითარმე...

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „მას ჟამსა შინა წარვიდოდა იესუ დღესა შაბათსა ყანობირსა მათსა. ხოლო მოწაფეთა მისთა შეემშია, იწყეს მუსრვად თავსა ჴუვილისასა და ჭამად“ (12,1).

ხოლო ლუკა ესრეთ იტყჳს: „და იყო შაბათსა პირველ-მეორესა“. (ლუკ. 6,1) რაჲ არს უკუე პირველ-მეორე შაბათი? ესე იგი არს, ოდეს ორკერძოჲ არნ უქმობაჲ, რაჟამს შაბათსა შინა სხუაჲცა რაჲმე უქმობისა დღესასწაული დახუდის, და არნ უქმობაჲ შაბათისაჲცა და მოწევნულისა მისცა დღესასწაულისაჲ; რამეთუ მრავალნი აქუნდეს დღესასწაულნი: თჳსთავნი და ტალავრობანი და ჴალარჯობანი და დღესასწაული ახალთაჲ და ნესტუ-თაჲ და სხუაჲ ესევითარი. ხოლო უფალსა ენება ჴორციელთა მათ და აჩრდილისა დღესასწაულთა და შაბათთა დაჴსნაჲ და სწავლაჲ სულიერთა და მაღალთა დღესასწაულთა და შაბათობისა მის საუკუნოჲსაჲ; რამეთუ ვინაჲთგან მზე იგი სიმართლისაჲ აღმობრწყინდა და დღე ცხორებისაჲ გამოჩნდა, აჩრდილთა განქარვებაჲ ჯერ-იყო. ჯერ-უჩნდა უკუე უფალსა შაბათობისა მის ჴორციელისა განქარვებაჲ, გარნა თჳნიერ მიზეზისა არაოდეს დაჰჴსნის, რაჲთა მათსა მას უგუნურებასა ნუგეშინის-სცეს და არა მოწყლნეს, და შჯულსა მასცა განუსუენოს; და ოდესმე კურნებასა უძლურთასა მიზეზ-ჰყოფნ, ვითარცა-იგი...

..., რომელსა ეწოდა თადეოს; და სიმონ მოშურნე, რომელსაცა კანანელ უწოდა; და ესრეთ აჴსენა იუდა განმცემელი და არა თქუა, ვი-თარმედ: იუდა, ბილწი იგი და არაწმიდაჲ, არამედ ქალაქი ხოლო მისი აჴსენა - ისკარიოტელიო. რამეთუ იყო სხუაჲცა იუდა, რომელ არს ლებეოს, რომელსა ეწოდა თადეოს, რომლისათჳს იტყჳს ლუკა, ვითარმედ: „იუდა იაკობისი“. (ლუკ. 6,16) ამისთჳს უკუე სახელითა მით ქალაქისაჲთა განყოფილებაჲ მისი ქმნა ამისგან და თქუა: „იუდა ისკარიოტელი, რომელმანცა განსცა იგი“. და ესეცა არავე სირცხჳლ-იჩინა თქუმად, ვითარმედ: „რომელმანცა განსცა იგი“; ესრეთ არარას დაჰფარვიდეს, რომელიცა საყუედრელად შერაცხილ არნ. ხოლო ვისმინოთ შემდგომიცა იგი სიტყუაჲ მახარებელისაჲ:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ესე ათორმეტნი წარავლინნა იესუ, ამცნო მათ და ჰრქუა: გზასა მას წარმართთასა ნუ მიხუალთ და ქალაქსა სამარიტელთასა ნუ შეხუალთ, არამედ მივედით უფროჲს ხოლო ცხოვართა მათ წარწყმედულთა სახლისა ისრაჱლისათა“ (10,5-6).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: „ესე ათორმეტნი წარავლინნაო“; ესე რომელნი, გჳთხარ-ღა? - მეთევზურნი ესე და უსწავლელნი და მეზუერენი; რამეთუ ოთხნი მე-თევზურნი იყვნეს და ორნი მეზუერენი: მათეოზ და იაკობ ალფესი; და ერ-თი იგი განმცემელი და სხუანიცა იგი უნდონი და გლახაკნი. რომლისათჳს განკჳრვებით იტყჳს მახარებელი, ვითარმედ: ეს...