სახარებაჲ იოვანესი 9:19

თ ა რ გ მ ა ნ ი: და არა თქუეს, თუ: რომელი-იგი ოდესმე ბრმაჲ იყო, არამედ: „რომლისაჲ თქუენ სთქუთო, ვითარმედ: ბრმაჲ იშვა“. ესრეთ ბოროტებით და უკეთურებით ჰკითხვიდეს. ჵ შეგინებულნო და ყოვლად ბილწნო! რომელმანმცა მამამან ინება ტყუვილით ესევითარისა საქმისა თქუმად შვილისათჳს თჳსისა? რამეთუ „რომელი თქუენ სთქუთ, თუ: ბრმაჲ არს, ვითარ აწ ხედავს?“ (9,19). ჵ უგუნურებაჲ ესე! თქუენ ტყუვილ სთქუთო ესე საქმე. რამეთუ ამით ორითა ენება მოყვანებაჲ მათი უარისყოფად: ერთად, რამეთუ სთქუთო, ვითარმედ: „ბრმაჲ იშვა“, და მეორედ, ვითარმედ: „და აწ ვითარ ხედავს?“ სამნი უკუე კითხვანი იქმნეს: ერთად, თუ ძე არს მათი, და მეორედ, თუ ბრმაჲ იშვა, და მესამედ, ახილვისაჲ; ხოლო მათ ორნი იგი აღიარნეს და მესამე დაიდუმეს. და ესეცა უმეტესისა ჭეშმარიტებისათჳს იქმნა, რაჲთა არა სხუაჲ ვინ, არამედ თჳთ განკურნებული, ვითარცა უსარწმუნოესი, აღიარებდეს საქმესა მას. რამეთუ მშობელთა მათ ვითარმცა თქუეს რაჲმე ტყუვილით, რომელთა ჭეშმარიტებაჲცა დაიდუმეს შიშისათჳს ჰურიათაჲსა და თქუეს:

რისთვის კითხეს, ძმანო ჩემნო, უფალსა მოწაფეთა მისთა: ვინ სცოდა ამან ანუ მშობელთა ამისთა რამეთუ ბრმა იშვა? მისთვის რომელ ებრაელნი ფიქრობდენ, უკეთუ კაცი დაბრმავდა, ანუ სხვა რომელიმე უბედურება ანუ სნეულება დაემართა, ეს მოხდა უთუოდ მისთვის, რომელ ანუ მან სცოდა ანუ ეწია მას ცოდვა მშობელთა მისთა. მაშა-სადამე ჰაზრისამებრ ებრაელთასა ყოველივე სნეულება და სხვაცა უბედურება კაცისა არის ნაყოფი რომლისამე მისისა ცოდვისა და ბრალისა. ახლაც ესრეთ ფიქრობს ყოველი, უბრალო დაბალი სოფლის კაცი.

რა უპასუხა მაცხოვარმან მოწაფეთა მისთა? თანახმა იყოა მაცხოვარი ამ ჰაზრისა, ესე იგი, ვითომც ყოველი კაცის სენი და უბედურება არის ნიშანი და შედეგი რომლისამე მისისა ცოდვისა? თუმცა მაცხოვარმან მოწაფეთა თვისთა აუხსნა, რომელ ის ბრმა განგებითა ღვთისათა იშვა ბრმად, რათა იდიდოს სახელი ღვთისა მისგან; გარნა ვიცით ჩვენ ნამდვილად სახარებისაგან, რომელ მაცხოვარიცა ესრედ ფიქრობდა და გვასწავლიდა, რომელ ყოველ ცოდვას, ყოველ უსჯულოებას, უთუოდ მისდევს რომელიმე უბედურება; ოდეს მაცხოვარმან განკურნა ოც და თვრამეტის წლის განრღვეული, მდებარე სარეცელსა ზედა, მაშინ უთხრა მას: აჰა ცოცხალ...