სახარებაჲ იოვანესი 6:69

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ჰხედავა, რამეთუ არა სიტყუანი იგი იყვნეს დამაბრკოლებელ, არამედ სიბრმჱ და უგულისხმოებაჲ მსმენელთაჲ მათ? და უფროჲსად, უკუეთუმცა არა ეთქუა, ყოლადვე საზრდელსამცა ჴორციელსა მოელოდეს მისგან. რამეთუ იხილეთ, ვითარ ესენიცა ათორმეტნი სხუათა მათ ერთა თანა იყვნეს და ესმოდა სიტყუაჲ მისი. და უკუანაჲსკნელ უფიცხლჱსნიცა სიტყუანი ჰრქუნა, და მათ ამას ყოველსა ზედა თქუეს, ვითარმედ: „ვისა მივიდეთ?“ ხოლო ფრიადსა სიყუარულსა მათსა აჩუენებს სიტყუაჲ ესე, რომელი აქუნდა მისა მიმართ, და აჩუენებდეს, ვითარმედ უფროჲს ყოვლისა ქრისტე არს მათა პატიოსან, უფროჲს მამათა და დედათა და ყოველთავე დაბადებულთა, და ვითარმედ თუ წარვიდეს მისგან, არღარა აქუს, თუ სადამცა მივიდეს. და მერმე, რაჲთა არა საგონებელ იყოს, თუ ამისთჳს თქუა, ვითარმედ: „ვისა მივიდეთ?“ რომელ არავინ იყო შემწყნარებელ მათა, ამისთჳს შესძინა და თქუა, ვი-თარმედ: „სიტყუანი საუკუნოჲსა ცხორებისანი გქონან“. რამეთუ სხუანი იგი ჴორციელად და კაცობრივითა გულისსიტყჳთა ისმენდეს სიტყუათა მისთა, ხოლო ესენი - სულიერად, შემკობილნი სარწმუნოებითა, რომლისათჳს იტყოდა უფალი, ვითარმედ: „სულ არიან სიტყუანი ესე და ცხორება“,...

...უენცა გნებავს წარსლვის?“** (იოან 6:67). პეტრე ეუბნება მას: უფალო, „სიტყუანი ცხორებისა საუკუნოჲსანი გქონან შენ“ (იოან 6:68), „და ჩუენ გურწმენა და გჳცნობიეს, რამეთუ შენ ხარ ქრისტე, ძე ღმრთისა ცხოველისაჲ“ (იოან 6:69); და „ვისა მივიდეთ ჩუენ?“ (იოან 6:68). მოწაფეებზე რაღას ვამბობ? თვით ფარისეველებმა, რომლებმაც მსახურები გაგზავნეს, მათგან მოისმინეს: „არასადა ვინ იტყოდა კაცი ესრეთ, ვითარ ესე კაცი“ (იოან 7:46). და სხვებიც კვლავ ამბობდნენ: „არასადა ისრაჱლსა შორის ესრეთ გამოჩნდა“ (მათ 9:33). და, ამბობს, „განუკჳრდებოდა ერსა მას მოძღურებაჲ იგი მისი, რამეთუ იყო სწავლაჲ იგი მისი მათა მიმართ, ვითარცა-იგი ვის ჴელმწიფებაჲ აქუნ, და არა ვითარ-იგი მწიგნობარნი მათნი და ფარისეველნი“ (მათ 7:28–29).

4. განგებულების კურთხევა და წყევლის მოხსნა...