სახარებაჲ იოვანესი 5:18

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ამის სიტყჳსათჳს იტყჳან მეტყუელნი ამაოებისანი, ვითარმედ: არა თუ ქრისტე იტყოდა თავსა თჳსსა სწორ მამისა, არამედ ჰურიანი ეჭუდეს მას. ამისთჳსცა ქრისტე დაჰჴსნის იჭუსა მათსა და იტყჳს, ვითარმედ: „არა ძალ-უცო ძესა საქმედ თავით თჳსით არცა ერთი რაჲ“. არამედ ამაო არიან და უკეთურებითა სავსე სიტყუანი ესე, რამეთუ ისმინეთ, ვითარ თქუა პირველად, ვითარმედ: „მამაჲ ჩემი მოაქამომდე იქმს, და მეცა ვიქმ“. რაჲ არს ამის სწორებისა უმეტესი? აჰა ესერა არცა ერთი რაჲ დაუტევა განყოფილებაჲ და არა თქუა, თუ: მამაჲ ჩემი იქმს, და მე თანაშევსწევ, არამედ: „ვითარცა იგი იქმს, მეცა ვიქმო“. ანუ უკუეთუ არა ქრისტე ჰყოფდა თავსა თჳსსა სწორ ღმრთისა, ვითარცა-იგი სწორი არს, არამედ ჰურიანიმცა ეჭუდეს ამას, ჵ უშჯულოებისა მეტყუელნო, არამცა ყოველი მოსწრაფებაჲ ქმნაა ქრისტემან, რაჲთამცა იჭჳ მათი დაჰჴსნა? არამედ აჰა ვხედავთ, ვითარმედ არცა ერთსა სადა ადგილსა ენება დაჴსნაჲ იჭჳსა მათისაჲ, არამედ უფროჲსად დაამტკიცებდა.

ანუ მახარებელსამცა არა ეთქუაა, თუმცა ესრეთ იყო, ვითარმედ ქრისტე არა იტყოდა ამას ესრეთ, არამედ ჰურიანი ეჭუდეს ამას? ვითარცა-იგი სხუათა ადგილთა იქმს, რაჟამს სხუასა...

...თ, ბრძნად სახელ-სდებდეს. და აქაცა უკუე იხილეს რაჲ სასწაული იგი, რომელი ქმნა ქრისტემან, ჰრწმენა მრავალთა, ხოლო მთავართა სხუაჲ იგი ბოროტი არა ეყოფვოდა, არამედ ლაზარესიცა ენება მოკლვაჲ.3 ჵ უკეთურნო! ქრისტესთჳს იტყოდეთ, თუ: „შაბათსა დაჰჴსნის და ღმერთჰყოფს თავსა თჳსსა, და ჰრომნი მოვლენ მისთჳს და წარგუტყუენვენო“. (შდრ. იოან. 5,18); (11,48) ლაზარესთჳს რასაღა იტყჳთ? რაჲ ბოროტი ქმნა? იხილეთ, ვითარ მკლველ იყო გონებაჲ მათი, რამეთუ დაღაცათუ მრავალნი სასწაულნი ექმნნეს უფალსა, არამედ არცა ერთსა ზედა იყვნეს ესრეთ განფიცხებულ, რამეთუ უზეშთაესცა იყო უფროჲს ყოველთასა და საკჳრველ მკუდრისა ოთხისა დღისა სლვაჲ და ზრახვაჲ. გარნა ბრმისათჳს და განრღუეულისა იტყოდეს შაბათსა მიზეზად და განადგენდეს ერსა, ხოლო აქა არარაჲ აქუნდა მიზეზი. ამისთჳს აღდგომილსა მას მკუდრეთით ებრძოდეს, რამეთუ ამასცა ვერღარა იტყოდეს აქა, თუ: მამისა წინააღმდგომი არს, ვინაჲთგან ლოცვაჲ დაუყოფდა მათ პირსა, და ვინაჲთგან სხუაჲ მიზეზი ვერარაჲ პოვეს, მაშინ ინებეს მოკლვაჲ მისი; და ბრმისა-თჳსცამცა ესევე ექმნა, უკუეთუმცა არა აქუნდა მუნ შაბათი მიზეზად. და კუალად იგი გლახაკიცა იყო და უნდოჲ, და განჴადეს იგი გარე, ხოლო ესე კაცი იყო საჩინოჲ, და ამისთჳსცა მრავალნი მოსრულ იყვნეს ნუგეშინის-ცემად დათა მისთა, რ...

...ნ. რაჲ არს ამის ერთობისა უზეშთაეს? და ყოველთა თავ ქრისტე არს. (შდრ. ეფეს. 2,20)

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და მიერითგან განიზრახეს ჰურიათა მოკლვაჲ მისი“ (11,53).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: და იგინი პირველითგან ეძიებდეს მას მოკლვად, ვი-თარცა თქუმულ არს, ვითარმედ: „ეძიებდეს მას მოკლვად“, (იოან. 5,18); (7,1) არამედ მა-შინ ოდენ ეძიებდეს, ხოლო აწ დაამტკიცეს გულისსიტყუაჲ მათი და იწყეს ჴელ-ყოფად საქმისა მის.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო იესუ არღარა განცხადებულად ვიდოდა ჰურიასტანს“ (11,54).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: კუალად კაცობრივ იმალვის, ხოლო მიზეზი მითქუამს მრავალგზის, რაჲსათჳს წარვიდის.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და იქცეოდა მახლობელად უდაბნოსა, ქალაქსა, რომელსა სახელი ერქუა ეფრაიმ, და მუნ იქცეოდა მოწაფეთა თჳსთა თანა“ (11,54).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: რასა ჰგონებთ, არამცა შეშფოთნებოდაა გონებაჲ მოწაფეთაჲ, რაჟამს ჰხედვიდეს მას, რომელ კაცობრივ იმალვოდა? ხოლო არავინ შეუდგა მას, რამეთუ დღესასწაული ახლოს იყო, და ყოველნი ჰურიასტანად მივიდოდეს. და რაჟამს ყოველნი იხარებდეს და დღესასწაულობდეს, იგინი იმალვოდეს და შიშსა შინა იყვნეს, გარნა ამას ყოველსა ზედა და-ვე-ადგრეს, რამეთუ გალილეასცა რაჟამს პასექი იყო და რაჟამს კარვობაჲ იყო, კუალად იმალვო...

...ედ აბრაჰამის ნათესავობაჲ ოდენ კმა არს მათდა საცხორებელად. ხოლო რომელსა ჭეშმარიტებასა იტყჳს აქა, ვითარმედ: „მეძიებთ მე მოკლვად, კაცსა, რომელი ჭეშმარიტებასა გეტყოდე თქუენ, რომელი მესმა მამისაგან“ (8,40)? ესე არს უკუე ჭეშმარიტებაჲ, რომლისათჳს ეძიებდეს მას მოკლვად, რომელი იტყოდა, ვითარმედ: სწორ ვარ მამისა თანა, (შდრ. იოან. 5,18) და ამისთჳს ეტყჳს აქა, ვითარმედ არა წინააღმდგომ არს სიტყუაჲ ესე მამისა, არამედ ნებაჲ არს მისი ამას ზედა.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ჰრქუეს მას: ჩუენ სიძვით არა შობილ ვართ, ერთი მამაჲ ვიცით - ღმერთი“ (8,41).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვინაჲთგან ნათესავობისაგან აბრაჰამისა უცხო-ყვნა იგინი და არარაჲ აქუნდა სიტყუაჲ, აწ უზეშთაესსა საქმესა შეჰკადრეს და ღმერთსა უწოდეს მამად მათა, რომელნი-იგი ქრისტეს ეძიებდეს მოკლვად, რამეთუ ღმერთსა მამად იტყოდა თავისა თჳსისა ჭეშმარიტებით, არამედ უფალმან ამისცა საქმისაგან უცხო-ყვნა იგინი და ჰრქუა:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „უკუეთუმცა ღმერთი მამაჲ იყო თქუენი, გიყუარდიმცა მე, რამეთუ მე ღმრთისაგან გამოვედ და მოსრულ ვარ, და არა თავით ჩემით მოსრულ ვარ, არამედ მან მომავლინა მე. რაჲსათჳს სიტყუანი ჩემნი არა იცნით და ვერცა ძალ-გიც სიტყუათა ჩემთა სმენად? თქუენ მამისა თქუენისა ეშმაკისაგანნი ხართ და გულისთქუმაჲ მამისა თქუენისაჲ გნ...