სახარებაჲ იოვანესი 5:14

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ბოროტ არს ცოდვაჲ და მავნებელ სულისა, ხოლო მრავალგზის გარდა-რაჲ-ემატის ბოროტებაჲ მისი, ჴორცთა შეეხების. რამე-თუ ვინაჲთგან სულისა სენსა არა ფრიად ვზრუნავთ, რამეთუ ჴორცთასა მცირესაცა ზედა დიდსა მოსწრაფებასა ვიქმთ, რაჲთა განვკურნოთ, ამისთჳს ღმერთმან უდარესი ესე ტანჯის მრავალგზის, რაჲთა მის მიერ უაღრჱსიცა იგი, რომელ არს სული, მიემთხჳოს კურნებასა რასმე. ესრეთ კორინთელთა თანა შეცოდებული იგი პავლე განჰმართა და ჴორცთა ტანჯვითა სული განკურნა, ვითარცა მკურნალმან ჴელოვანმან. და განრღუეულსა ამასცა ზედა უკუე ქრისტე ამასცა მოასწავებს, რამეთუ ჰრქუა მას, ვითარმედ: „აჰა ესერა ცოცხალ იქმენ, ნუღარა სცოდავ, რაჲ-თა არა უძჳრჱსი რაჲმე გეყოს შენ“.

რასა ვისწავებთ უკუე ამისგან? ერთად, ვითარმედ ცოდვათაგან იშვა სენი იგი, და მეორედ, რაჲთა დაეყოს პირი მათი, რომელნი იტყჳან, ვი-თარმედ: ერთსა წამსა მოვკალ კაცი, და ერთსა ჟამსა ვისიძვე, და საუკუნოდმცა ვიტანჯებოდეა ერთისა მისთჳს წამისა? რამეთუ აჰა ესერა ამანცა არა ესეოდენთა წელთა ცოდა, რაზომთა იგი იტანჯებოდა, რამეთუ არა თუ ჟამსა ზედა განიშჯებიან ცოდვანი, არამედ ბუნებისაებრ მათისა. და კუალად ამასცა...

...შობელთა ამისთა?“ ცთომილ არს კითხვაჲ მათი, რამეთუ ვითარმცა ცოდა უწინარეს შობისა, ანუ უკუეთუ მშობელნი ცოდვიდეს, იგიმცა ვითარ იტანჯა ამისთჳს? ვინაჲ მოვიდეს უკუე ამის საქმისა კითხვად? ამისთჳს, რამეთუ ამისა პირველ, განკურნა რაჲ განრღუეული იგი, ჰრქუა მას, ვითარმედ: „აჰა ესერა განიკურნე. ამიერითგან ნუღარა სცოდავ“. (შდრ. იოან. 5,14) ხოლო მათ გულისხმა-ყვეს, ვითარმედ ცოდვათათჳს განრღუეულ იყო, და ამისთჳს აქა თქუეს, ვითარმედ: აჰა იგი ცოდვათათჳს განირღუა. ამისთჳს რაჲღა სთქუა? ნუუკუე ამანცა ცოდაა? არამედ ესე შეუძლებელ არს, რამეთუ შობითგან ბრმაჲ არს; ანუ მშობელთა მისთა ცოდვისათჳს არსა? არამედ ესეცა შეუმსგავსებელ არს, რამეთუ შვილსა მშობელთათჳს საშჯელი არა მოეჴადების.

რამეთუ ვითარცა ჩუენ ყრმაჲ ჩჩჳლი ვიხილით რაჲ ჭირსა შინა, ვთქჳთ საკჳრველებით: ნეტარ რაჲ-მე ბრალი არს ამისი? ეგრეთვე მოწაფენი განკჳრვებით ჰკითხვიდეს სიტყუასა ამას, ხოლო უფალმან მიუგო მათ: „არცა ამან ცოდა, არცა მშობელთა ამისთა“ (9,3), რაჲთამცა ბრმად შობილ იყო. ხოლო ესე სიტყუაჲ, რომელ თქუა, არა თუ გამოაჩინებს, ვითარმედ უცოდველ იყვნეს, რამეთუ არა თქუა ესრეთ ოდენ, თუ: არა ცოდეს, არამედ: არა ცოდეს, რაჲთამცა ბრმად იშვაო, არამედ რაჲთა იდიდოს ძჱ ღმრთისაჲ, რამეთუ ცოდეს მანცა და მშობელთა მისთა, არამედ არა ამისგან...

...ებაჲ თჳსი მიუთხრა; და ესე შაბათსა განკურნა, (შდრ. იოან. 5,9) ხოლო იგი - სხუასა დღესა; და იგი სახლსა შინა განკურნა, ხოლო ესე - საბანელსა თანა; და მას ჰრქუა: „მიგეტევნენ ცოდვანი შენნი!“ (მათ. 9,2) ხოლო ამას ეტყოდა: „იხილე, ნუ კუალად სცოდავ“; (შდრ. იოან. 5,14) და ჰურიანი აქა შაბათისათჳს დრტჳნვიდეს, (შდრ. იოან. 5,10) ხოლო მუნ გმობასა სწამებდეს. (შდრ. მათ. 9,3)

ხოლო შენ იხილე უფლისა სახიერებისა მიუწდომელობაჲ, ვითარმედ არა თუ ოდენ განკურნა, არამედ ძალიცა ესევითარი მისცა, რაჲთა აღიღოს ცხედარი თჳსი და ვიდოდის, რაჲთა საქმჱცა იგი განცხადნეს, და არა საუცრად შეჰრაცხონ; რამეთუ ამას უფალი ფრიად იქმოდა: და პურთა მათ ზედა რაჲთა არა თქუან, თუ: უცნებაჲ იყო, ამისთჳს ფრიადი ნეშტი დააშ-თინა; და კეთროვანსა მას ჰრქუა, ვითარმედ: „წარვედ და უჩუენე თავი შენი მღდელსა“, (მათ. 8,4) რაჲთა განწმედაჲცა მისი საცნაურ იყოს, და რომელნი იტყოდეს, თუ: წინააღუდგების შჯულსა ღმრთისასა, მათ პირი დაუყოს.

ხოლო იხილე სარწმუნოებაჲ განრღუეულისაჲ მის, ვითარმედ მეყსეულად ჰრწმენა და აღდგა, სიტყჳსაებრ მისისა აღიღო ცხედარი თჳს...

...ამათ თანააც დაცვაჲ მოგებულთა მათ კეთილთაჲ, ხოლო მათ - მოგებად, რომელი არა აქუს; ამათ უჴმს სიმრთელისა თჳსისა დაცვად, რაჲთა არა მოუძლურდეს, მათ უჴმს კურნებაჲ თავთა თჳსთა, რამეთუ სნეულ არიან.

ეტყჳს უკუე უფალი განკურნებულთა მათ, ვითარმედ: „აჰა ეგერა ცოცხალ იქმენ, ნუღა სცოდავ, რაჲთა არა უძჳრესი რაჲმე გეყოს შენ“; (იოან. 5,14) ხოლო უძლურებასა შინა მყოფთა ეტყჳს: „გნებავსა, რაჲთა განიკურნო? აღდეგ, აღიღე ცხედარი შენი და ვიდოდე!“ (იოან. 5, 6,8) რამეთუ ცოდვაჲ ბოროტი განრღუეულობაჲ არს და ყოვლისა განრღუეულობისა უძჳრეს, გარნა უკუეთუ ინებო განკურნებაჲ, რაოდენცა ძნელ იყოს სენი შენი, მზა არს კურნებაჲ. დაღაცათუ ოცდაათრვამეტი წელი გაქუნდეს უძლურებასა შინა, ანუ ერგასისი, ანუ უმეტესიცა, და გინდეს განკურნებაჲ თავისა შენისაჲ, არავინ არს დამაყენებელ, რამეთუ აწცა ქრისტე წარმოდგომილ არს და გეტყჳს: „აღიღე ცხედარი შენი და ვიდოდე!“

ოდენ ნუ უდებ იქმნები აღდგომად, ნუ წარიკუეთ სასოებასა; არა გაქუს კაცი? არამედ ღმერთი გაქუს. არა გაქუს კაცი, რაჲთა შთაგაგდოს საბანელსა მას? არამედ გაქუს ქრისტე, რომელმან არა საჴმარ-გიყოს ყოვლადვე საბანელი იგი პროვატიკისაჲ; არა გაქუს კაცი, რომელმან გიღუაწოს? არამედ გაქუს, რომელმან გიბრძანოს: „აღიღე ცხედარი შენი და ვიდოდე!“

არა გაქუს...

...ცა ჟამი არს თქუმად, რამეთუ რაჟამს ნათლის-ღებისა მიერ პირველთა მათ ცოდვათა ჩუენთა პატიჟსა განვერნეთ და კუალად მასვე უშჯულოებასა ვერეოდით, ფრიად უძჳრეს იყოს ჩუენდა სატანჯველი შემდგომთა მათთჳს ცოდვათა. ამისთჳს ქრისტე ეტყოდა განრღუეულსა მას: „აჰა ეგერა ცოცხალ იქმენ, ნუღარა სცოდავ, რაჲთა არა უძჳრესი რაჲმე გეყოს შენ“. (იოან. 5,14)

ესეღა ჰრქუა კაცსა, რომელსა ოცდაათრვამეტი წელი აქუნდა უძლურებასა შინა. გულისჴმა-ვყოთ და ვეკრძალნეთ თავთა ჩუენთა. რამეთუ თქუამცა ვინმე, თუ: რაჲღამცა უძჳრესი შეემთხჳა ესოდენთა წელთა განრღუეულობისასა? არამედ ამას ნუვინ იტყჳს! უფროჲსღა ვილოცვიდეთ, რაჲთა არა შეგუემთხჳოს ჩუენ, რაოდენი ძალ-გჳც მოთმინებად; რამეთუ არა დააკლდებიან სიმრავლენი სატანჯველთანი ცოდვილთა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: დიდისა მისებრ წყალობისა ღმრთისა ეგრეთვე დიდ არს რისხვაჲ მისი ცოდვილთა ზედა, რომელთა არა ინებეს სინანული; (შდრ. ზირ. 16,13) ვი-თარცა-იგი ეზეკიელის მიერ აყუედრებს იერუსალჱმს და იტყჳს: „გიხილე შენ შებღალული სისხლითა და განგბანე შენ და საცხებელი სიწმიდისაჲ გცხე შენ; და იქმენ სახელოან შუენიერებითა შენითა. და მერმე ისიძვე გარემოჲს შენსა მყოფთა წარმართთა თანა და იქმენ თავისა შენისა კერპნი. ამისთჳს შური ვიგო შენგან შური...