...ლისჴმა-ყავთ თითოეული სიტყუაჲ მისი, რაოდენითა სიმდაბლითა და სარწმუნოებითა სავსე არს. შორს იყო იგი ზუაობისა მისგან და ანპარტავანებისა მთავართაჲსა, ვითარ-იგი წერილ არს იოვანეს თავსა შინა სამეუფოჲსა მის კაცისათჳს, რომლისა ძე სნეულ იყო, ვითარმედ იტყოდა, რაჲთა მივიდეს და განკურნოს: „მოვედ პირველ მოსიკუდიდ ყრმისა მის“. არამედ ამან არა ესრეთ თქუა, რამეთუ ფრიადი აქუნდა სიმდაბლე და სარწმუნოებაჲ. ამისთჳს არცა უფალსა ეტყოდა მისლვად, არცა უძლური იგი მიიყვანა მისა, არამედ ჰრქუა: „სიტყჳთ ხოლო თქუ, და განიკურნოს“. და ფრიადისა სიმდაბლისაგან პირველად არცა თუ მოელოდა, თუ ღირს-ყოს იგი უფალმან სიტყუად მისა. ვინაჲთგან უკუე იხილა, რამეთუ ენება უფალსა მისლვაჲ, მაშინ ჰრქუა: „სიტყჳთ ხოლო თქუ, და განიკურნოს“. რამეთუ ეშინოდა უფლისა მიყვანებად სახედ თჳსა გულისსიტყჳთა ფრიადისა სიმდაბლისაჲთა.
იხილეა გონიერებაჲ მისი? ამისთჳს სამართლად აქო უფალმან სარწმუნოებაჲ მისი და უაღრესად გამოაჩინა ყოვლისავე კრებულისა ჰურიათაჲსა და მონაჲ იგი განკურნა და ღირსად სასუფეველისა გამოაჩინა. რამეთუ ვინაჲთგან მან შეწყნარებადცა უფლისა სახედ თჳსა უღირსად შეჰრაცხა თავი თჳსი, უფალმან ღირსად სასუფეველისა გამოაჩინა იგი და თანამკჳდრად აბრაჰამისა.
თქუეს ვიეთმე, ვითარმედ: რად არა კეთროანიცა იგი...