...ჲთამცა ჰრქუა მათ ყოველი, რომელი ჯერ-იყო, და რაჲთამცა აჴსოვდამცა ყოველი იგი, და უფროჲსად, რაჲთამცა მოაჴსენებდა სული წმიდაჲ, რამეთუ მას ჟამსა დაჰვიწყებოდა, რომელნი-იგი მწუხარებისა ძილსა შეეპყრნეს, ვითარცა სხუაჲ მახარებელი იტყჳს. და კუალად აქაცა იტყჳს, ვითარმედ: „ესე რაჲ გარქუ, მწუხარებამან აღავსნა გულნი თქუენნიო“. და ვითარმცა შეუძლეს მათ მაშინ ყოველთა მათ სიტყუათა კეთილად დასწავლაჲ? არამედ შემდგომად ამისა ყოველივე მოაჴსენა მათ სულმან წმიდამან, და არამცირედი სარგებელი იქმნა ამათ სიტყუათა მიერ გულისხმის-ყოფად დიდებასა ქრისტესსა.
ხოლო რაჲსათჳს შეაწუხებს სულთა მათთა და ეტყჳს, ვითარმედ: „მცირედ ჟამ თქუენ თანა ვარ“? რამეთუ ჰურიათა ეტყოდა, ხოლო ამათ რადღა ეტყჳს, ვითარმედ: „ჰურიათა ვარქუ, თქუენცა გეტყჳ“? გარნა არა თუ მათ თანა შეჰრთავს, - ნუ იყოფინ! - არამედ თქუა სიტყუაჲ ესე, ვი-თარმედ: „ვითარცა ჰურიათა ვარქუ“, რაჲთამცა მოაჴსენა მათ სიტყუაჲ იგი, რაჲთა ცნან, ვითარმედ არა მას ჟამსა ოდენ ცნა, რაჟამს მოწევნულ იყო საქმჱ იგი, არამედ პირველვე იცოდა, და იგინი იყვნეს მოწამე, რომელთა ასმიოდა სიტყუაჲ მისი. ამისთჳს შესძინა და თქუა, ვითარმედ: „შვილნო ჩემნო“, რაჲთა რაჟამს ესმეს, ვითარმედ: „ვითარცა ვარქუ ჰურიათა“, არა თქუან, თუ მსგავსად მათსა ეტყჳს მათ, რამეთუ...